Semua Bab สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Bab 181 - Bab 190

แสงเทียนสีเหลืองนวลที่ตั้งอยู่บนมุมโต๊ะไม้ตัวใหญ่สั่นไหวไปมาตามแรงลมที่พัดลอดผ่านช่องหน้าต่าง บรรยากาศภายในห้องทำงานชั่วคราวของนายช่างใหญ่แห่งอาณาจักรเต็มไปด้วยความเงียบสงบที่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ นั่งหลังขดหลังแข็งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ปลายนิ้วเรียวเล็กที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบผงถ่านขยับตวัดลากเส้นสายลงบนแผ่นกระดาษหนังแกะผืนใหญ่เบื้องหน้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอที่เคยฉายแววอ่อนล้า บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ความคิดและจินตนาการทั้งหมดถูกทุ่มเทลงไปในการออกแบบยานพาหนะที่จะนำพาพวกเธอทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อบุกทะลวงนครลอยฟ้าที่สาบสูญเกรซรู้ดีว่าการจะฝ่าชั้นเมฆพิษที่มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงนั้น ยานพาหนะทั่วไปย่อมไม่อาจทนทานได้ เธอจึงต้องคิดค้นโครงสร้างรูปแบบใหม่ที่ยังไม่เคยมีผู้ใดบนโลกใบนี้สร้างมาก่อน ปลายแท่งถ่านในมือของเธอวาดโครงร่างของเรือเหาะขนาดยักษ์ที่มีรูปทรงเพรียวบางคล้ายกับหยดน้ำเพื่อลดแรงปะทะของกระแสลม ทว่าสิ่งที่ทำให้แบบแปลนนี้พิเศษกว่าเรือเหาะลำใด คือโครงสร้างภายในที่เธอเลือ

ความมืดมิดของยามราตรีโอบล้อมรอบอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ของบริษัทรับเหมาก่อสร้างกู้โลก ทว่าบนชั้นสูงสุดของอาคาร แสงจากตะเกียงเวทมนตร์ยังคงสาดส่องสว่างไสว ขับไล่เงามืดให้ถอยร่นออกไปจากโต๊ะไม้สักขนาดยักษ์ที่ตั้งอยู่กลางห้อง เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้แบกรับชะตากรรมของทุกสรรพสิ่ง นั่งทอดสายตามองแผ่นกระดาษหนังแกะผืนมหึมาที่กางแผ่หลาอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอแดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดหลับอดนอน ทว่าประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชนอยู่ภายในกลับสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาวบนฟากฟ้าเกรซเพิ่งจะตระหนักรู้อย่างถ่องแท้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของนครลอยฟ้าอามาน สถานที่ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของข่ายเวทสีดำทั้งหมด แม้เธอจะเพิ่งออกแบบเรือเหาะลำแรกเสร็จสิ้นไป ทว่าเมื่อเธอนำข้อมูลความกดอากาศ ทิศทางลมกรด และความหนาแน่นของชั้นเมฆพิษสีม่วงเข้มมาคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัญชาตญาณของนายช่างใหญ่ก็กรีดร้องเตือนอย่างบ้าคลั่ง พาหนะบินได้ขนาดปกติ ไม่ว่าจะสร้างด้วยเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งเพียงใด ย่อมไม่อาจต้านทานแรงบดขยี้ของพายุเวทมนตร์ในระดับความสูงเสียดฟ้าได้ โครงสร้างเหล่านั้นจะถ

สายลมยามวิกาลพัดโชยมาอย่างอ้อยอิ่ง หอบเอากลิ่นอายของไอดินและกลิ่นสนิมเหล็กบางเบาจากลานก่อสร้างขนาดยักษ์มาแตะจมูก เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นไม้สังเกตการณ์ที่ถูกยกสูงขึ้นเหนือพื้นดินหลายสิบเมตร นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอทอดมองลงไปยังโครงสร้างฐานรากของยานกู้โลกดิอาร์คที่ถูกสานต่อขึ้นมาจากเหล็กอดามันไทน์ โครงข่ายโลหะสีดำทะมึนทอดตัวยาวเหยียดประดุจขุนเขาที่ถูกสร้างขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์ ทว่าใบหน้าเนียนใสของนายช่างใหญ่กลับไม่ได้ฉายแววแห่งความปีติยินดีเลยแม้แต่น้อย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง บ่งบอกถึงความเคร่งเครียดที่กำลังกัดกินอยู่ภายในจิตใจเบื้องหน้าของเธอคือม้วนกระดาษพิมพ์เขียวแผ่นกว้างที่กางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะไม้ ปลายนิ้วที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นถ่านของเธอไล้ไปตามเส้นสายโครงร่างบริเวณกึ่งกลางของยานพาหนะขนาดยักษ์ลำนี้ มันคือตำแหน่งของกระดูกงู หรือโครงสร้างแกนกลางที่เป็นหัวใจหลักในการค้ำยันและรับน้ำหนักทั้งหมดของเรือเหาะ เกรซสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ความหนักอึ้งในอกทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเธอตระหนักถึงข้อจำกัดของวัสดุ

