Lahat ng Kabanata ng Indayog sa Gabi : Kabanata 361 - Kabanata 370

Dumating ang huling araw ng burol.Karamihan sa mga dumalo ay ang mga elitistang kakilala lang ng mga Montenegro, mga taong ni hindi naman kilala kung sino ang nasa loob ng kabaong. Nagsiuwian na ang karamihan matapos ang misa at ang ilang photo ops para sa media.Nakatayo ako malapit sa kabaong, nakayuko at walang tigil sa pag-agos ang mga luha ko. Ito na ang huling beses na makikita ko siya.Naramdaman ko ang isang mainit na palad na humagod sa likod ko.Paglingon ko, bumungad sa akin ang isang matandang babae, may puting buhok na maayos na nakapusod, at may maamo ngunit malungkot na mga mata. Suot niya ang isang simpleng itim na bestida at may hawak siyang isang tungkod.Si Donya Carmen. Ang lola ni Kristoff.“L-Lola...” usal ko, mabilis na nagpunas ng luha at nagbigay galang.Kilala ko siya. Noong mga panahong namamasukan pa si Nanay sa mansion, si Donya Carmen ang kaisa-isang tao na nagpakita ng kabaitan sa amin. Madalas niya kaming bigyan ng mga sobrang prutas, at tinatrato niya

Kinabukasan, paggising ko sa marangyang kwarto na ibinigay sa akin ni Kristoff sa penthouse niya, wala na ang bakas ng kahinaan sa mga mata ko.Bumangon ako at tiningnan ang sarili ko sa malaking salamin ng walk-in closet. Ang mga mata kong namumugto at mapula ay pilit kong tinakpan ng makeup.Ang mga simpleng damit ko ay ibinasura ko na; sa halip, kinuha ko ang isa sa mga pinakamahal at pinakamatikas na red fitted dress mula sa mga binili ng kaniyang personal shopper.Sinuot ko iyon, pinaresan ng isang itim na stilettos, at inayos ang buhok ko. Kung kailangan kong pumasok sa lungga ng mga ahas, kailangan kong maging pinakamamandag sa lahat.Bumaba ako sa dining hall ng penthouse. Nang marating ko ang bukana, nakita ko agad sina Kristoff at Vivieane na masayang nag-aalmusal.Nakasandal si Vivieane sa balikat ni Kristoff habang sinusubuan ito ng prutas, tumatawa at humahagikhik na tila walang pamilyang namatayan kahapon. Si Kristoff naman ay nakangiti, isang totoong ngiti, habang pinup

Kinagabihan, binalot ng nakakabinging katahimikan ang malawak at malamig kong kwarto.Nakaupo ako sa gilid ng malaking kama, nakatingin sa repleksyon ko sa salamin ng vanity mirror.Wala na ang makapal na makeup na ginamit ko kanina sa interview. Ang tanging naiwan ay ang maputla kong mukha, ang nangingitim na ibaba ng aking mga mata dahil sa kawalan ng tulog, at ang pilit na itinatagong pighati.Wala na si Nanay.Ang katotohanang iyon ay parang sumasakal sakin. Sa bawat paghinga ko, ramdam na ramdam ko parin ang sakit.Wala na ang kaisa-isang taong kakampi ko. Wala na ang nag-iisang nagmamahal sa akin nang totoo.“I expect you to sleep in my room starting tonight.”Umalingawngaw sa isip ko ang matapang kong utos kay Kristoff kanina.Nangatog ang mga tuhod ko. Pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na ginawa ko iyon para inisin siya, para sirain ang gabi nila ni Vivieane, at para iparamdam sa kanila na hawak ko sila sa leeg.Pero sa pinakasulok ng puso ko... sa isang madilim at pilit k

Lumipas ang tatlong araw matapos ang insidente sa kusina.Ang pasa sa tagiliran ko ay naroon parin, at ang sugat sa siko ko ay nag-iwan ng peklat.Pero sa dami ng sakit na naranasan ko mula ng pumirpa ako ng kontrata, parang namanhid na yata ako. Natatawa ako, dahil parang yung kontrata palang pinirmahan ko ay parang kuntrata ng impyerno sa sama ng mamalala ko sa mga walang pusong taong nakakasama ko.Napangiti ako ng mapait bago napabalik sa realidad.Nasa kwarto ako, inaayusan ng isang team ng professional stylists na mismong si Donya Carmen ang nagpadala.Kahit sunod sunod ang mga scandal sa pamilya Montenegro pati na ang mismong pagkamatay ng nanay ko na nag-ingay din dahil sa pangalan nila, gagawin parin ang Montenegro Charity Gala.Ito ang pinakamalaking kaganapan sa mundo ng alta lipunan, at ngayong taon, mas espesyal ito dahil ito ang unang public appearance namin ni Kristoff bilang 'mag-asawa' sa isang malaking event pagkatapos ng kontrobersyal na interview namin kay Tanya.

Nang makasakay kami sa limousine pauwi, binalot kami ng matinding katahimikan.Wala si Kristoff na sinabing kahit ano.Nakatingin lang siya sa labas ng bintana, pilit na pinapakalma ang sarili habang ang panga niya ay igting na igting. Ang mga ugat sa leeg at kamay niya ay litaw na litaw. Alam kong gusto niya akong patayin sa mga oras na ito.Umupo lang ako nang maayos sa kabilang dulo ng upuan. Inayos ko ang nagulo kong buhok at pinunasan ang mga pekeng luha ko. Kinuha ko ang compact powder sa purse ko at kaswal na nag-retouch, tila walang malaking eksenang nangyari.Hindi na siya nakatiis.“You manipulative bitch,” asik niya sa pagitan ng mga ngipin, mabilis na lumapit sa akin at hinawakan nang mahigpit ang magkabilang braso ko.Napangiwi ako dahil saktong natamaan niya ang pasa ko mula sa pagkakabagsak ko kahapon sa kusina. Pero hindi ako nagpahalata. Tiningnan ko siya sa mata, malamig at walang takot.“Masakit, Kristoff. Bitawan mo ako,” utos ko.“Sinira mo si Vivieane sa harap ni