Semua Bab สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Bab 161 - Bab 170

บรรยากาศภายในห้องประชุมสภาขุนนางแห่งเมืองหลวงในยามนี้ เต็มไปด้วยความสับสนอลหม่านและเสียงกล่าวก่นด่าที่ดังระงมไปทั่วทุกสารทิศ โต๊ะไม้ทรงกลมขนาดยักษ์ที่ตั้งอยู่กึ่งกลางห้องถูกรายล้อมไปด้วยเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่และคหบดีผู้มั่งคั่ง พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อดี ทว่าใบหน้าของแต่ละคนกลับซีดเผือด เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความหวาดผวาและความตื่นตระหนก ข่าวคราวการลุกลามของโรคระบาดสีเทาที่กำลังกัดกินเขตสลัมและทำให้สถานพยาบาลหลวงต้องล่มสลาย ได้แพร่สะพัดเข้ามาถึงในสภาประดุจไฟลามทุ่ง ทว่าแทนที่เหล่าผู้นำจะร่วมมือกันหาทางออก พวกเขากลับกำลังทุ่มเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อปัดความรับผิดชอบ และแย่งชิงสิทธิ์ในการใช้กองทหารองครักษ์ไปคุ้มกันคฤหาสน์ส่วนตัวของตนเองความเห็นแก่ตัวและความขี้ขลาดที่ลอยคลุ้งอยู่ในห้องประชุมที่ปิดทึบแห่งนี้ ช่างน่ารังเกียจเสียยิ่งกว่ากลิ่นเหม็นอับของโรคระบาด ทว่าก่อนที่ความวุ่นวายจะลุกลามไปมากกว่านี้ บานประตูไม้โอ๊กสลักลวดลายทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าห้อง ก็ถูกกระแทกให้เปิดออกอย่างรุนแรง เสียงบานประตูชนเข้ากับกำแพงหินดังกัมปนาทประดุจเสียง

ท่ามกลางความโกลาหลของเมืองหลวงที่กำลังถูกบดขยี้ด้วยโรคระบาดสีเทา ลานดินรกร้างบริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งเคยเป็นเพียงพื้นที่ทิ้งร้างว่างเปล่า บัดนี้ได้แปรสภาพกลายเป็นสมรภูมิแห่งการก่อสร้างที่ดุเดือดและเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง เสียงคำรามของกระแสพลังงานเวทมนตร์ที่พวยพุ่งออกมาจากประตูมิติสีแดงเพลิงของจอมมารไคเซอร์ ดังกึกก้องประสานกับเสียงฝีเท้าของเหล่าคนงานและช่างก่อสร้างนับร้อยชีวิตที่กำลังวิ่งวุ่นทำงานแข่งกับเวลา ชิ้นส่วนห้องพักแบบสำเร็จรูปที่ถูกส่งตรงมาจากโรงงานหลอมโลหะของเผ่าคนแคระ ลอยข้ามมิติมาอย่างต่อเนื่องและถูกนำไปจัดวางลงบนฐานรากศิลาอย่างแม่นยำด้วยการควบคุมของเกรซ แอนเดอร์สันทว่าแม้การจัดวางชิ้นส่วนห้องพักจะดำเนินไปอย่างรวดเร็วเหนือจินตนาการ ปัญหาใหญ่ประการหนึ่งก็ยังคงตั้งตระหง่านขวางทางความสำเร็จของโครงการศูนย์บำบัดกู้ชีพแห่งนี้ ห้องพักสำเร็จรูปเหล่านั้นเปรียบเสมือนเพียงอวัยวะภายในที่ทำงานได้ดี ทว่ามันยังขาดโครงกระดูกและผิวหนังที่จะเชื่อมต่ออวัยวะเหล่านั้นเข้าด้วยกัน อาณาบริเวณของศูนย์พักพิงมีขนาดกว้างใหญ่ไพศาล การจะสร้างกำแพงรอบนอก โถงทางเดินกลาง และโครงสร้างรับน้ำหนั