ความมืดมิดของยามราตรีถูกขับไล่ด้วยแสงสว่างจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ลุกโชนอยู่ทั่วทุกมุมของลานก่อสร้างขนาดยักษ์ บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างขวางซึ่งตั้งอยู่บริเวณส่วนท้ายสุดของยานกู้โลกดิอาร์ค เต็มไปด้วยความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากโลหะและกลไกฟันเฟืองขนาดมหึมา สถานที่แห่งนี้คือห้องเครื่องยนต์ หัวใจหลักที่จะสูบฉีดพละกำลังให้แก่สถาปัตยกรรมลอยฟ้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์ เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแท่นควบคุมโลหะ นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอสะท้อนประกายไฟที่ลุกโชน หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากเนียนใส ทว่าใบหน้าของเธอกลับฉายแววความมุ่งมั่นอย่างถึงที่สุดเบื้องหน้าของนายช่างใหญ่คือกระบอกสูบโลหะขนาดยักษ์จำนวนสี่ท่อที่ถูกฝังลึกลงไปในโครงสร้างเหล็กอดามันไทน์อย่างแน่นหนา มันคือเครื่องยนต์ขับดันเวทมนตร์ที่เธอออกแบบขึ้นมาเป็นพิเศษ เพื่อทำหน้าที่สร้างแรงผลักดันมหาศาลที่จะส่งให้ยานกู้โลกทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทว่าโครงสร้างที่ว่างเปล่าย่อมไม่อาจสร้างพลังงานได้ด้วยตนเอง เกรซหันไปพยักหน้าให้แก่กลุ่มช่างฝีมือเผ่าคนแคระที่ยืนรอคำสั่งอยู่เบื้องหลัง

หลังจากที่ยานกู้โลกดิอาร์คได้พุ่งทะยานฝ่าฟันความเกรี้ยวกราดของพายุสายฟ้าทมิฬและเมฆพิษสีม่วงเข้มที่หนาทึบประดุจกำแพงแห่งขุมนรกมาได้อย่างหฤโหด บัดนี้ ป้อมปราการเหล็กขนาดยักษ์ได้หลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความมืดมิดทั้งปวง ทะลุขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศที่สูงส่งและบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่สิ่งมีชีวิตใดเคยย่างกรายเข้ามาถึง ทัศนียภาพรอบกายแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความบ้าคลั่งของการทำลายล้าง กลายเป็นความสงบเงียบที่แสนจะงดงามและชวนให้ตกตะลึง ทะเลเมฆเบื้องล่างที่เคยปั่นป่วนและเต็มไปด้วยอันตราย บัดนี้ถูกแสงสว่างจากดวงตะวันที่สาดส่องลงมาโดยตรง อาบย้อมจนกลายเป็นสีทองอร่ามที่ทอดยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา มันเป็นทะเลหมอกสีทองที่นุ่มนวลและทอประกายระยิบระยับ ราวกับผืนพรมที่ถูกถักทอขึ้นมาจากเส้นด้ายแห่งสรวงสวรรค์เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนตระหง่านอยู่บนสะพานเดินเรือที่เปิดประทุน นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอเบิกกว้างจนแทบถลน ลมหายใจสะดุดหยุดลงอย่างกะทันหันเมื่อได้ทอดสายตามองภาพความยิ่งใหญ่ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ท่ามกลางทะเลหมอกสีทองที่ลอยละล่องอยู่นั้น เงาทะมึนของสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมาค่อยๆ เผ