Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Kabanata 201 - Kabanata 210

ความเงียบสงัดทอดตัวลงปกคลุมทั่วทั้งคลังข้อมูลโบราณที่ตั้งอยู่ลึกลงไปใต้หอสมุดลอยฟ้าแห่งนครที่สาบสูญ บรรยากาศที่เคยสั่นสะเทือนจากการปะทะกันของคลื่นพลังงานเวทมนตร์ได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของอดีตกาลที่หอมหวนประดุจกระดาษเก่าผสมผสานกับความเย็นเยียบของศิลาหินอ่อน เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ค่อยๆ ปิดผนึกม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ม้วนสุดท้ายลงอย่างทะนุถนอม สองมือเล็กบางที่สวมถุงมือหนังซึ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและรอยถลอก สั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาอย่างยาวนาน ทว่าภายในดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยนั้นกลับเปล่งประกายเจิดจ้าไปด้วยความหวังและสติปัญญาที่เพิ่งได้รับการเติมเต็ม ข้อมูลของระบบส่งจ่ายพลังงานเวทมนตร์ไร้สายถูกคัดลอกมาจนครบถ้วนสมบูรณ์แบบ มันคือชัยชนะทางวิศวกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่มวลมนุษยชาติเคยพานพบจอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจผู้ซึ่งเพิ่งกลับมาจากการชำระล้างความมืดมิดในอุโมงค์ใต้ดิน ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างสตรีอันเป็นที่รัก แผ่นหลังกว้างของเขายืดตรงตระหง่านเป็นเสมือนปราการเหล็กกล้าที่ไม่มีวันพังทลาย นัยน์ตาสีเลือดดุจโลหิตทอดมองใบหน้าที

บรรยากาศภายในห้องควบคุมหลักของยานกู้โลกดิอาร์คในยามวิกาลนั้น เงียบสงัดจนสามารถได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจ ทว่ามันกลับเป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานมหาศาลซึ่งไหลเวียนอยู่รอบทิศทาง แสงสีฟ้าครามที่สว่างไสวและนุ่มนวลแผ่ซ่านออกมาจากผลึกมาสเตอร์ อัญมณีล้ำค่าแห่งอดีตกาลที่ถูกประดิษฐานอยู่บนแท่นรับสัญญาณใจกลางห้อง แสงนั้นอาบไล้ไปตามเส้นสายโครงร่างของผนังห้องและใบหน้าของสถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้กำลังทำงานอย่างเอาเป็นเอาตายเกรซ แอนเดอร์สัน นั่งทรุดตัวอยู่บนเก้าอี้ไม้บุนวมเบื้องหน้าโต๊ะเขียนแบบขนาดยักษ์ สภาพของนายช่างใหญ่ในเพลานี้ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด เรือนผมสีน้ำตาลที่เคยถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อยบัดนี้ยุ่งเหยิงและหลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้า ขอบตาของเธอคล้ำลึกจากการอดหลับอดนอนติดต่อกันมาหลายราตรี หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากเนียนใส ทว่านัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยกลับเบิกกว้างและเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าจากการเปิดใช้งานทักษะเนตรพิมพ์เขียวอย่างต่อเนื่องจนถึงขีดจำกัดสูงสุดเบื้องหน้าของเธอคือภาพฉายโครงข่ายพลังงานสามมิติที่ซับซ้อนเกินกว่าที่สติปัญญาของมนุษย์ธรรมดาจะทำความเข้า

เสียงครางกระหึ่มของเครื่องยนต์เวทมนตร์ลาวานิรันดร์ดังก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล ยานกู้โลกดิอาร์ค ป้อมปราการเหล็กกล้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ กำลังแหวกทะลุชั้นเมฆหนาทึบด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอและมั่นคง เปลือกเรือสีดำมันวาวที่ถูกถักทอจากเส้นใยเมจิกวีฟสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ทว่าบรรยากาศบนสะพานเดินเรือกลับไม่ได้สว่างไสวเฉกเช่นแสงตะวันภายนอก มันตลบอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและความกดดันที่หนักอึ้งประดุจขุนเขากดทับลงบนบ่าของทุกคนเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพวงมาลัยบังคับการและแผงควบคุมที่สลักลวดลายเวทมนตร์อันซับซ้อน สองมือเล็กบางที่สวมถุงมือหนังกำคันโยกแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าสว่างเจิดจ้าจากการเปิดใช้งานทักษะเนตรพิมพ์เขียวอย่างต่อเนื่องจนถึงขีดสุด หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าและลำคอ ทว่าเธอไม่ยอมละสายตาจากทัศนียภาพเบื้องล่างเลยแม้แต่วินาทีเดียว สมองอันปราดเปรื่องของนายช่างใหญ่กำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง ประมวลผลภาพผืนแผ่นดินที่กว้างใหญ่ไพศาลเพื่อค้นหา

