Semua Bab สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Bab 211 - Bab 220

แสงตะวันสีทองอร่ามทอประกายเรืองรองทะลุม่านหมอกยามย่ำรุ่ง สาดส่องลงมากระทบโดมพลังงานเวทมนตร์ขนาดยักษ์ที่ครอบคลุมหุบเขาดวงตาแห่งสุริยันเอาไว้อย่างมิดชิด บรรยากาศภายในมหานครแห่งใหม่ที่เพิ่งถูกเนรมิตขึ้นจากผืนดินว่างเปล่านั้น อบอวลไปด้วยมนต์ขลังและความเงียบสงบที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง รุ่งอรุณแรกแห่งยุคสมัยใหม่ได้เปิดฉากขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ ทิ้งคราบน้ำตาและความหวาดผวาจากค่ำคืนอันโหดร้ายไว้เบื้องหลัง เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนตระหง่านอยู่บนระเบียงศิลาของวิหารหลวงที่ตั้งอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของเมือง นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอทอดมองลงไปยังผลงานชิ้นเอกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตด้วยความภาคภูมิใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ หยาดเหงื่อและความเหนื่อยล้าที่เกาะกินร่างกายมาหลายราตรีมลายหายไปจนสิ้น เมื่อได้เห็นความสมบูรณ์แบบของสถาปัตยกรรมที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่างอาคารสำคัญทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์แล้วอย่างงดงาม ปราสาทราชวังที่ถูกสร้างขึ้นจากศิลาสีขาวบริสุทธิ์ตั้งตระหง่านรับแสงตะวัน ถนนหนทางที่ปูด้วยหินเรียบเนียนทอดยาวสอดประสานกันเป็นรูปวงกลมซ้อนทับตามผังเมือง บ้านเรือนของประชาชนนับล้านช

ความเงียบสงัดภายในห้องตรวจสอบและวิเคราะห์ข้อมูลของยานกู้โลกดิอาร์คนั้น ลึกล้ำและเยือกเย็นประดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้แสงตะวัน แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่สาดส่องกระทบใบหน้าอันซีดเซียวของสถาปนิกสาวชาวมนุษย์ คือแสงสีฟ้าอมเขียวที่เรืองรองออกมาจากหน้าจอของเครื่องตรวจวัดแรงสั่นสะเทือนขั้นสูง นวัตกรรมที่เกรซ แอนเดอร์สัน เพิ่งจะดัดแปลงและประกอบขึ้นมาด้วยสองมือของเธอเองตลอดหลายราตรีที่ผ่านมา เกรซนั่งทรุดตัวอยู่บนเก้าอี้เหล็ก นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงจางๆ จากการอดหลับอดนอน กำลังจดจ้องไปยังเส้นกราฟที่วิ่งวนและขยับขึ้นลงอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอเวทมนตร์มือเล็กบางที่สวมถุงมือหนังเนื้อดีสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นตามไรผมและกรอบหน้า ก่อนจะไหลกลิ้งลงมาตามปลายคางและหยดลงบนแผงควบคุม เครื่องตรวจวัดแรงสั่นสะเทือนนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อตรวจหาแผ่นดินไหวตามธรรมชาติ ทว่ามันถูกออกแบบมาเพื่อส่งคลื่นความถี่มหาเวทเจาะทะลวงลงไปสำรวจโครงสร้างของชั้นดินและชั้นหินที่อยู่ลึกลงไปใต้รากฐานของมหานครเมืองหลวงเก่า เกรซตั้งใจจะใช้มันเพื่อปร

บรรยากาศภายในท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ไพศาลและวิจิตรตระการตาแห่งมหานครเมืองหลวงของเผ่าพันธุ์ปีศาจ บัดนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงคัดค้านและถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามจากเหล่าขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมที่นำโดยดยุกวาร์กัส ยังคงดังก้องสะท้อนไปมาปะทะกับเสาศิลาต้นยักษ์ที่สลักลวดลายอสูรกายจากอดีตกาล ความดื้อรั้นและความมืดบอดของพวกเขาเปรียบเสมือนกำแพงหินที่หนาทึบ ซึ่งปฏิเสธที่จะเปิดรับแสงสว่างแห่งความจริง ไม่ว่าเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ จะพยายามอธิบายถึงความวิบัติของชั้นหินใต้ดินที่กำลังจะยุบตัวลงด้วยเหตุผลที่หนักแน่นเพียงใด ทว่าคำพูดของเธอกลับถูกตีตกและถูกบิดเบือนให้กลายเป็นเพียงข้ออ้างในการแสวงหาอำนาจทางการเมือง ความเขลาที่เกิดจากความหวงแหนในทรัพย์สมบัติและคฤหาสน์หรูหรา ได้บดบังดวงตาของพวกเขาจนมองไม่เห็นมัจจุราชที่กำลังอ้าปากกว้างรอคอยอยู่ใต้ฝ่าเท้าบนบัลลังก์ศิลาสีดำขลับที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยกพื้นสูง จอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ นั่งนิ่งเงียบมาเป็นเวลานานแสนนาน นัยน์ตาสีเลือดดุจโลหิตของเขาทอดมองลงมายังความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยสายตาที่เย็นเยียบและลึกล้ำเกิ

