All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 611 - Chapter 619

Pagkaraan ng dalawang araw sa ospital, pinauwi ako na may bagong schedule, bagong dose ng gamot, at isang folder na ayaw kong buksan sa harap ni Mama.Hindi dahil may laman itong masama. Alam kong puno iyon ng referrals, consent forms, laboratory requests, at mga salitang nangangailangan ng paliwanag mula sa doktor. Pero minsan, mas nakakatakot ang papel kaysa sa monitor. Ang monitor ay nagsasabi kung ano ang nangyayari ngayon. Ang papel ay nagpapahiwatig na may mga bagay na kailangang paghandaan, at posibleng hindi mo gusto ang magiging sagot.Sa follow-up, diretsong sinabi ni Dr. Villanueva na oras na para seryosohin ang transplant evaluation. Hindi ito pangakong magkakaroon ako ng bagong puso, at hindi rin ito desisyong kailangang gawin sa isang araw. Maraming pagsusuri ang kailangan, may mga panganib, at may mahabang paghihintay. Pero kung gusto kong isaalang-alang ang opsiyong iyon, kailangan naming magsimula habang kaya pa ng katawan ko ang proseso.“I want to be evaluated,” sab

Hindi ko sinabi kay Iñigo na nararamdaman kong nagbabago ang presensiya niya.May mga araw na mas malinaw siya—nakakaupo sa sofa, nakakahawak sa kamay ko, at minsan ay nakatikim ng kaunting pagkain kapag nasa hangganan ako ng tulog at gising. May mga araw namang para siyang nasa kabilang dulo ng silid, kahit nasa tabi ko lang. Ang mga gilid ng katawan niya ay nagiging malabo, at ang boses niya ay tila dumarating mula sa malayong hallway.Hindi ko alam kung may kinalaman iyon sa kondisyon ko, sa sarili niyang alaala, o sa mga bagay na hindi pa namin naiintindihan.Dahil wala akong sagot, nagtanong ako sa maling oras.“Are you leaving?”Nasa balcony kami, at naghihintay akong mag-text si Dani tungkol sa results ng isang job interview. Sa likod namin, tumutugtog ang air purifier sa bedroom, at may tunog ng motorsiklo sa kalye. Nakasandal si Iñigo sa pader, pero kalahati ng kaniyang balikat ay tila natatabunan ng liwanag.“Hindi,” sabi niya.“Don't lie.”“Hindi ako nagsisinungaling.”“The

Nalaman ko ang tungkol sa matandang lalaki noong Huwebes.May caregiver group sa Second Dawn, at pinili kong dumalo dahil mas kaya ko nang manatili nang isang oras sa lugar na hindi ko kailangang maglakad nang madalas. Nasa likod ako ng salamin sa reading room nang makita ko si Iñigo sa corridor, nakatayo sa tabi ng isang matandang lalaki na may hawak na tungkod.Ang lalaki ay hindi patient. Isa siya sa mga caregiver na pumupunta sa support group para sa asawa niyang may advanced dementia. Madalas ko siyang makita sa foundation. Tahimik siya, palaging malinis ang polo, at sa bawat session ay dala niya ang maliit na notebook kung saan isinusulat niya ang mga bagay na ayaw niyang makalimutan tungkol sa asawa niya.Nang makita ko si Iñigo, akala ko ay may sakit na naman ako at iyon ang dahilan kaya mas malinaw siya. Pero hindi ako nahihilo. Normal ang tibok ng puso ko ayon sa monitor na dala ko, at nakapagpahinga ako bago magsimula ang session.Ang matandang lalaki ay nakatingin sa isang

Ang transplant committee ay hindi katulad ng mga meeting na nakikita ko sa movies. Walang dramatic na pagbukas ng pinto, walang doktor na tumatakbo sa hallway, at walang taong nagsasabing “we have a match” habang pumapalakpak ang lahat.May mahabang paghihintay. May mga resultang kailangang i-check nang dalawang beses. May social worker na nagtatanong kung may maaasahan akong magbabantay pagkatapos ng operasyon, at may psychologist na gusto kong maging kaibigan dahil hindi niya ako tinanong kung “positive” ba ako. Sa halip, tinanong niya kung paano ko hinaharap ang kawalan ng katiyakan.“Badly,” sagot ko.Natawa siya nang kaunti. “That's honest.”“I'm trying a new thing.”“Keep trying it.”Makalipas ang ilang linggo, tinawagan kami ng transplant coordinator. Hindi pa ako nasa active list para sa organ offer, pero pumasa ako sa unang bahagi ng evaluation. May ilang bagay pang kailangang ayusin—nutrition plan, karagdagang imaging, at isang review ng pulmonary pressure—pero maaari naming

May isang tanong na matagal kong iniiwasang itanong kay Iñigo.Kung mamamatay ako, ano ang mangyayari sa kaniya?Hindi ko alam kung bakit mas natatakot akong marinig ang sagot kaysa sa sarili kong kamatayan. Siguro dahil mas madali kong tanggapin ang posibilidad na mawala ako kaysa ang posibilidad na may maiiwan akong taong mahal ko sa isang lugar kung saan hindi ko siya kayang puntahan.Isang gabi, habang nasa study ako sa bahay, sinabi ko ang tanong.“After you guide someone, what happens to you?”Iñigo was quiet for a long time. “Babalik ako sa trabaho.”“That's it?”“Minsan, may mga alaala akong bumabalik. Minsan, may matagal akong hindi nakikita. Minsan, may ibang sundo na humahalili. Hindi pare-pareho.”“Do you ever get to rest?”“Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng pahinga sa amin.”“That's unfair.”“Hindi ako nagrereklamo.”“Maybe you should.”He looked at me. “Bakit?”“Because you deserve something outside your job.”“Hindi ko alam kung ano ang puwede kong gawin sa lab