ความมืดมิดของยามราตรีที่ควรจะเงียบสงบและเป็นช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน บัดนี้กลับถูกย้อมไปด้วยสีดำทะมึนของควันไฟที่ลอยคลุ้งและกลิ่นเหม็นไหม้ที่แสบจมูก กองเถ้าถ่านที่เคยเป็นโกดังเก็บวัสดุไม้สนโบราณศักดิ์สิทธิ์จากป่าแม่มด บัดนี้หลงเหลือเพียงเศษซากปรักหักพังที่พังทลายและแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เปลวเพลิงนิลสีดำที่ถูกจุดขึ้นโดยน้ำมือของมือสังหารจากสมาคมก่อสร้างทมิฬ แม้จะเริ่มมอดดับลงไปบ้างแล้ว ทว่าความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาระคนกับความหนาวเหน็บแห่งเวทมนตร์ดำ ยังคงกัดกินทุกอณูของอากาศในบริเวณลานก่อสร้างโครงการศูนย์พักพิงฉุกเฉิน มันไม่ใช่เพียงแค่การเผาผลาญท่อนไม้ ทว่ามันคือการเผาผลาญความหวังสุดท้ายของผู้ป่วยนับหมื่นชีวิตที่กำลังรอคอยความรอดพ้นอยู่ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยโรคระบาดสีเทาเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้เป็นดั่งเสาหลักและแสงสว่างแห่งความหวังของโครงการนี้ ร่างเล็กบางของเธอทรุดฮวบลงคุกเข่าอยู่บนผืนดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและเศษเถ้าถ่าน สองมือที่เคยวาดแบบแปลนและเนรมิตปาฏิหาริย์มานักต่อนัก บัดนี้สั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ เรี่ยวแรงที่เคยมีมลายหายไปจนสิ้น หยาดน้ำตาอุ่นๆ

แสงเงินแสงทองแห่งรุ่งอรุณเริ่มสาดส่องทอประกายฝ่าม่านหมอกสีเทาหม่นที่ปกคลุมเมืองหลวงอันแสนหดหู่ ทว่าแสงสว่างจากฟากฟ้าเบื้องบนนั้น กลับไม่อาจเทียบเคียงได้กับแสงสว่างแห่งความหวังที่กำลังลุกโชนอยู่ใจกลางลานดินรกร้างท้ายเมือง บริเวณที่เคยเป็นเพียงเศษเถ้าถ่านและซากปรักหักพังจากการลอบวางเพลิงอันโหดเหี้ยมของสมาคมก่อสร้างทมิฬ บัดนี้ได้แปรสภาพเป็นสมรภูมิแห่งการสร้างสรรค์ที่คุกรุ่นไปด้วยหยาดเหงื่อและจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยังคงยืนหยัดบัญชาการอยู่เบื้องหน้ากำแพงดินอัดแรงที่กำลังก่อตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ ร่างเล็กบางของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและเขม่าควันสีดำสนิท เสื้อคลุมตัวเก่งขาดวิ่นและเต็มไปด้วยรอยไหม้ นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยที่เคยสุกสกาว บัดนี้มีรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัดจากการอดหลับอดนอนและตรากตรำทำงานอย่างหนักหน่วงมาตลอดทั้งคืน ทว่าแววตาของเธอกลับไม่เคยมอดดับ มันยังคงทอประกายความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างแรงกล้าบริเวณชายขอบของพื้นที่ก่อสร้างที่ถูกกั้นไว้ด้วยแนวเชือกเวทมนตร์ กลุ่มชาวเมืองผู้ยากไร้จากเขตสลัมที่รอดพ้นจากการลุกลามของโรคระบาดสีเทาในระลอก

รุ่งอรุณของวันใหม่คืบคลานเข้ามาเยือนเมืองหลวงอย่างเชื่องช้า ทว่ามันกลับเป็นรุ่งอรุณที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหวังและความสว่างไสวที่สุดเท่าที่ชาวเมืองเคยสัมผัสมาในรอบหลายสัปดาห์ ม่านหมอกสีเทาหม่นที่เคยลอยตัวต่ำและกดทับจิตวิญญาณของผู้คน บัดนี้เริ่มเจือจางและถูกสายลมบริสุทธิ์พัดพาให้ถอยร่นออกไปจากอาณาบริเวณของศูนย์พักพิงกู้ชีพขนาดยักษ์ แสงตะวันสีทองอร่ามที่ทอแสงแรงกล้ากำลังพยายามเจาะทะลวงผ่านชั้นเมฆที่หลงเหลือ เพื่อสาดส่องลงมาจับต้องสถาปัตยกรรมแห่งปาฏิหาริย์ที่ถูกเนรมิตขึ้นจากหยาดเหงื่อและแรงใจของทุกชนชั้นภายในโถงพักฟื้นผู้ป่วยที่กว้างขวางและโอ่อ่า เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยังคงไม่ยอมหยุดพักผ่อน ร่างเล็กบางของเธอที่สวมใส่เสื้อคลุมตัวเก่งซึ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน ก้าวเดินอย่างแผ่วเบาและระมัดระวังไปตามช่องทางเดินระหว่างเตียงพยาบาล นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอทอประกายความมุ่งมั่นและเฉียบคมประดุจพญาเหยี่ยวที่กำลังจัดระเบียบอาณาเขตของตนเอง นิ้วเรียวเล็กของเธอชี้สั่งการให้เหล่าพยาบาลและอาสาสมัครชาวสลัม ช่วยกันขยับทิศทางของเตียงไม้ที่บุด้วยฟูกนุ่มนวลอย่างละเอียดลออ เธอไม่ได้จ