Lahat ng Kabanata ng Indayog sa Gabi : Kabanata 601 - Kabanata 610

Kinabukasan, sinabi ng cardiologist ko ang mga bagay na matagal ko nang alam at mga bagay na matagal ko nang iniiwasang marinig.“Your heart is under significant strain,” sabi ni Dr. Villanueva, habang nakabukas sa tablet niya ang mga resultang hindi ko na kayang bilangin. “The medications help manage your symptoms, but your condition has progressed. We'll reassess your transplant eligibility and discuss the next steps with the team.”Tumango ako. May mga salitang naririnig mo nang maraming beses kaya natututo kang tumango bago pa maintindihan kung gaano kabigat ang mga iyon.“Does that mean I'm running out of time?” tanong ko.Huminto siya. Hindi niya ako binigyan ng walang kuwentang reassurance. Iyon ang dahilan kung bakit nagtitiwala ako sa kaniya kahit kinamumuhian kong kausap siya.“It means we need to take this seriously. I can't give you an exact timeline. No one can. But we should prepare for the possibility that your condition may worsen quickly.”Sa tabi ko, naramdaman kong

Makalipas ang dalawang linggo, bumalik ako sa Second Dawn sa loob ng tatlong oras—kasama ang nurse na naka-duty sa home care, dalawang text mula kay Mama kada tatlumpung minuto, at ang pangakong uuwi ako kapag nahilo.Ang Second Dawn ay hindi na ang maliit na project na sinimulan nina Lola Lyra at Lolo Ethan. Naging foundation ito para sa mga pamilyang may mahal sa buhay na nasa coma, mga pasyenteng bumabalik mula sa matagal na pagkakaospital, at mga taong kailangang matutong mamuhay sa bagong katawan pagkatapos ng isang aksidente. May therapy rooms, caregiver support group, maliit na library, at archive kung saan iniingatan ang mga diary, recording, at oral histories ng mga taong pumayag na ibahagi ang kanilang karanasan.Doon ako nagtrabaho bago lumala ang sakit ko. Hindi ako nurse o therapist. Archivist ako—tagapili ng recording, tagapaglinis ng metadata, tagasulat ng description, at kung minsan ay tagaayos ng mga pangalan sa dokumentong ginawa ng taong hindi naniniwalang kailangan

Kinabukasan, nagsulat ako ng listahan.Hindi iyon death list. I refused to call it that. Sa unang pagkakataon na narinig ko ang term na iyon sa isang pelikula, naisip kong ang weird ng idea na kailangan mong mamatay bago mo gawin ang mga bagay na gusto mong gawin. Para bang kailangan muna ng deadline bago ka bigyan ng pahintulot na mabuhay nang mas matapang.Ang listahan ko ay tinawag kong Things I Keep Postponing Because I'm Apparently Very Good at Excuses.“Ang haba,” sabi ni Dani nang ipadala ko sa kaniya ang unang draft.“It's a working document.”“Lia, number one: eat street food without checking the sodium content.”“Dream big.”“Number two: go on a date with someone who doesn't work in a hospital.”“I said dreams, not miracles.”“Number three: sing karaoke without apologizing to everyone.”“That's impossible. I'm considerate.”“Number four: spend one entire day without saying ‘I'm fine’ when you're not.”Napatigil ako sa pagbabasa.“That's not a fun thing,” text ko.“It's a thi

Hindi ko tinanong si Iñigo tungkol sa pulang payong sa loob ng dalawang araw.Hindi dahil nakalimutan ko. Dahil alam kong bawat tanong tungkol sa nakaraan niya ay may kasamang posibilidad na may mawala sa kaniya—isang alaala, isang bagay na matagal niyang pinipilit huwag hawakan, o ang katahimikang ginagamit niya kapag hindi niya gustong masaktan.Pero sa ikatlong araw, habang nakaupo ako sa balcony ng bahay, hindi ko na napigilan.“Tell me about the red umbrella.”Nakatayo siya sa tabi ng railing. Sa ibaba, may kapitbahay kaming nagdidilig ng mga halaman kahit kakauulan lang. Sa malayo, may motor na paulit-ulit na sinusubukang paandarin. Ordinaryong umaga. Ang klase ng umagang gusto kong manatili nang walang katapusan.“Bakit?”“Because you remembered it.”“May naaalala akong pulang payong.”“Who owned it?”Hindi siya sumagot.“Your mother? Sister? Someone you loved?”“Hindi ko alam.”“Then how do you know it mattered?”Napatingin siya sa langit, kung saan nagtitipon ang ulap. “Dahil

Nagsimula ang alaala sa ulan.Hindi sa isang kumpletong panaginip, hindi sa kuwento mula sa archive, kundi sa biglang amoy ng basang kahoy habang nasa hallway kami ng Second Dawn. Huminto si Iñigo sa gitna ng paglalakad. Napansin ko ang pagbabago sa mukha niya—ang mga mata niyang biglang nakatuon sa isang lugar na hindi ko makita, at ang mga daliring kumuyom sa gilid ng jacket niya.“Iñigo?”Hindi siya sumagot.“Hey. Look at me.”Mabagal siyang lumingon. “May naalala ako.”Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko. “About the umbrella?”Tumango siya.“Do you want to tell me?”“Hindi ko alam kung kaya ko.”“Then don't force it.”Nagsara ang mga mata niya. Sa isang sandali, nakita kong wala siya rito. Nasa ibang lugar ang isip niya—sa isang kalsadang may putik, sa isang bahay na ang mga bintana ay nakasara dahil sa bagyo, sa isang batang tumatawag ng pangalan. Hindi ko iyon nakita, pero nakita ko kung paano ito dumaan sa kaniya, parang hangin na biglang sumalpok sa isang pintong mata