Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

นรีกานต์ไม่ได้ผลักไสอ้อมกอดของพ่อ แต่ก็ไม่ยอมพูดด้วยอีก ยังซุกหน้าอยู่กับอกแม่และร้องไห้อยู่อย่างนั้น“อย่าร้องไห้อีกเลย พ่อยอมแล้ว ต่อไปพ่อจะไม่บังคับใจหนูอีก”“ฮืออออ”“ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ!” ฤทัยรักษ์เห็นลูกสาวยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมก็ขึงตาใส่สามีจนเขาถอยออกไปยืนทำหน้าจ๋อยอยู่ข้างๆ “หนูอุ่นบอกแล้ว ว่าอย่าหวงลูกให้มันเกินไป เห็นไหมว่ามันทำให้ลูกเสียใจแค่ไหน พี่เอาแต่คิดเองเออเองตลอดนั่นแหละ ลูกบอกว่าไม่มีอะไรๆ ก็ไม่เชื่อ โวยวายจนเป็นเรื่องใหญ่เลยเห็นไหม!”“...” แดนดิน“...” คนที่เหลืออย่าว่าแต่แดนดินจะนิ่งไปเลย ลูกๆ ก็พากันเงียบไปทันที แม้แต่นรีกานต์ยังลดเสียงร้องไห้ลง...น้อยครั้งที่แม่ผู้อ่อนโยนจะอารมณ์ขึ้น ในหลายๆ ครั้งก็คือเรื่องของสามี ผู้มโนเก่งเกินใคร ครั้งนี้พ่อก่อเรื่องจนลูกสาวระเบิดน้ำตาออกมา ก็ไม่แปลกที่แม่จะของขึ้น!“เอาละๆ” คนเผลอใช้อารมณ์ปรับสีหน้าบอกเสียงอ่อนลง “ตอนนี้ควรหันหน้าคุยกันดีๆ ได้แล้ว อย่าให้แม่ต้องพูดซ้ำ”

ทศวรรษใช้เวลาไม่กี่วันก่อนกลับกรุงเทพฯ อย่างคุ้มค่าจริงๆ แต่ละวันเขาจะแต้มยา เอ๊ย! แต้มรักใส่นรีกานต์อย่างที่ไม่มีใครจินตนาการได้เลยว่าคนอย่างเขาจะหวานได้ขนาดนี้วันใดที่เธอต้องเข้าไปทำงานในเมือง เขาอาสาขับรถรับส่งวันใดที่เธอมาทำงานในสวนดอกไม้ เขาจะข้ามมาช่วยจับโน่นถือนี่ให้จนหมดวันแต่ยุ่งขนาดนี้ เขายังไม่ลืมแวะไปช่วยคเชนทร์คุมรถเกี่ยวข้าวช่วงเช้ามืด ตอนนี้งานที่โรงสีกับบริษัทค้าข้าวกำลังยุ่งมากๆ เลยทีเดียว ไหนจะต้องดูข้าวที่รับซื้อจากชาวบ้าน ไหนจะต้องตรวจสอบข้าวที่จะส่งให้ลูกค้าที่สั่งจองไว้ ซึ่งหนึ่งในลูกค้าใหญ่ก็คือสายการบินของเขาเอง เขาเห็นว่าตนพอจะช่วยได้ก็ช่วยไปอาจเพราะเหตุนี้ แดนดินถึงปล่อยวางเรื่องของทศวรรษมากขึ้นแต่หนทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คนยิ่งคนอยู่ไกลกัน ยิ่งต้องดูกันให้ดีก็ไม่รู้ว่าทศวรรษจะหนักแน่นกับนรีกานต์แค่ไหน เมื่อกลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว เขายัง

คิดแล้วเธอก็เบิกตาถามน้อง “ในเมื่อแกเห็นเขาปีนเข้าห้องฉัน ทำไมไม่ห้ามเขา ปล่อยให้เขาปีนห้องฉันได้ไง”“แหม มาว่าเขา ทีตัวเองยังไม่ร้องโวยวายเลย”“...” เธอพูดไม่ออก“แล้วช้างก็ชอบความกล้าบ้าบิ่นของเขาดี เลยแอบดูอยู่เงียบๆ น่ะ หึหึ” ลูกบ้าของทศวรรษกินใจเขาชะมัด“หึหึ บ้านแกสิ! ห้ามบอกให้พ่อรู้เด็ดขาด ไม่งั้นฉันเอาแกตายแน่”คเชนทร์ไหวไหล่บอก “ไม่บอกก็ไม่บอกสิ ถือว่าชดเชยเรื่องที่ช้างไม่เชื่อใจเจ้ ว่าเจ้ประเมินผู้ชายเองได้ ทำให้เจ้พลาดชีวิตรักวัยสาวไปตั้งหลายปีแล้วกัน”ได้ยินแบบนั้นนรีกานต์พลันนิ่งไปเล็กน้อย พอมองเห็นความรู้สึกผิดในแววตาคนเป็นน้อง เธอก็ถอนใจบอก “ไม่ต้องคิดมากหรอก มันก็ไม่ได้ลำบากอะไรขนาดนั้น”“น่าเสียดายที่เจ้มีผู้พิทักษ์คนใหม่แล้ว”“หือ?”“คุณทศไง” คเชนทร์ว่ายิ้มๆ “ต่อไปคุณทศจะทำหน้าที่กีดกันผู้ชายทุกคนที่เข้ามาวอแวกับเจ้แทนพวกเขา และเขาคงจะทำจริงจังกว่าพวกเราอีก เจ้หมดโอกาสโปรยเสน่ห์

