บททั้งหมดของ Indayog sa Gabi : บทที่ 571 - บทที่ 580

Ang unang palatandaan ng panibagong conflict ay hindi banta, hindi tawag mula sa pulis, at hindi mensaheng may nakakatakot na pangalan.Isa lang itong email sa intake account ng Second Dawn.Subject: Request for a private appointment — post-coma memory support.Binasa ko ito sa pagitan ng dalawang appointment, habang may hawak na tasa ng kape at ang listahan ng supply na kailangang bilhin. Ang sender ay si Amara Reyes, dalawampu't apat na taong gulang, bagong nakauwi matapos ang mahigit tatlong buwan sa ospital. Ayon sa maikling summary na kalakip, nagising siya mula sa coma pagkatapos ng aksidente sa kalsada. Nasa ilalim siya ng pangangalaga ng rehabilitation team at ang referral ay para sa peer-support program, hindi para sa emergency service.Walang kakaiba roon. Araw-araw ay may mga taong dumarating na gustong malaman kung normal ba ang pagkalito, kung bakit may mga araw na pakiramdam nila ay may nawawalang bahagi sa memorya, at kung paano ipaliliwanag sa pamilya na ang paggising

Dumating ang referral packet ng ikalawang survivor noong Biyernes ng hapon.Hindi kumpleto ang mga medical details dahil wala pang signed release, at hindi namin ito binuksan lampas sa preliminary information na pinayagang ibahagi ng hospital social worker. Ang pangalan ng pasyente ay Nika Salcedo, dalawampu't anim na taong gulang, nagising mula sa coma dalawang buwan na ang nakalipas. May kasama siyang family caregiver na nangangailangan ng support, at may mga pagkakataon daw na nagkakaroon siya ng matinding distress tuwing napapanaginipan niya ang isang silid na hindi niya maalala sa kaniyang totoong buhay.Walang ibang detalyeng ibinigay.Hindi iyon sapat para tawagin itong koneksiyon kay Amara. Hindi iyon sapat para tawaging pattern. Pero sapat iyon para maunawaan namin na maaaring may mga taong nangangailangan ng suporta para sa mga karanasang hindi pa kayang ipaliwanag ng sinuman.Sa meeting ng core team, napag-usapan namin kung paano magtatakda ng boundaries. Hindi kami gagawa

Dumating si Mrs. Celeste sa bahay namin noong Linggo, may dalang tinapay na galing sa paborito niyang bakery at isang maliit na paso ng rosemary na, ayon sa kaniya, ay “kailangan ng mas maayos na pamilya.”“Hindi ko alam kung paano nagiging mas maayos ang pamilya sa pamamagitan ng halamang gamot,” sabi ko habang tinatanggap ang paso.“Kapag may rosemary sa kusina, mas madalas kang magluluto.”“Kapag mas madalas akong magluto, mas madalas akong magsusunog ng pagkain.”“Then Ethan will learn to cook.”“Ma, marunong akong magluto,” sabi ni Ethan mula sa sala.Mrs. Celeste raised an eyebrow. “Toast is not a meal.”“Depends on how many slices.”Natawa ako habang inilalagay ang rosemary sa windowsill. Ang bahay ay hindi na kasing tahimik ng mga unang buwan pagkatapos gumising ni Ethan. May mga gamit na nakakalat sa tamang paraan, mga libro sa coffee table, at isang kumot na palaging nakasabit sa armchair dahil doon madalas maupo si Ethan kapag sumasakit ang balikat niya.Nagkape kami sa ter

Hindi pa tapos ang usapan namin kay Marisol nang dumating ang pangalawang sobre.Wala itong litrato sa loob. Isang photocopy lang ng lumang letterhead at isang note na nakasulat sa maingat na sulat-kamay:*I should have spoken when the review happened. The room was not the secret. The silence afterward was. If Second Dawn wants the rest of the story, ask Adrian Vale why he kept the last recording log.*Walang pirma. Walang return address.Sa unang tingin, para iyong paanyaya sa isang pagsubok. Sa lumang bersyon ko ng sarili, baka agad akong nag-book ng biyahe, naghanap ng pangalan, at pinilit si Ethan na sumama. Ngunit ngayon, ang unang ginawa ko ay ilagay ang sobre sa secure drawer at iulat ito sa aming legal adviser.“Wala itong direktang threat,” sabi ng security consultant pagkatapos suriin ang envelope. “Pero dahil anonymous, i-document natin ang delivery. Hindi natin kailangang tumugon hangga't hindi natin nalalaman kung sino ang may legal authority sa archive.”Nang ibalita ko

Isang linggo matapos matanggap ni Mrs. Celeste ang review, niyaya niya kaming mag-lunch sa bahay niya.Hindi niya sinabing may mahalagang pag-uusapan kami. Nag-text lang siya na may niluto siyang chicken adobo at kung hindi kami darating, kakainin niya lahat nang mag-isa. Alam naming hindi iyon totoong banta, dahil kahit kailan ay hindi kayang kainin ni Mrs. Celeste ang isang buong kaldero ng adobo, pero pareho kaming sumagot na darating kami.Nasa mesa na ang pagkain nang makarating kami. May simpleng salad, kanin, at maliit na plato ng sliced mango. Sa tabi ng upuan ni Ethan, may dalawang unan dahil ayaw niyang umamin na mas komportable siyang nakataas nang kaunti ang balikat.“Don't start,” sabi niya nang makita akong tumingin sa mga unan.“I didn't say anything.”“Your face did.”“My face is a public space. You can't control what it says.”“That's exactly what worries me.”Natawa si Mrs. Celeste habang naghahain. Pagkatapos ng unang bahagi ng lunch, nang nakapagbiro na kami tungko