تسجيل الدخولHindi ko pa rin lubos maintindihan kung paano ako napunta sa sitwasyong ito. Isang buwan na ang nakalipas mula nang ikasal ako kay Trenton Maxime Aldridge—ang lalaking kinatatakutan ng buong probinsya. Ang lalaking tinatawag nilang Heartless Mafia Lord. At ako… Ako ang babaeng napilitang maging asawa niya. Tahimik ang mansion ngayong gabi. Halos marinig ko ang bawat tik-tak ng malaking orasan sa sala habang naglalakad ako pababa ng hagdan. Hindi pa rin ako sanay sa katahimikan ng bahay na ito. Napakalaki ng mansion ni Trenton—parang isang palasyong gawa sa marmol at salamin. Ngunit sa kabila ng karangyaan, palagi kong nararamdaman na parang may nagmamasid. Mga bodyguard sa bawat sulok. Mga saradong pinto na hindi ko pwedeng buksan. Mga lihim na hindi ko dapat malaman. “Mrs. Aldridge.” Napalingon ako nang marinig ko ang boses ng isa sa mga bodyguard. “May kailangan po ba kayo?” Umiling ako. “Wala. Hindi ako makatulog.” Bahagya siyang tumango ngunit nanatiling nakatingin
Hindi ko pa rin nasasanay ang sarili ko sa mansion na ito. Araw-araw akong nagigising sa isang kwarto na mas malaki pa sa buong bahay namin sa probinsya. Ang kisame ay mataas, ang mga kurtina ay gawa sa mamahaling tela, at ang kama ay napakalambot na parang lulubog ka kapag humiga ka. Pero kahit gaano pa kaganda ang paligid, hindi pa rin nawawala ang pakiramdam na parang nakakulong ako. Isang ginintuang kulungan. Napabuntong-hininga ako habang nakatayo sa harap ng salamin. Suot ko ang isang simpleng cream-colored dress na ibinigay ng isa sa mga katulong ng mansion. Hindi ko nga alam kung bakit kailangan ko pang magbihis nang ganito kaganda. “Mrs. Aldridge,” mahina akong tinawag ng isa sa mga maid sa likod ko. “Naghihintay na po si Sir Trenton sa dining hall.” Napatigil ako. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako sanay marinig ang apelyidong iyon. Aldridge. Apelyido ng lalaking pinakasalan ko… kahit na hindi ko naman siya mahal. Tahimik akong tumango at naglakad palabas ng kwarto
Hindi ko alam kung bakit mas mabilis ang tibok ng puso ko habang naglalakad ako sa mahabang hallway ng Aldridge Mansion. Hindi ito takot lang. May ibang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. “Mrs. Aldridge,” mahinang tawag ng isa sa mga kasambahay habang inaayos niya ang laylayan ng suot kong itim na gown. “Naghihintay na po sila sa dining hall.” Tumango lang ako. Mrs. Aldridge. Hanggang ngayon, parang hindi pa rin ako sanay marinig ang pangalang iyon. Hindi ko pinangarap maging asawa ng isang mafia lord. Hindi ko pinangarap mapunta sa mundong ito. Pero heto ako ngayon. Kasama si Trenton Maxime Aldridge. Ang lalaking kinatatakutan ng buong probinsya. Huminga ako nang malalim bago tuluyang buksan ang malalaking pinto ng dining hall. At sa sandaling bumukas iyon— Tumigil ang lahat ng pag-uusap sa loob ng silid. Mahigit sampung lalaki ang nakaupo sa mahabang mesa. Lahat sila nakasuot ng mamahaling suit. Lahat sila may mga matang parang laging nagbabantay. Mga mafia. Mga
Hindi ko pa rin alam kung paano ako napunta sa buhay na ito. Ilang linggo pa lang ang nakakalipas, isa lang akong ordinaryong college student na ang pinakamalaking problema ay kung paano hahatiin ang oras ko sa pag-aaral at part-time job. Pangarap ko lang noon ay makatapos ng kolehiyo at tulungan ang pamilya ko. Ngayon? Nakatira ako sa isang napakalaking mansyon na mas kahawig ng isang kuta kaysa bahay. At ang lalaking pinakasalan ko ay kilala sa buong probinsya bilang ang pinakakinatatakutang mafia lord. Tahimik akong nakatayo sa harap ng napakalaking bintana sa ikalawang palapag ng Aldridge mansion. Tanaw mula rito ang mahabang driveway na napapalibutan ng mga puno at matataas na bakal na gate. Kung titingnan mula sa labas, parang perpekto ang lahat. Pero para sa akin… Isa itong gintong kulungan. Huminga ako nang malalim habang pinagmamasdan ang mga guard na naglalakad sa paligid ng bakuran. Kahit saan ako tumingin may mga taong nagbabantay. Hindi ko alam kung para iyon sa
Tahimik ang buong mansion nang gabing iyon. Masyadong tahimik. Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng aking silid, pinagmamasdan ang malawak na hardin ng Aldridge estate. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng mga poste, ang mga anino ng mga puno ay tila gumagalaw, parang may sariling buhay. Tatlong linggo na ang nakalipas mula nang maging Mary Florence Pendleton-Aldridge ako. Tatlong linggo mula nang mapunta ako sa mundong hindi ko kailanman pinangarap. Isang mundong puno ng kapangyarihan, lihim, at takot. At isang lalaking halos hindi ko maintindihan. Trenton Maxime Aldridge. Ang asawa ko. Huminga ako nang malalim. Hanggang ngayon, pakiramdam ko pa rin ay parang panaginip ang lahat. Isang masamang panaginip na hindi ako magising. Gusto kong bumalik sa dati kong buhay. Sa simpleng dorm room ko sa kolehiyo. Sa mga gabing puyat sa pag-aaral. Sa mga pangarap kong makatapos at mabigyan ng maayos na buhay ang pamilya ko. Ngunit ngayon... Ako ay nakatira sa isang mansion na
Tahimik ang buong mansion nang gabing iyon. Hindi ko alam kung anong oras na, pero halos lahat ng ilaw sa mahabang hallway ay nakapatay na. Tanging ang malalambot na ilaw sa gilid ng dingding ang nagbibigay ng maputlang liwanag sa marmol na sahig. Hindi pa rin ako sanay sa katahimikan ng lugar na ito. Sa bahay namin dati, kahit gabi ay may maririnig ka—ang mahinang usapan ng kapitbahay, ang ingay ng tricycle sa kanto, o minsan ang mahinang pagtawa ni Papa habang nanonood ng lumang pelikula. Pero dito sa mansion ni Trenton Maxime Aldridge… Parang ibang mundo. Isang mundong napakalaki. Napakatahimik. At napakadelikado. Huminga ako nang malalim habang dahan-dahan akong naglalakad sa hallway. Hindi ako makatulog. Ilang linggo na mula nang mangyari ang kasal—isang kasal na parang bangungot na hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nagigising. Mrs. Aldridge. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako sanay marinig iyon. Hindi ko naman ginusto ang buhay na ito. Hindi ko gin







