Semua Bab สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Bab 171 - Bab 180

ความเงียบสงัดอันน่าสะพรึงกลัวโรยตัวลงมาปกคลุมอาณาบริเวณโดยรอบลานกว้างด้านหน้าศูนย์พักพิงกู้ชีพอีกครั้ง หลังจากที่เงาร่างของบุรุษลึกลับผู้เป็นหัวหน้าสมาคมก่อสร้างทมิฬได้สลายกลายเป็นผุยผงและปลิวหายไปกับสายลมยามราตรี ทิ้งเอาไว้เพียงร่องรอยของแรงกดดันมหาศาลที่ยังคงตกค้างอยู่ในมวลอากาศ และรอยแตกร้าวลึกบนพื้นผืนปฐพีที่เกิดจากการปะทะกันของพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ สายลมเย็นเยียบพัดโชยมาปะทะใบหน้า หอบเอากลิ่นอายของฝุ่นหินและเศษซากแห่งความมืดมิดที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่าให้ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ แผ่นหลังเล็กบางของเธอยืดตรงตระหง่านอย่างองอาจ ทว่าภายในทรวงอกกลับเต็มไปด้วยจังหวะการเต้นของหัวใจที่กระหน่ำรัวเร็วประดุจรัวกลองรบ นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยว บัดนี้ทอประกายความเคร่งเครียดและความกังวลอย่างลึกซึ้งจอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ ค่อยๆ ลดดาบเล่มใหญ่ในมือลง เปลวเพลิงสีดำทมิฬที่เคยลุกโชนอาบย้อมใบดาบมอดดับไป ทว่ารังสีอำมหิตในดวงตาสีเลือดดุจโลหิตของเขายังคงคุกรุ่นและพร้อมที่จะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อ เขาก้าว

ความเงียบสงัดที่ทอดตัวลงปกคลุมศูนย์พักพิงกู้ชีพืพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ ในยามราตรี ไม่ใช่ความเงียบของความหวาดกลัวอีกต่อไป ทว่ามันคือความสงบราบคาบที่เกิดจากการถูกควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จ บนหอคอยสังเกตการณ์ที่ตั้งตระหง่านท้าทายแสงจันทร์ เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ค่อยๆ ลดมือลงหลังจากร่ายเวทมนตร์ควบคุมกลไกเขาวงกตดินอัดแรงเสร็จสิ้น นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอทอดมองลงไปยังจุดที่เหล่านักฆ่าวิศวกรถูกจองจำอยู่ในพื้นที่ปิดตายด้วยความเยือกเย็น ลมหายใจของเธอผ่อนคลายลง ความเหนื่อยล้าเริ่มกลับมาเกาะกินกล้ามเนื้ออีกครั้ง ทว่ารอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก จอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ ยืนกอดอกทอดสายตามองแผ่นหลังเล็กบางของสตรีอันเป็นที่รักด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเทิดทูน เขารับรู้ได้ถึงความเฉียบขาดและสติปัญญาที่เหนือล้ำของนาง การใช้สถาปัตยกรรมเป็นอาวุธเพื่อกักขังศัตรูโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว เป็นสิ่งที่ทำให้กษัตริย์ผู้คุ้นเคยกับการใช้กำลังเช่นเขาต้องยอมรับอย่างหมดหัวใจ ทว่าในขณะที่การป้องกันของเกรซสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ หน้าที่ในการกวาดล้

แสงตะวันยามเช้าที่ควรจะสาดส่องลงมาเพื่อมอบความอบอุ่นและชีวิตชีวาให้แก่มหานครอันยิ่งใหญ่ กลับถูกบดบังด้วยเมฆหมอกสีเทาหม่นที่ยังคงลอยตัวอ้อยอิ่งอยู่เหนือยอดหลังคาของตึกรามบ้านช่อง แม้ว่าศูนย์พักพิงกู้ชีพจะสามารถต้านทานความตายเอาไว้ได้ ทว่าบรรยากาศภายนอกกำแพงดินอัดแรงนั้นยังคงเต็มไปด้วยความอึดอัดและกลิ่นอายของความเน่าเปื่อยที่ลอยปะปนอยู่ในสายลม ถนนหนทางที่เคยคราคร่ำไปด้วยผู้คนและรถม้า บัดนี้เงียบสงัดและเต็มไปด้วยเศษใบไม้แห้งที่ปลิวว่อน ทว่าท่ามกลางความเงียบเหงาอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ขบวนตรวจสอบสถาปัตยกรรมของบริษัทเกรซแอนด์เซฟ ภายใต้การนำของสถาปนิกสาวชาวมนุษย์ และการคุ้มกันอย่างแน่นหนาจากกองทหารองครักษ์เงาของจอมมารไคเซอร์ กำลังเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนอย่างมุ่งมั่นและปราศจากความหวาดหวั่นใดๆเกรซ แอนเดอร์สัน ก้าวเดินนำหน้าขบวนด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมล้นไปด้วยอำนาจของการเป็นผู้นำ สองมือของเธอสวมถุงมือหนังสีน้ำตาลเข้มที่กระชับแน่น ในมือซ้ายถือม้วนกระดาษผังเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนและกากบาทสีแดง ซึ่งเธอได้จำลองภาพมาจากวิสัยทัศน์ของเนตรพิมพ์เขียวเมื่อคืนก่อน นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่

แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่สาดส่องทะลุผ่านม่านเมฆที่เคยหนาทึบและหม่นหมอง ลำแสงสีทองอร่ามทาบทับลงบนยอดหอคอยและหลังคากระเบื้องของมหานครอันยิ่งใหญ่ เปล่งประกายระยิบระยับประดุจการถือกำเนิดใหม่ของโลกทั้งใบ ม่านหมอกสีเทาที่เคยอัดแน่นไปด้วยความตายและความสิ้นหวัง บัดนี้ถูกสายลมบริสุทธิ์พัดพาให้แตกฉานซ่านเซ็นและมลายหายไปจนสิ้นซาก ภายใต้ผืนแผ่นดินที่เคยถูกฝังรากลึกด้วยข่ายเวทสีดำอันวิปริต บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยกระแสพลังงานสีฟ้าอมเขียวสว่างไสว มันคือแสงแห่งการรักษาที่แผ่ซ่านออกมาจากหินประจุพลังบวกนับพันก้อน ซึ่งเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ และทีมงานของเธอได้เสี่ยงชีวิตสอดแทรกเข้าไปแทนที่หินสูบวิญญาณตามจุดยุทธศาสตร์ทั่วทั้งเมืองหลวงคลื่นพลังงานแห่งการเยียวยาไหลเวียนไปตามโครงสร้างรากฐานของเมือง อาบไล้ทุกตรอกซอกซอย ทุกแผ่นหินปูถนน และทุกอณูของอากาศธาตุ ชำระล้างความมืดมิดที่สมาคมก่อสร้างทมิฬได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้จนหมดจด ความรู้สึกอึดอัดและหนาวเหน็บที่เคยกดทับโสตประสาทของชาวเมืองมลายหายไปราวกับเป็นเพียงฝันร้ายอันยาวนาน เมืองหลวงที่เคยตกอยู่ในขุมนรกของโรคระบาด บัดนี้ได้รับการประกาศกร้าวจากพล

สายลมยามเย็นพัดโชยมาอย่างแผ่วเบา หอบเอากลิ่นอายของไอดินและเศษฝุ่นที่ยังคงลอยคลุ้งอยู่กลางอากาศธาตุให้พัดผ่านไป ท้องฟ้าเบื้องบนซึ่งเคยมืดมิดและเต็มไปด้วยความตึงเครียดของการทำสงครามสถาปัตยกรรม บัดนี้กำลังถูกอาบย้อมด้วยสีสันแห่งความงดงามของช่วงเวลาสายัณห์ ดวงตะวันดวงโตสีส้มอมแดงกำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวคล้อยต่ำลงสู่เส้นขอบฟ้า สาดส่องแสงสุดท้ายของวันให้ทาบทับลงบนซากปรักหักพังของกำแพงเมืองเก่าที่เพิ่งจะถูกรื้อถอนเพื่อเตรียมการรีโนเวทครั้งใหญ่ แสงเงาที่ทอดตัวยาวเหยียดตกกระทบลงบนกองเศษหินและท่อนไม้ที่แตกหัก สร้างเป็นภาพศิลปะแห่งความสูญเสียที่รอคอยการก่อกำเนิดใหม่ได้อย่างน่าประหลาดท่ามกลางความเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่งในเมืองหลวงที่เพิ่งรอดพ้นจากเงื้อมมือของความตาย เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้นำการกอบกู้ทุกสรรพสิ่ง กำลังทิ้งตัวนั่งพักผ่อนอยู่บนขอบซากกำแพงหินศิลาที่สูงตระหง่านเหนือพื้นดิน ร่างเล็กบางของเธอห้อยขาทั้งสองข้างแกว่งไกวไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรง เสื้อคลุมตัวเก่งที่เคยดูทะมัดทะแมงบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นผงสีเทา เส้นผมสีน้ำตาลที่มักจะถูกมัดรวบไว้อย่างเรียบร้อยก็หล