แสงอาทิตย์สีทองอร่ามในยามเช้าตรู่สาดส่องทะลุม่านหมอกหนาทึบที่โอบล้อมหุบเขาดวงตาแห่งสุริยัน หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าทอประกายระยิบระยับประดุจอัญมณีล้ำค่า บรรยากาศภายในหุบเขาลี้ลับแห่งนี้ช่างเงียบสงบและบริสุทธิ์ แตกต่างจากโลกภายนอกที่กำลังถูกความว่างเปล่ามรณะกลืนกินอย่างสิ้นเชิง ขบวนอพยพที่ยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตาได้เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัยภายใต้การคุ้มครองของม่านพลังงานสีโลหิต ชาวเมืองปีศาจนับล้านชีวิตต่างพากันทิ้งตัวลงนั่งบนผืนหญ้าด้วยความเหนื่อยล้า หยาดน้ำตาแห่งความโล่งใจไหลรินอาบสองแก้มเมื่อพวกเขารับรู้ว่าตนเองได้รอดพ้นจากเงื้อมมือของมัจจุราชแล้วทว่าสำหรับสถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้แบกรับชะตากรรมของโลกใบนี้ เวลาแห่งการพักผ่อนยังมาไม่ถึง เกรซ แอนเดอร์สัน ยืนตระหง่านอยู่บนเนินดินที่สูงที่สุดใจกลางหุบเขา นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอทอดมองลงไปยังผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลที่รอคอยการสรรค์สร้าง หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าและลำคอ สองมือเล็กบางที่สวมถุงมือหนังกำม้วนแบบแปลนเวทมนตร์เอาไว้แน่น สมองอันปราดเปรื่องของนายช่างใหญ่ประมวลผลข้อมูลและภาพสถาปัตยกรรมอย่างบ้าคลั่ง

ท่ามกลางลานกว้างอันเป็นจุดศูนย์กลางของมหานครแห่งใหม่ที่ซุกซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาดวงตาแห่งสุริยัน สิ่งก่อสร้างตระหง่านเงื้อมที่ถูกรังสรรค์ขึ้นจากหยาดเหงื่อและสติปัญญาของนายช่างใหญ่ตั้งตระหง่านท้าทายสายลมที่พัดกรรโชก มันคือหอคอยกระจายสัญญาณหลักที่ถูกสร้างขึ้นจากศิลาแลงและโลหะอดามันไทน์ผสมผสานกันอย่างวิจิตรบรรจง โครงสร้างของมันไม่ได้พุ่งแหลมขึ้นไปบนฟ้าอย่างก้าวร้าว ทว่ามันมีรูปทรงเกลียวที่บิดตัวหมุนวนขึ้นไปสู่ยอดสูงสุด ประดุจเถาวัลย์ยักษ์ที่กำลังเอื้อมมือไปคว้าดวงดาว สลักเวทมนตร์สีทองถูกจารึกฝังลึกซึ้งลงไปในทุกอณูของพื้นผิวโลหะ บ่งบอกถึงความสลับซับซ้อนของโครงข่ายพลังงานที่รอคอยการถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลรอบลานกว้างนั้นเนืองแน่นไปด้วยคลื่นมหาชนของชาวเมืองปีศาจนับล้านชีวิตที่เพิ่งอพยพหนีตายจากความว่างเปล่ามรณะมาได้อย่างหวุดหวิด ใบหน้าของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความหวาดผวาที่ฝังรากลึก นัยน์ตาทุกคู่ต่างทอดมองไปยังยอดหอคอยด้วยความหวังที่ริบหรี่ประดุจเปลวเทียนกลางพายุ พวกเขารับรู้ได้ถึงเงามืดสีเทาหม่นที่กำลังแผ่ขยายอาณาเขตอยู่ภายนอกแนวเทือกเขา มันคือความตายที่ไร้รูปทรงที่กำลัง