All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 351 - Chapter 360

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa malamig na sahig ng pasilyong iyon. Ang bawat ungol, bawat halinghing, at bawat pagtawag ni Kristoff sa pangalan ng kaniyang step-sister ay parang mga patalim na paulit-ulit na itinarak sa dibdib ko.Sabi nila, kapag nasasaktan ka nang sobra, darating ang punto na manhid ka na. Pero bakit ganito? Bakit habang lumilipas ang mga oras na naririnig ko silang nagsasalo sa iisang kama, mas lalong nagiging sariwa ang sugat?Niyakap ko ang aking mga tuhod, ibinaon ang mukha ko roon, at hinayaan ang sarili kong mawasak. Wala na akong luhang maiyak. Namamaga na ang mga mata ko, tuyong-tuyo na ang lalamunan ko sa pagpipigil ng hagulgol, at pakiramdam ko ay tinakasan na ako ng lahat ng lakas ko sa katawan.Isa akong asawa sa papel, pero sa reyalidad, isa lamang akong basahan na ginamit para takpan ang dumi ng kasalanan nila.Unti-unting bumibigat ang talukap ng mga mata ko. Ang lamig ng sahig ay unti-unting yumakap sa nanginginig kong katawan hang

“At saan ka pupunta? Do you think you can just freely go out?”Matalim ang pagkakahawak ni Vivieane sa braso ko. Ang kuko niya ay halos bumaon na sa balat ko. Pilit ko itong binabawi ngunit sadyang hinigpitan niya pa lalo.“Bitawan mo ako, Vivieane!” naiiyak at nagmamakaawa kong sigaw. “Kailangan kong umalis! Nasa ospital ang nanay ko at nag-aagaw buhay siya!”Imbes na maawa, isang malamig at nakakainsultong tawa ang pinakawalan niya. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, na para bang isa akong nakakadiring insekto sa paningin niya.“And so? What makes you think I care about your pathetic mother?” mataray niyang sagot, nakataas ang isang kilay. “Hindi ka pwedeng umalis ng bahay na ito hangga't hindi mo natatapos ang mga ipinagagawa ko sa'yo. You are a maid here, remember? Linisin mo muna ang buong sala at ipagluto mo ako bago ka umalis!”Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko. Halang ba ang kaluluwa niya?! Buhay ng nanay ko ang nakasalalay, tapos paglilinis ng bahay ang inaalala n

Naiwan akong mag-isa sa gitna ng malamig at malawak na sala.Nakaluhod. Nakatingin sa basag na cellphone.Unti-unting nawala ang luha sa mga mata ko. Ang sakit, ang pangungulila, ang desperasyon... lahat iyon ay tila namanhid.Habang nakatitig ako sa mga bubog ng telepono ko, may isang bagay na tuluyang namatay sa loob ko.Ang pagmamahal ko kay Kristoff Montenegro.Isang kabaliwan. Isa akong malaking tanga para umasang may pag-asang mahalin niya ako kapag nagpakasal ako sa kan’ya! Isang malaking kabobohan! Katangahan na ngayon, sobrang pinagsisihan ko!Dahan-dahan kong pinulot ang mga basag na piraso. Bumaon ang ilang maliliit na bubog sa mga daliri ko hanggang sa dumugo ito, pero wala akong naramdamang sakit. Mas masakit ang nararamdaman ko! Sobra sobrang sakin! Ang nanay ko! Ang ginagawa ni Kristoff sa akin na para bang hindi niya ako kilala at lalong lalo na ang nanay ko!Hindi ako makapaniwalang sa ilang taong paninilbihan ni Nanay sa mansion nila ay nasabi niyang wala siyang paki

“W-Wala na, Sasha... Wala na ang nanay mo.”Natigil ang pag-ikot ng mundo ko. Ang ingay ng mga makina, ang mga nag-uusap na doktor, ang pag-iyak ng mga tao sa paligid—lahat iyon ay nagmistulang mahinang ugong na lamang sa tainga ko.“P-Po? A-Anong sinasabi niyo?” nanginginig ang mga labi kong tanong, unti-unting umaatras. “Hindi... H-Hindi po totoo 'yan. D-Diba kakatawag niyo lang kanina? Buhay pa siya kanina eh! Sabi niyo isinugod niyo lang! H-Hindi pwede... hindi totoo 'yan!”“Ginawa lahat ng mga doktor, Sasha... pero sumuko na ang puso niya bago ka pa man makarating... kanina pa...”Gumuho ang aking mga tuhod. Kusang bumagsak ang katawan ko sa malamig na sahig ng ospital. Wala akong maramdamang sakit sa tuhod, dahil ang sakit ay nasa dibdib ko. Isang matinding kirot na parang pinipilas ang kaluluwa ko nang buhay.“Nanay!” isang malakas, nakakabingi, at punong-puno ng pighating sigaw ang kumawala sa aking lalamunan.Wala na akong pakialam kung pinagtitinginan na ako ng lahat ng tao

Lumipas ang ilang araw, at gaya ng ipinangako ni Kristoff, siya ang gumastos sa lahat.Inilagak ang labi ng nanay ko sa isa sa mga pinakasosyal at pinakamahal na memorial chapels sa buong siyudad. Napapaligiran ng matataas na uri ng mga puting rosas, mga nagniningning na chandelier, at mga kabaong na gawa sa pinakamamahaling kahoy.Pero hindi ito para sa nanay ko. Ito ay para sa kanila. Para sa image nila.Sa loob lamang ng ilang araw, ang malaking iskandalo na yumanig sa Montenegro Group—ang video nila ni Vivieane—ay unti-unting natabunan at natunaw. Napalitan iyon ng simpatiya.Sa bawat pahayagan, sa bawat news channel, ang laman ng balita ay ang pagdadalamhati ng bagong kasal.“Billionaire Kristoff Montenegro, isinantabi ang honeymoon upang damayan ang asawang namatayan ng ina.”“Ang mapagmahal na asawa: Kristoff Montenegro, naglabas ng milyon-milyon para sa burol ng kaniyang mother-in-law.”Nakakasuka. Nakakadiri. Bawat flash ng camera mula sa labas ng chapel ay parang sampal sa p