Lahat ng Kabanata ng Indayog sa Gabi : Kabanata 131 - Kabanata 140

“D-Doctor... why did she collapse?” paos at basag na tanong ni Rhamesis, ang kaniyang dating makapangyarihang tindig ay tuluyan nang gumuho.Tumingin ang doktor kay Kikay, at pagkatapos ay pabalik kay Rhamesis na ngayon ay nanginginig na rin sa labis na pagod at pag-aalala.“Boss... Miss Kikay’s brain suffered a massive trauma overload,” mahinang paliwanag ng doktor habang iniaayos ang IV line. “Ang matinding takot sa barilan kagabi, ang mga natutulog niyang alaala na biglang bumalik nang sabay-sabay, at ang emosyonal na stress... gawa nito, ang kaniyang nervous system ay tuluyang nag-shutdown. Her physical stamina is rapidly depleting. Kung magpapatuloy ang ganitong kataas na lagnat, pwedeng maapektuhan ang kaniyang vital organs.”Hindi nakapagsalita si Rhamesis. Napalunok siya nang mabigat. Ang bawat salita ng doktor ay parang matitigas na hampas ng martilyo sa kaniyang dibdib.***Dumilim ang kalangitan sa labas ng villa. Ang ulan ay patuloy sa kaniyang walang-awang pagbuhos, nguni

Mahal ko pa rin siya.Sa kabila ng lahat ng panloloko, ng pera, at ng manipulasyon niya sa amnesia ko, ang dibdib ko ay sumisigaw ng pangalan niya. At iyon ang mas lalong nagpapabigat sa nararamdaman ko.Tahimik lang kaming dalawa. Ang tanging naririnig ay ang mabigat naming paghinga.Ngunit ang pilit na katahimikang iyon ay mabilis na nabasag.BZZT— BZZT—Isang matunong na static mula sa earpiece ni Rhamesis ang umalingawngaw sa kwarto. Dahil sa sobrang tahimik ng paligid, dinig na dinig ko ang boses na nanggagaling doon.Boses ni Ayan.“Boss. Emergency. We have a massive situation on the mainland.”Naramdaman ko ang mabilis na pagtigas ng presensya ni Rhamesis sa likuran ko. “Speak,” malamig, madilim, at seryosong utos niya. Ang boses ng isang bilyonaryong handang pumatay ay biglang bumalik.“It’s Mr. Wilton and Biatrece, Boss,” nag-aalalang ulat ni Ayan. “They just initiated a hostile takeover of WWW Corporation. Kinausap na nila ang board of directors. Pero hindi lang 'yon ang pro

Ilang oras ang lumipas, naramdaman ko ang dahan-dahang paghinto ng makina ng yate. Wala nang alon. Kalmado na ang tubig.Paglabas ko ng cabin, sinalubong ako ng tahimik at tensyonadong paligid ng barko. Nakadaong na kami.Ang transport vessel ay tahimik na nag-lock sa isang pribadong metropolitan dock sa pusod ng mainland.Wala ang usual na ingay ng mga sikat na pantalan; walang mga media, walang mga pulis. Ang buong paligid ay nababalot ng kadiliman at kinokontrol ng mga armadong tauhan.Sa ibaba, nakikita ko ang isang hilera ng mga itim na sasakyan na naghihintay. At sa paligid nila, ang mga tauhan na nakasuot ng puting medical coats sa ibabaw ng kanilang mga tactical suits.“This is Ymilio’s dock,” isang malalim na boses ang narinig ko sa likuran ko.Lumingon ako. Si Rhamesis.Halos hindi ko siya makilala. Ang maduming v-neck shirt at ang itim niyang medical sling ay wala na sa ilalim ng trench coat kanina.Pinalitan niya ito ng isang malinis at plantsadong puting button-down shirt

Dahan-dahan kong ibinaba ang nanginginig kong kamay. Idinampi ko ito sa aking ibabang tiyan.Hindi kaya…Mabilis kong iwinaksi ang ideyang iyon sa utak ko. Imposible.HINDI PWEDE! May nabuo ba habang may nangyayari sa amin nang wala pa akong maalala?!Natigilan ako. Pakiramdam ko ay binuhusan ako ng malamig na tubig.Noong nasa isla kami, noong pareho kaming nilamon ng emosyon at ng ilusyong ipininta niya, wala kaming ginamit. Naging pabaya ako dahil inakala kong nasa isang perpektong panaginip ako.Napapikit ako nang mariin, pilit pinapatay ang kaba na unti-unting kumakain sa sistema ko. “Stress lang 'to, Kikay,” mahinang bulong ko sa sarili ko, ang boses ko ay umaalingawngaw sa malamig at tahimik na banyo.“Trauma. Pagod. Lagnat. Hwag kang mag-isip ng kung ano-ano.”Pinilit kong tumayo kahit na parang jelly ang mga tuhod ko. Naghilamos ako sa sink, tinitigan ang sarili ko sa salamin. Ang putla ko. Ang lalim ng mga mata ko. Mukha akong isang babaeng unti-unting nauubos.Akmang kukunin

“I will clean the boardroom tomorrow, Kikay. Stay inside the safehouse.”Kikay.Hindi na 'Baby'. Hindi na ang malambing na tawag na ginagamit niya para manipulahin ako.Tinutupad niya ang sinabi ko na tapos na ang pagpapanggap namin. He is acting like the CEO, and he is calling me exactly how I demanded to be treated—with cold, distant formality.Pero bakit imbes na matuwa ako, ay may isang matalim na sibat ang muling bumaon sa dibdib ko?Bakit ang sakit-sakit basahin ng pangalan ko mula sa kaniya?I will clean the boardroom tomorrow.Ibig sabihin, haharapin niya ang lolo niya. Haharapin niya si Biatrice. Haharapin niya ang buong Board of Directors na nagbabantang tanggalin siya sa pwesto at ipasok siya sa kulungan dahil sa mga inimbento nilang kaso laban sa kaniya.Isusugal niya ang buong imperyo niya bukas, para lang ilatag ang mga ebidensyang hawak ko ngayon. Para linisin ang pangalan ko at parusahan ang mga nanakit sa akin.“You want to me to see you bleed trying to fix it,” bulon