Tous les chapitres de : Chapitre 441 - Chapitre 450

Si Kristoff.Napatayo ako nang mabilis mula sa putikan, naging alerto ang buong katawan ko. Aatras sana ako, ngunit ang kaniyang isang kamay ay mabilis na gumalaw—hindi para hawakan ako nang marahas tulad ng dati, kundi para panatilihing nakatapat ang payong sa itaas ng ulo ko, habang siya mismo ay hinahayaang mabasa ng malakas na buhos ng ulan."S-Sasha..." paos, nanginginig, at basag niyang usal. Ang kaniyang boses ay tila isang pamilyar na multo na bumalik mula sa kailaliman ng lupa.Tinitigan ko siya. Ang aking puso, na pilit kong pinatahimik sa loob ng tatlong taon, ay biglang kumalabog nang napakarahas sa loob ng aking dibdib. Ang galit na akala ko ay nahupa na ay muling sumiklab, ngunit hinaluan ng isang matinding sakit na tila pinupunit ang aking pagkatao."Anong ginagawa mo rito?" malamig at basag kong tanong, pinupunasan ang aking mga luha gamit ang aking nanginginig na palad. "Sabi mo... ipinangako mo sa akin sa Canada na hinding-hindi ko na makikita ang mukha mo kailanman!

Nanlamig ang buong katawan ko. Halos mabitawan ko ang baso ng kape na hawak ko. Advanced brain tumor? Terminal? At bakit sa isang pampublikong ospital?Mabilis kong idinial ang numero ni Damian."Damian, anong kalokohan 'to?!" asik ko, pilit na pinapatigas ang boses ko sa kabila ng panginginig ng aking labi. "Bakit ganito ang record na 'to?!""Sofia, makinig ka..." mahina at seryosong sagot ni Damian."Kahit pa gustuhin ni Tito Roberto na tulungan siya kahit paano. Hindi siya tumanggap ng kahit isang sentimo mula kay Tito Roberto. Dahil din sa ilang taon siya sa Switzerland ay naubusan na siya ng pera."“He has nothing…”"Literal na walang natira sa kaniya. Nagtatrabaho siya dati bilang kargador sa pier ng Infanta hanggang sa bumigay ang katawan niya. Naghihintay na lang siya ng oras sa isang kubo sa tabing-dagat."Sa sumunod na tatlong gabi, hindi ako nakatulog.Ang bawat pagpikit ng aking mga mata ay nagpapakita ng mukha ni Kristoff.Hindi ang arroganteng CEO na may suot na mamahali

“Sasha…” paos at nanginginig niyang usal, halos hindi lumalabas ang boses sa kaniyang tuyong lalamunan. “Do you… do you really mean that? After everything I did to you? After I became the absolute monster of your life?”Hindi ako sumagot sa pamamagitan ng salita.Sa halip, ako na ang gumawa ng unang hakbang. Humakbang ako palapit, binaybay ang huling distansya na naglalayo sa aming dalawa sa loob ng maliit, sira-sira, at malamig na kubong iyon.Dahan-dahan kong iniangat ang aking dalawang nanginginig na kamay at hinawakan ang kaniyang gulo-gulong buhok.Traydor ang puso ko. Alam ko ‘yon mula pa noong una. Pinarusahan ko ang sarili ko sa Canada, pinilit kong maging si Sofia, pinilit kong maging matigas at walang pakialam.Pero sa harap ng lalaking ito, ngunit sa harap ng kaniyang panghihina at ng kaniyang tapat na pagsisisi, hindi ko magawang i-deny na hindi ko na siya mahal.Galit ako sa kaniya, oo. Galit ako dahil sa kaniya nawala ang nanay ko at ang anak ko.Pero mas matindi ang pag

“Kristoff!” histerikal kong sigaw, mabilis akong bumaba mula sa banig at lumuhod sa kaniyang tabi.Inangat ko ang kaniyang ulo at inilagay sa aking kandungan. “Kristoff, anong masakit?! Nasaan ang gamot mo?! Please, talk to me!”“A-Ang… ang ulo ko… Sasha, ang sakit…” ungol niya, ang kaniyang mga abong mata ay nag-umpisang mag-focus nang pabaligtad, nanginginig ang kaniyang mga talukap.Ang kaniyang paghinga ay naging isang marahas na lagutok, at ang kaniyang mga knuckles ay pumuti sa sobrang higpit ng pagkaka-kuyom.Ginatasan ng matinding panic ang buong sistema ko.Sinumpong siya ng kaniyang sakit.Kinuha ko ang bote ng painkiller mula sa bag ko at pilit na ipinainom sa kaniya ang dalawang tableta, subalit isinuka niya lang iyon kasabay ng purong asido at dugo.“No… hindi maaari ‘to…” umiiyak kong bulong, habang mahigpit kong niyayakap ang kaniyang nanginginig na katawan. “Kristoff, lumaban ka! Huwag mo akong iwan ngayon kung kailan bumalik na tayo sa ganito!”Nang lumipas ang halos

“I’m… I’m fine. Nahilo lang—”Hindi ko na natapos ang sasabihin ko. Ang huling nakita ko ay ang puting benda sa ulo ni Kristoff bago tuluyang nagdilim ang paningin ko. Narinig ko pa ang sigaw ni Inay bago ako nilamon ng kawalan.***Nagising ako na mas maayos na ang pakiramdam, pero may kakaibang bigat sa braso ko.Pagdilat ko, puting kisame pa rin ang nakita ko, pero hindi na ito ang kwarto ni Kristoff. Nasa isang private patient room na ako.“Salamat sa Diyos, gising ka na!” sabi ni Inay, mabilis na lumapit sa akin at hinawakan ang noo ko.“Inay… anong nangyari? Si Kristoff?” tataranta kong tanong, pilit na bumabangon.“Higa ka lang muna, Sofia. Sabi ng doktor, sobrang baba ng blood sugar mo at pagod na pagod ang katawan mo,” sabi naman ni Damian na nakatayo sa paanan ng kama ko. May kakaibang ngiti sa mga labi niya na hindi ko maintindihan.Bumukas ang pinto at pumasok si Dr. Weber, ang attending physician ko kanina. Hawak niya ang isang chart at seryosong nakatingin sa akin.“Good