Todos los capítulos de Indayog sa Gabi : Capítulo 421 - Capítulo 430

Isang linggo ang lumipas mula nang bumisita si Don Roberto sa resthouse.Ang buhay ko ay naging tahimik at payapa, ngunit ang kaba ay patuloy pa ring umaaligid. Ibinalita sa akin ni Damian na naging desperado si Kristoff.Nag-hire ito ng mga private investigators, underground trackers, at tinakot ang ilan sa mga board members upang makuha ang mga impormasyon."Kailangan nating maghanda, Sasha. Masyadong agresibo ang ginagawa ni Kristoff ngayon. He’s liquidating some of his private assets para lang tustusan ang paghahanap sa'yo," babala ni Damian sa telepono isang hapon."Hayaan mo siya. Hangga't wala pa ang date ng court hearing para sa annulment, hindi ako lalabas dito," matatag kong sagot.Ngunit ang kapayapaan na iyon ay mabilis na naantala.Kinahapunan, may isang bisita ang dumating. Hindi ito naka-convoy ng malalaking SUV. Isang simpleng itim na sedan lang ang pumarada sa labas ng gate. Nang makita ng mga guards ko kung sino ito, pinayagan nila itong pumasok.Bumukas ang pinto ng

Dalawang linggo mula noong press conference.Nasa resthouse pa rin ako. Unti-unti na akong nakakabawi ng lakas, at ang operasyon ko mula sa pagkakakunan ay tuluyan nang gumaling.Nagbabasa ako ng libro sa veranda nang biglang dumating si Damian. Pormal ang suot niya, pero ang kaniyang mukha ay seryoso at may halong tensyon. Umupo siya sa tapat ko at naglapag ng isang makapal na folder."Ano 'yan?" tanong ko."Ang annulment papers," sagot ni Damian. "Inihain na ng legal team natin ang kaso for psychological incapacity and marital fraud. Given the public evidence, akala namin ay magiging madali. The judge should have fast-tracked it.""Pero?" ramdam ko na may masamang balita.Bumuntong-hininga si Damian. "Kristoff blocked it."Nanlaki ang mga mata ko. "Paano niya mabablock? He has no power! Napatanggal na natin siya sa pwesto!""He is no longer the CEO, Sasha, but he is still a Montenegro. May mga hawak pa rin siyang maimpluwensyang tao sa hudikatura," paliwanag ni Damian, halatang nai-

Lumipas ang dalawang araw.Ang ulan ay patuloy na bumubuhos sa labas ng resthouse sa Tagaytay. Ang lamig ng panahon ay tila tumatagos sa mga pader.Nakaupo ako sa sala, umiinom ng mainit na kape habang kausap si Damian sa harapan ko. Kakadating niya lang para i-update ako sa mga legal na hakbang namin.“Nai-file na natin ang motion to dismiss laban sa petition niya, Sasha. Ang susunod nating gagawin ay ilabas sa media ang mga medical records mo kung saan pinatunayan ng doktor na nakunan ka dahil sa matinding stress na idinulot ni Kristoff. Kapag nailabas 'yon, lalong madidiin si Kristoff sa public opinion at wala nang judge ang papabor sa kaniya,” paliwanag ni Damian habang nag-aayos ng mga dokumento sa ibabaw ng glass table.Tumango ako. “Siguraduhin mo lang na hindi nila maa-access ang doktor ko. Baka bayaran ni Kristoff para bawiin ang statement niya.”“Naka-secure na ang doktor, huwag kang mag-alala.” Uminom si Damian ng kape at tiningnan ako. “Sasha, hindi ko maiwasang mag-alala.

“Don’t hurt your fucking sister.”Natigilan ang buong paligid.Damian na nakatayo sa tabi ko ay napaawang ang labi, literal na nabitawan ang baril na hawak niya sa sobrang gulat. Maging ang mga guwardiya ay nagkatinginan.At ako? Pakiramdam ko ay may tumusok na libu-libong karayom sa aking dibdib. Tumigil ang pagtibok ng puso ko.Napatunganga si Kristoff sa ama niya. Ang mukha niya ay nawalan ng lahat ng kulay, mas maputi pa kaysa sa papel.“A-Ano... anong sinabi mo, Dad?” nanginginig at pautal-utal na tanong ni Kristoff, ang boses ay parang basag na salamin. “Sino... sinong kapatid?”Tumitig si Don Roberto kay Kristoff, ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding sakit at pag-amin sa isang kasalanang matagal nang itinatago.“Si Sasha,” diretsong sabi ng matanda.“Nababaliw ka na ba?!” sumigaw si Kristoff, biglang tumayo mula sa putikan, hindi na alintana ang pagod. Sinalubong niya ang mukha ng kaniyang ama, galit na galit. “Anong pinagsasabi mong kapatid ko si Sasha?! Asawa ko siya! P

Lumipas ang mga linggo na parang isang mabagal at tahimik na agos ng tubig.Nang makalabas ako sa ospital, hindi na ako bumalik sa resthouse sa Tagaytay. Dinala ako ni Inay—si Tita Geneva—sa isang tahimik at pribadong mansyon na pag-aari ng pamilya sa Antipolo. Doon ko sinimulan ang mahirap na proseso ng paghilom.Walang media ang nakakaalam kung nasaan ako. Si Damian ang kumilos para ayusin ang lahat ng legal na dokumento habang nagtatago ako sa lilim ng proteksyon ng mga Montenegro. Ngunit ang pinakamalaking balita na dinala sa akin ni Damian makalipas ang isang buwan ay ang bagay na pinakakinatatakutan ko noon.Nakaupo kami ni Damian sa veranda habang pinapanood ang paglubog ng araw. Inabot niya sa akin ang isang puting sobre.“Pinirmahan na niya, Sasha,” mahinang wika ni Damian, seryoso ang mukha habang nakatingin sa akin.Napatitig ako sa sobre. “Si Kristoff?”Tumango si Damian. “Walang pasubali. Walang counter-suit, walang pagbabanta, at walang pagtanggi. Ibinigay na niya sa mga