ความมืดมิดของยามราตรีที่ปกคลุมเส้นทางอพยพนั้น หนาวเหน็บและบาดลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ สายลมกรรโชกแรงพัดพาเอาฝุ่นผงและเศษใบไม้แห้งปลิวว่อนมากระทบใบหน้าที่อิดโรยของชาวเมืองปีศาจนับล้านชีวิต ขบวนอพยพที่ยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตากำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทว่าต่อเนื่อง ภายใต้ระบบการจัดการแบบทางเดินทิศทางเดียวที่เกรซ แอนเดอร์สัน ได้วางเอาไว้อย่างรัดกุม เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นดินลูกรังและเสียงล้อลากของเกวียนสัมภาระดังก้องสะท้อนไปตามแนวป่าทึบ แม้จะมีความเหนื่อยล้าเกาะกินอยู่ทุกอณูของร่างกาย ทว่าความหวังที่จะได้ไปถึงสถานีพักพิงข้างหน้าและรอดพ้นจากรอยเลื่อนมรณะ ก็ยังคงเป็นแรงผลักดันให้สองเท้าของพวกเขาก้าวเดินต่อไปทว่าท่ามกลางความเงียบงันที่เจือปนไปด้วยความตึงเครียดนั้นเอง เมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดระแวงก็กำลังถูกหว่านลงในจิตใจของผู้คนที่กำลังอ่อนแอ สมาคมก่อสร้างทมิฬ ศัตรูตัวฉกาจที่ซุกซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ไม่ได้ยอมแพ้ต่อการรื้อถอนเมืองของเกรซ พวกมันได้ส่งสายลับที่สวมรอยเป็นผู้อพยพ แฝงตัวปะปนเข้ามาในขบวนคาราวานอย่างแนบเนียน ชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีมอซอผู้หนึ่ง แสร้งทำเป็นเดินขากะเผลกเข้าไป

สายลมกรรโชกแรงพัดผ่านช่องว่างขนาดมหึมาที่กว้างกว่าสองร้อยเมตร หอบเอาละอองความหนาวเหน็บและกลิ่นอายของความพินาศจากก้นเหวลึกขึ้นมาปะทะใบหน้าที่ซีดเผือดของราษฎรนับหมื่นชีวิต สะพานนิลกาฬอันศักดิ์สิทธิ์ที่เคยทอดยาวเป็นความหวัง บัดนี้เหลือเพียงร่องรอยของการถูกฉีกกระชากอย่างโหดร้าย ความมืดมิดเบื้องหน้าเปรียบเสมือนปากของอสูรกายที่กำลังอ้ากว้างรอคอยที่จะกลืนกินพวกเขาทุกคน ในขณะที่เบื้องหลัง เสียงลั่นเปรี๊ยะของผืนแผ่นดินที่กำลังแตกแยกและยุบตัวลงก็ดังกึกก้องใกล้เข้ามาทุกขณะลมหายใจ เศษหินและฝุ่นผงร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง บ่งบอกถึงเวลาแห่งชีวิตที่กำลังนับถอยหลังอย่างโหดร้ายทารุณเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนตระหง่านอยู่ริมขอบหน้าผาที่สั่นสะท้าน นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอทอดมองข้ามหุบเหวที่กว้างใหญ่ไพศาลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างถึงที่สุด หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลรินลงมาตามกรอบหน้าและลำคอ ทว่าสติสัมปชัญญะของเธอกลับแหลมคมยิ่งกว่าคมดาบ สมองอันปราดเปรื่องกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่งเพื่อประมวลผลหาทางรอดเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางวิกฤตที่ดูเหมือนจะไร้ทางออก"ระยะห่