บททั้งหมดของ Indayog sa Gabi : บทที่ 561 - บทที่ 570

Sa ikatlong araw matapos magising si Ethan, mas malinaw na ang mga sagot niya. Naalala niya ang insidente sa event grounds, ang pagdating ni Aldeguer, ang sigaw ko, at ang bigat ng sarili niyang katawan nang bumagsak siya. Hindi niya maalala ang lahat ng nangyari pagkatapos, pero sapat ang naaalala niya upang mapagtanto kung gaano kalapit ang panganib.“Nakita ko ang baril,” sabi niya habang nakatingin sa bintana. “I thought I had time.”“Wala kang time. Hindi iyon chess match.”“I'm aware.”“Hindi ka mukhang aware nang tumakbo ka sa harap ko.”Hindi siya sumagot agad. Alam kong masakit sa kaniya ang pag-amin na nagkamali siya. Hindi dahil ayaw niyang humingi ng tawad, kundi dahil buong buhay niyang itinuring ang sariling kakayahang kontrolin ang sitwasyon bilang tungkulin. Kailangan niyang matutunang may mga pagkakataong ang tamang desisyon ay ang magtiwala sa ibang tao.“Hindi ko na mababago ang ginawa ko,” sabi niya. “Pero hindi ko gustong maulit iyon.”“Good. Kasi hindi ko kayang

Ang balita tungkol kay Bianca ay dumating sa anyo ng isang email mula sa abogado.Hindi ko agad binuksan. Nasa therapy session si Ethan at hinihintay ko siya sa lounge, kaya ilang minuto kong tinitigan ang subject line bago napagpasyahang mas mabuting basahin ko iyon kapag hindi ako nagmamadali.Update on the Alonzo and Vance proceedings.Nakalista sa email ang mga kasong isinampa, ang mga records na na-validate ng forensic accountant, at ang statement ng dalawang dating empleyado na nagkumpirmang ginamit ang shared legacy account sa paglipat ng pera. Ang mga ebidensiya ay hindi nangangahulugang tapos na ang kaso; kailangan pa rin ng hearing, cross-examination, at formal findings. Pero sapat ang mga ito para hindi na maikubli ni Bianca ang ginawa niya bilang simpleng misunderstanding sa pagitan ng mag-asawa.May hiwalay na note tungkol kay Noah. Nakipagtulungan siya sa investigators at nagbigay ng ilang record na hindi niya naipaliwanag noon. Hindi nito binura ang sarili niyang partis

Ang proposal para sa Second Dawn ay hindi tinanggap ng board ng Vance Foundation sa unang meeting.Hindi dahil tutol silang tumulong sa coma survivors at sa kanilang pamilya. Ang tutol sila ay ang ideya na hindi nila ganap na makokontrol ang programang gagamit ng kanilang pondo, pangalan, at institutional partnerships. Gusto nilang ang Second Dawn ay maging department ng foundation, may approval process para sa bawat campaign, at may executive sponsor na pipili ng mga project.Gusto nilang ako ang mukha.Ayaw nilang ako ang magdedesisyon.Nang basahin ko ang draft ng proposed agreement, halos matawa ako sa dami ng clauses na naglalayong gawin akong spokesperson sa sarili kong proyekto. May karapatan silang baguhin ang messaging, aprubahan ang bawat survivor story, at pumili ng mga taong maaaring magbahagi ng experience. May exclusivity clause na pipigil sa akin na makipag-partner sa ibang medical institution nang walang pahintulot nila.“Hindi ito independent,” sabi ko kay Ethan haban

Hindi ako pumayag na magkaroon ng malaking kasal.Hindi dahil hindi ko gustong ipagdiwang ang pagmamahalan namin, kundi dahil ayaw kong maging event ang isang bagay na sa wakas ay naging sa amin. Sapat na sa akin ang maliit na hardin sa likod ng estate, ang ilang taong totoong bahagi ng buhay namin, at ang pagkakataong sabihin kay Ethan ang mga salitang hindi nakasulat sa anumang kontrata.“Twenty people,” sabi ko habang sinusuri ang listahan.“Twenty-two,” sagot ni Ethan.“Who are the other two?”“My mother and Gregor.”“Kasama na sila sa twenty.”“Then I miscounted.”Napatitig ako sa kaniya. “Ikaw? Nagkamali ng count?”“I'm recovering from a traumatic injury. I expect compassion.”“Fine. I will be compassionate when I stop laughing.”Hindi kami nagplano ng engrandeng floral arrangement o grand entrance. Pinili ko ang isang simpleng damit na komportable kong isuot, at si Ethan ay pumili ng suit na hindi masyadong masikip sa balikat na patuloy pang gumagaling. Si Mrs. Celeste ang nag-

Ang araw na inilabas ang final ruling sa kaso ni Aldeguer, wala akong suot na alahas maliban sa singsing ko.Hindi ko alam kung bakit mahalaga iyon sa akin. Marahil dahil gusto kong humarap sa araw na iyon nang walang simbolong konektado sa kumpanya, sa pamilya, o sa lumang trust. Ang singsing ay sapat. Isa itong pangako na pinili ko, hindi utos na ibinigay sa akin.Hindi ako dumalo sa bawat hearing ng kaso. Pinili ko ang mga pagkakataong kailangan ang testimony ko, at nagtiwala sa legal team sa iba pa. Ang final ruling ay hindi dramatikong eksena na nag-alis sa lahat ng sakit, pero nagbigay ito ng opisyal na pagkilala sa katotohanang matagal naming sinubukang patunayan.Napatunayang may kinalaman si Aldeguer sa planong atakihin ako at sa paggamit ng access na nakuha sa pamamagitan ng intermediary. Ang pag-aresto sa kaniya at ang mga witness statement ay naging bahagi ng ebidensiyang iniharap sa korte. Hindi lahat ng tanong tungkol sa kaniyang motibo ay may sagot; may mga pangalan pa