นรีกานต์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แล้วยกตะกร้าอาหารให้เขาดู “เอากับข้าวมาส่งค่ะ”“กลัวพี่จะทำงานจนลืมกินข้าวกินปลาเหรอ”“แล้วเป็นอย่างที่ว่าหรือเปล่าล่ะ”“ก็...”“อย่ามัวแต่ทำงานสิคะ คุณควรจะดูแลตัวเองบ้าง เกิดเป็นอะไรขึ้นมา จะทำยังไง”“ครับๆ ต่อไปจะดูแลตัวเองให้มากกว่านี้ เพราะพี่มีใครบางคนคอยเป็นห่วงอยู่อีกคน จะปล่อยให้ตัวเองล้มพับไม่ได้หรอก” ทศวรรษบอกแล้วคว้าตะกร้าในมือเล็กมา พาเธอเดินเข้าไปในบ้าน พอวางตะกร้าไว้ในครัวก็เห็นนรีกานต์มุ่นคิ้วมอง จึงยิ้มอธิบายว่า “พี่ค่อยกินพร้อมทีกับทิต พวกเขาเข้าเมืองไปส่งงานให้พี่อยู่ เดี๋ยวจะกลับมาแล้ว”“อ้อ อย่างนั้นก็แล้วไปค่ะ แต่ถ้าหนูนารู้ว่าอาหารพวกนี้ไม่ลงไปอยู่ในท้องพวกคุณละน่าดู!”“หึหึ กลับมารอบนี้ ทำไมหนูนาของพี่เข้มงวดจังเลย&rdqu

กึก!นรีกานต์งัวเงียลุกขึ้นมามองหาต้นตอเสียงของหล่นในห้อง แต่ก็ไม่เห็นมีอะไร นอกจากลมที่โชยผ่านหน้าต่างที่ลืมปิดเข้ามา เธอถอนใจอย่างระอาความหลงลืมของตัวเองขณะเดินไปปิดหน้าต่างทว่า...“ไฮ!”“...”“เปิดไว้ก่อนจ้ะ ขอพี่เข้าไปก่อน” ทศวรรษที่โผล่มาเกาะอยู่ตรงขอบหน้าต่างยิ้มบอกเสียงนุ่ม“ไม่เอา! กลับลงไปเลย มาขอปีนเข้าห้องคนอื่นแบบนี้ได้ไงคะ” นรีกานต์เอ่ยไล่ทันที สายตาพลางมองหาลูกน้องของเขา เพื่อจะเรียกให้มาเก็บเจ้านายไป แต่ก็ไม่เจอใครเลยหลังจากนับถอยหลังเข้าสู่วันไหมด้วยกันเมื่อเที่ยงคืนที่ผ่านมา ทศวรรษก็พาลูกน้องกลับบ้านไป คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เขาจะกลับมาปีนเข้าห้องเธอ พ่อกับน้องๆ ของเธอยังนั่งฉลองกระดกยาดองส่งท้ายปีอยู่ที่ชานเรือนนะ เกิดมาเห็นเขาเข้าจะทำยังไงแต่คนถูกไล่ไม่ยอมไปไหน ยังทำเสียงออดอ้อน“ไม่กลับหรอก อยากอยู่กับหนูนาเป็นคนแรกของปี ให้พี่เข้าไปนะ”“ไว้ค่อยมาตอนเช้าสิคะ วันนี้กลับไปก่อน เดี๋ยวพ่อมาเห็นเข้าละยุ่งเลยนะ”“ไม่ยุ่ง พ่อเมาหลับไปแล้ว ไม่เห็นหรอก”“ไม่เห็นก็เข้าไม่ได้ รีบกลับลงไปเลยนะ” เธอพูดพลางดันไหล่เขาให้ลงบันไดไป แต่คนรอโอกาสอยู่กลับกอดเข้าหมับ“ไม่เข้าห้องก็ได้ ขอก