All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 151 - Chapter 160

Isang oras ang lumipas. Bumalik kami sa sterile, puti, at walang-emosyong pasilidad ni Ymilio.Pero hindi tulad kanina, magkahiwalay kami ngayon. Dinala si Rhamesis sa secured medical sector—ang ICU wing na mahigpit na binabantayan ng elite tier.Ako naman ay nasa kabilang wing, pabalik sa Premium Suite kung saan naroon si Mama.Mahigpit ang bilin ko kay AyanHindi ako papasok sa kwarto niya, at hindi niya malalamang nasa iisang facility na ulit kami.Ngunit sa halip na bumalik sa suite, natagpuan ko ang sarili kong nakatayo sa dulo ng pasilyo ng ICU wing.Nakasandal ako sa malamig na pader, nakatago sa anino, habang pinapanood ko mula sa malayo ang labas ng kwarto kung saan siya ginagamot.Maya-maya pa, lumabas ang head doctor mula sa kwarto ni Rhamesis. Kinausap nito si Ayan. Hindi nila ako nakikita, ngunit rinig na rinig ko ang usapan nila.“Muntik na, Ayan,” seryosong pahayag ng doktor. “The infection reached his bloodstream. Sepsis was setting in. Kung na-late kayo ng isa o dalaw

Kinabukasan. Ang sinag ng araw ay dahan-dahang tumatagos sa malaking bintana ng Premium Suite, nagbibigay ng kaunting init sa malamig kong balat.Kakatapos ko lang pakainin si Mama ng lugaw. Nakangiti siya habang pinapanood akong mag-ayos ng mga gamot niya. Hindi niya alam kung gaano kabigat ang dinadala ko, at mas mabuting ganoon muna.Habang nagliligpit ako, pumasok ang Head Doctor ni Ymilio sa kwarto namin. May hawak itong clipboard at propesyonal na ngumiti sa akin.“Good morning, Ms. Kikay. How is your mother doing?” tanong nito, tinitingnan ang mga monitors ni Mama.“She’s doing great, Doc. Mas may kulay na ang mukha niya ngayon,” malumanay kong sagot.Tumango ang doktor at may isinulat sa clipboard. Nang masigurong natutulog na ulit si Mama, lumingon siya sa akin, ang boses ay bahagyang bumaba, seryoso at may dalang balita.“I thought you’d want to know, Ms. Kikay,” panimula niya, inaayos ang salamin niya. “Mr. Wilton is finally out of the woods. The heavy antibiotics worked. B

Kinagabihan. Mas lumakas ang ulan sa labas. Ang mga kulog at kidlat ay nagpapaliwanag sa madilim kong kwarto.Nakatulog ako matapos ang ilang oras na pag-iyak na hindi ko maintindihan. Sabi ng OB ko, hormones daw ito dahil sa pagbubuntis. Pero alam ko sa sarili ko na mas malalim pa roon ang dahilan.Sa panaginip ko, wala ako sa ospital. Wala ako sa siyudad.Nasa isla kami. Sa isla kung saan niya binago ang lahat. Sa lugar kung saan pinaalala niya sa aking mahal ko siya!Ang amoy ng maalat na hangin at ang tunog ng malalakas na alon ay pumuno sa pandinig ko. Nakatayo ako sa balkonahe ng malaking resthouse, pinapanood ang bagyo.Nanginginig ako sa lamig.Tapos, naramdaman ko iyon.Ang malalaking braso na pumulupot sa baywang ko.Ang mainit at matibay na dibdib na sumandal sa likuran ko. Ipinatong niya ang baba niya sa balikat ko, ang mainit niyang hininga ay humaplos sa leeg ko.“I’m here, Baby. I’ve got you,” bulong niya, ang boses ay puno ng siguridad at pagnanasa. “Hindi kita iiwan.”

“That's your baby's heartbeat, Kikay,” nakangiting sabi ng doktora. “Strong and steady.”Hindi ko na napigilan. Kusang bumagsak ang mga luha mula sa mga mata ko, tuluy-tuloy, walang patid.Napahawak ako sa bibig ko at umiyak nang humihikbi. Ang tunog na iyon... ito ang pinakamagandang musikang narinig ko sa buong buhay ko.May buhay sa loob ko. Isang inosenteng buhay na walang kinalaman sa gulong pinasok namin ng ama niya.Dahan-dahan kong ibinaba ang nanginginig kong kamay at idinampi iyon sa ibabaw ng malamig na gel sa tiyan ko.Mahal kita, bulong ko sa isip ko, ang puso ko ay umaapaw sa isang klaseng pagmamahal na ngayon ko lang naramdaman. Mamahalin kita nang buong-buo. Walang kulang. Walang pag-aalinlangan.Pero kasabay ng pagbuhos ng pagmamahal na iyon ay isang nakakapasong katanungan na sumaksak sa utak ko.Handa kong ibigay ang buong puso ko sa anak na ito... pero paano kung ang totoo, mahal ko pa rin ang ama niya?Tinitigan ko muli ang bakanteng upuan. Ang sakit. Ang sakit-sa

“Buntis ako, Rhamesis.”Natigil ang paghinga niya.Literal na tumigil. Ang mga mata niyang kanina ay seryoso ay biglang nanlaki. Ang mga balikat niyang laging tuwid at matigas ay tila bumagsak. Nawala ang kulay sa mukha niya, parang may humigop ng lahat ng dugo niya pababa.Tinitigan niya ako. Matagal. Tapos, dahan-dahan, bumaba ang paningin niya patungo sa tiyan ko na nakatago sa ilalim ng lamesa.Hindi siya gumalaw. Hindi siya nagsalita. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang jazz music ng cafe at ang mabilis na pintig ng sarili kong puso.Expected ko na magiging possessive siya. O kaya naman, expected ko na ngingiti siya nang mala-demonyo at sasabihing, “Akin ka na ulit.”Iyon ang gawain ng Rhamesis Wilton na nakilala ko sa Crimson Cloud Nine. Iyon ang gawain ng lalaking manipulahin ang lahat para lang makontrol ako.Pero wala.Nanginginig ang buong katawan niya nang muli niyang iangat ang paningin niya sa mga mata ko. Ang mga mata niya ay namumula. Ang panga niya ay nanging