Home / Romance / Indayog sa Gabi / Chapter 591 - Chapter 600

All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 591 - Chapter 600

619 Chapters

116:

Si Mrs. Celeste ang nagtanong, kahit hindi niya sinasadyang gawing ganoon kahalaga ang tanong.Nasa bahay niya kami, tinutulungan siyang ilipat ang cabinet palayo sa bintana para mas masikatan ng araw ang rosemary at basil. Si Ethan ang nagche-check ng measurements, si Gregor naman ang nagpipilit na kailangan ng pangalawang tao para buhatin ang cabinet, at ako ang sumusubok kumbinsihin ang lahat na kaya kong buhatin nang mag-isa ang maliit na shelf.“You're not lifting that,” sabi ni Ethan.“It's a shelf, not an elephant.”“It has a sharp edge.”“I have hands.”“And a tendency to prove things with your spine.”Pumikit ako sandali sa inis. “You have become a terrible influence on my autonomy.”Binitiwan agad ni Ethan ang shelf. “You're right. What do you want to do?”Napatitig ako sa kaniya dahil sa sinseridad ng tanong. Pagkatapos, bigla akong natawa.“I want to carry the light part while you and Gregor carry the heavy part.”“Accepted,” sabi ni Gregor. “A sensible distribution of lab

117:

Anim na linggo nang bukas ang family advocacy pilot nang imungkahi ni Mara na gawing private meeting space ang lumang storage room sa likod ng Second Dawn.“It has no window,” sabi niya sa planning meeting. “Which isn't necessarily a problem, but given the themes people have been discussing, we should think carefully about the environment.”Napatuwid ako sa upuan. Dati itong tambakan ng donated supplies, kahon ng libro, at mga ekstrang folding chair. Hindi namin naisip na gamitin iyon para sa appointments dahil maliit at walang natural light. Pero humahaba na ang waiting list namin, at may mga pamilyang kailangang mag-usap tungkol sa records o magtanong nang hindi naririnig ng ibang tao.“Can we install a window?” tanong ko.Tiningnan ni Mara ang building plan. “It's an internal room. We could create a glass panel to the hallway, but that might reduce privacy.”“What about a high window to the outside wall?”“The wall backs onto the garden. It would require building approval, but it's

118:

Ang huling liham tungkol sa ina ni Inez ay dumating sa isang payak na sobre, walang logo na kapansin-pansin at walang salitang “final” sa labas. Sa loob ay may formal response mula sa archive custodian, isang kopya ng corrected index, at paliwanag kung paano napunta ang isang de-identified summary sa training material ng Threshold Initiative.Hindi ginamit ang raw recording bilang audio sa presentation, ayon sa review. Ang pamilya recording ay naitala sa individual care file, ngunit ang ilang salita mula sa pag-uusap sa labas ng recording room ay naisama sa isang training summary nang hindi maayos na naihiwalay ang context. Hindi ipinakita sa mga staff ang pangalan ng pamilya sa training slide, ngunit hindi rin malinaw kung may specific consent para gamitin ang sitwasyon bilang example. Ang complaint ng ama ni Inez ay natanggap at isinama sa internal review, ngunit ang tugon ay ipinadala sa lumang address pagkatapos lumipat ang pamilya. Walang sumunod na contact attempt na naitala.Hi

119:

Hindi naman talaga dapat maging public event ang opisyal na pagbubukas ng family advocacy pilot.Ang plano namin ay simpleng morning orientation para sa partner organizations, clinical adviser, at ilang caregiver na tumulong sa pagbuo ng proseso. Pero natapat ang launch sa linggo ring ilalabas ng archive ang final public report. Tinanong ng board kung dapat bang banggitin sa event materials ang kasaysayan ng Threshold Initiative. Ipinaliwanag kong konektado lang ang dalawa sa isang punto: pareho silang tungkol sa karapatan ng pamilya at sa pag-aalaga sa mga taong nagpapagaling mula sa critical illness. Hindi namin kailangang pagsamahin ang mga ito na para bang may dramatic before-and-after story kaming gustong ibenta.“Then what do we say?” tanong ni Mara sa huling planning meeting.“We say why the pilot exists. Families often get sent from one office to another after a critical illness. They may not know how to request their own records, how to ask what a form means, or who can help

120:

Hindi itinakda bilang dramatic finale ang huling malaking hearing tungkol sa Vance trust at sa pag-atake sa akin.Martes ng umaga iyon, nakasingit sa pagitan ng dalawang kaso sa isang courtroom na bahagyang amoy pinakintab na kahoy at air-conditioning. Walang TV cameras sa hallway nang dumating kami. Walang reporter na sumisigaw ng tanong. Walang crowd na naghihintay kung iiyak ba ako sa sandaling pumasok si Bianca. Legal proceeding ito, hindi entablado, at nagpapasalamat akong ganoon lang ito.Ilang araw kong pinag-isipan kung dadalo ba ako. Ilang buwan nang tumatakbo ang kaso: mga statement, financial tracing, security records, at testimonya mula sa mga taong dati'y natatakot magsalita. Naibigay ko na ang salaysay ko. Gayundin si Ethan. Ibinigay ng team ni Gregor ang access logs, at kinumpirma ng forensic specialists ang original records na binago. Hindi ko kailangang umupo sa courtroom para maging totoo ang ebidensiya.Pero gusto kong naroon sa huling desisyon—hindi bilang babaeng

121:

Tatlong araw matapos ang hearing, nagpadala ng liham ang ama ko.Hindi ito naka-address kay Ethan at hindi rin dumaan sa family lawyer. Para sa akin ang liham, nakasulat sa sariling sulat-kamay ng tatay ko, sa papel na bahagyang amoy cedar drawer kung saan niya itinatago ang mga lumang dokumento. Nakilala ko ang paikot niyang pagkakasulat at kung paano niya idiin ang huling letra ng pangalan ko. Saglit akong bumalik sa pagiging bata—naghihintay na umuwi siya mula sa trabaho, nakikinig sa tunog ng susi niya sa pinto.Pagkatapos, naalala ko ang original beneficiary designation, ang mga taon ng pananahimik niya, at ang katotohanang hinayaan niyang ibang tao ang magdesisyon kung ano ang dapat kong malaman tungkol sa sarili kong buhay.Inilapag ko ang envelope sa kitchen table at nagtimpla ng tsaa.Natagpuan ako ni Ethan sa tabi ng kettle, nakatitig sa kumukulong tubig na para bang may ibibigay itong instructions.“Is that from him?” tanong niya, sabay tingin sa envelope.“Yes.”“Do you wa

122:

Isang taon matapos buksan ang unang family advocacy pilot, nagdaos ang Second Dawn ng maliit na anniversary gathering sa garden.Hindi namin iyon tinawag na gala. Natutuhan kong mag-ingat sa mga event na may dress code, entabladong mas malaki pa kaysa sa audience, at speech na napakahaba kaya nakakalimutan ng mga bisita kung bakit sila naroon. Tinawag namin itong community afternoon. Magkakaroon ng maikling report tungkol sa trabaho ng center, pagkain, optional activity para sa caregivers, at bukas na paanyaya sa sinumang gustong umalis anumang oras. Walang kailangang magbahagi ng personal recovery story. Walang kailangang tumayo sa harap ng lahat para gawing halimbawa ng resilience.Tinawag ni Mara ang plano na “aggressively ordinary.”Tinanggap ko iyon bilang papuri.Nagsimula ang umaga sa maliit na aberya: maling bilang ng upuan ang dumating kasama ng delivery truck. Sigurado ang volunteer na nag-order na tatlumpu ang hiningi niya. Pero dalawampu't apat lang ang nasa invoice. Isang

123:

Kinabukasan, tahimik ulit ang center.Naibalik na ang mga mesa sa puwesto. Naibalik na rin sa community hall ang mga sobrang upuan. May nakalimot ng cardigan sa family room, at inilagay iyon ni Paolo sa lost-and-found drawer kasama ang note na dapat tingnan sa susunod na session. Nakasabit pa rin sa pader ang sketch ni Amara, katabi ng mataas na bintana. Dahan-dahang gumagalaw ang liwanag sa papel habang tumataas ang araw, binabago ang kulay nito sa bawat minuto.Maaga akong dumating at nilibot ang bawat silid nang hindi binubuksan ang lahat ng ilaw. Gusto kong makita ang center bago magsimula ang trabaho sa araw na iyon, habang naroon pa ang maliliit na bakas ng mga taong gumamit nito: isang basong nakataob sa tabi ng lababo, mga handout na kailangang dagdagan, isang upuang nakalayo sa mesa dahil may nangailangang maupo nang mabilisan, at karatulang nagpapaalala sa mga tao na maaari silang huminto o umalis anumang oras.Matagal akong nanatili sa family room. Hindi na parang mensaheng

EPILOGUE !

Makalipas ang isang taon, natutuhan kong may tunog pala ang kapayapaan.Hindi ito ang katahimikan ng isang silid na walang tao, hindi ang maingat na paghinga sa ICU, at lalong hindi ang pagtigil ng telepono pagkatapos ng maghapong puno ng legal calls. Ang tunog ng kapayapaan ay ang kettle sa kusina habang kumukulo ang tubig, ang pagkaluskos ng newspaper na pilit pa ring binabasa ni Ethan kahit nasa tabi na niya ang tablet, ang mahinang pagkanta ni Mrs. Celeste habang dinidiligan ang mga halamang wala namang kinalaman sa pagluluto, at ang boses ni Gregor sa speakerphone na nagrereklamo tungkol sa bagong delivery schedule na, ayon sa kaniya, “hindi crisis, pero dapat pa ring i-review.”Kasama rin sa tunog na iyon ang sarili kong pagtawa habang nakatayo sa harap ng refrigerator at sinusubukang alalahanin kung saan ko inilagay ang grocery list.“Did you put it in the drawer?” tanong ni Ethan.“Which drawer?”“The drawer where you keep lists.”“I have several drawers for lists.”“Of course

EPILOGUE!!

Kumain kami sa tabi ng bintana. Pagkatapos, naglakad kami sa neighborhood at huminto sa harap ng maliit na bahay na may garden na ibinebenta. Hindi pa kami nagpaplanong lumipat agad. Mas accessible na ang bahay namin matapos ang mga pagbabagong ginawa namin noong recovery niya, at unti-unti nang napuno ng mga halamang pinapasok ni Mrs. Celeste ang garden. Pero may maluwang na kuwarto sa ground floor ang bahay na nakita namin, puwedeng gawing library o workroom, at napaisip kami kung paano magbabago ang mga pangangailangan namin sa paglipas ng mga taon.“Do you want a bigger house?” tanong ni Ethan.“I want a house where the plants don't take over the kitchen.”“Then we need to move to a different country.”“That's a dramatic solution to a rosemary problem.”“Your mother-in-law is a formidable opponent.”“She says the same about me.”Tumawa siya. Nagpatuloy kami sa paglalakad sa tahimik na kalye. Nasa gilid ng isip ko ang kinabukasan—hindi bilang utos, hindi bilang pagsusulit, kundi bi

PREV

...

57 58 59 60 61 62

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status