Lahat ng Kabanata ng Indayog sa Gabi : Kabanata 141 - Kabanata 150

“Are you sure, Kikay—”“Don’t talk to me like you’re in position to ask me in the first place.” Matigas na saad ko.“I-I was just worried. I-I’m worried.”“Wala kang pakialam kung may nangyari man o wala!” medyo tumaas ang boses ko, pilit idinadaan sa galit ang matinding kaba.“Can you stop acting the good one? Pagod ako para makipagplasitikan sa’yo, Rhamesis! Pagod akong intindihin ang lahat ng gulong ginawa mo. Nag-alala ako kay Mama, baka pwede namang iyon ang dahilan kung bakit ako umiyak?!”Natigilan siya.Bumuntong-hininga siya nang malalim, ipinikit ang mga mata niya ng ilang segundo bago muling idinilat.Sandali sana niyang aabutin ang pisngi ko, pero mabilis akong umilag, “Don’t touch me.”“I’m sorry,” bulong niya, ang boses ay paos at basag.“I’m on edge. The entire board is mobilizing right now to strip my assets before the sunrise. My grandfather is using every judge he owns to bury the evidence I have against him and Biatrice.”Tinitigan ko siya. “Oh… so anong ginagawa mo

Paano ko tatanggapin ang kalayaang ito kung may isang buhay sa sinapupunan ko na permanenteng magtali sa aming dalawa?Kinabukasan, naging abala ang buong araw. Hindi ko nakita si Rhamesis nang magising ako. Ang tanging sumalubong sa akin ay ang malamig na simoy ng aircon at ang tahimik na pag-beep ng makina ni Mama.Nagkausap narin kami ng nagising siya pero hindi muna ako nagsabi ng mga bagay na baka makastress din sa kan’ya, nagtanong siya kung nasaan ako ng mga nakaraang buwan at nahirapan akong maghanap ng irarason pero sa huli ay ngumiti lang siya at sinabing magiging ayos ang lahat.Pasado alas-tres ng hapon nang bumukas ang pinto. Pumasok si Rhamesis, kasama ang isang lalaking naka-abogado suit.Ngayon, suot niya ang isang malinis na navy-blue suit, pormal, malamig, at walang emosyon. He looked every inch the ruthless CEO again, but his eyes… his eyes were hollow.“Kikay,” pormal niyang tawag, hindi man lang lumapit sa akin. Huminto siya sa paanan ng kama ni Mama. “This is Att

Pero ngayon... bakit hinahanap-hanap ng sistema ko ang mga bagay na kinamumuhian ko noon?Nasanay ang katawan ko sa presensya niya. Sinanay niya ako sa isla! Na kahit sa’n ako pumunta andyan siya, kahit galit ako, and’yan siya! Kahit pinagtabuyan ko siya, nadiyan siya!Ngayon, kapag bubukas ang pinto, puro nurse o kaya si Ika lang ang pumapasok. Ang hangin ay amoy gamot at antiseptic. At ang tanging naririnig ko ay ang steady beeps ng makina ng nanay ko.Tumayo ako at naglakad patungo sa bintana ng suite. Tinitigan ko ang madilim na kalangitan ng siyudad.Umuulan na naman.Niyakap ko ang sarili ko habang isang malamig na simoy ng hangin ang tumagos sa salamin.Kung nandito siya ngayon, alam kong ipupulupot niya ang malalaki niyang braso mula sa likuran ko.Ipapahinga niya ang baba niya sa balikat ko, at ibubulong niya kung gaano niya ako kamahal.Bigla akong nakaramdam ng pamimilipit sa sikmura ko. Mabilis akong tumakbo patungo sa banyo, lumuhod sa harap ng sink, at muling inilabas an

“Edi kalimutan mo!” sigaw ko, ang boses ko ay basag at umaalingawngaw sa apat na sulok ng madilim at mainit na kwarto.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Humakbang ako nang mabilis papalapit sa kama niya. Ang bawat hakbang ko ay punong-puno ng galit, frustration, at isang pamilyar na pangungulila na pilit kong binabaon sa pinakasulok ng sistema ko.“Gusto mo akong umalis? Gusto mo akong bumalik sa safe house na binigay mo at magpanggap na masaya ako sa 'kalayaan' ko habang ikaw, nandito? Nagpapakamatay?!”Dinampot ko ang duguang tuwalya sa gilid ng side table at marahas na inihagis iyon sa dibdib niya.“Fuck it, Rhamesis! You don’t get to play the martyr! Hindi ikaw ang biktima rito! Wala kang karapatang mag-isa at mamatay sa impeksyon dahil lang gusto mong linisin ang konsensya mo!”Namilog ang mga mata niya. Ang matinding init na nagmumula sa katawan niya ay halos tumagos sa balat ko kahit hindi pa kami nagkakadikit.Nanginginig ang iisa niyang maayos na braso nang subukan niyang

Mariin kong kinagat ang nanginginig kong ibabang labi, ‘Just don’t die, please…’Mabilis akong tumalikod at naglakad palabas ng Room 304. Ang bawat hakbang ko palayo sa kama niya ay tila may mabibigat na kadenang humihila pabalik sa akin, ngunit mas nanaig ang takot. Takot sa sarili ko. Takot sa muntik ko nang isuko.Nang tuluyan kong maisara ang pinto ng madilim at mainit na kwartong iyon, doon na tuluyang bumigay ang mga tuhod ko. Napasandal ako sa maruming pader ng hallway ng motel, naghahabol ng hininga na parang tumakbo ako ng ilang kilometro.Nanginginig ang mga kamay ko. Dahan-dahan itong gumapang pababa, mahigpit na humawak sa patag kong tiyan.Muntik na, Kikay. Paano kung may napansin pa siya?Kung hindi siya umatras, kung hindi nanaig ang konsensya niya na protektahan ako mula sa sarili niya... paano kung nahalata niyang may pagbabago sa katawan ko? Napapapraning baa ko?Dahil kapag nalaman niya, paano kung biglang magbago ang isip niya? Paano kung habulin niya ulit ako? At