Semua Bab สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Bab 221 - Bab 230

สายลมหนาวเหน็บกรรโชกพัดผ่านหุบเหวลึกอันมืดมิด หอบเอาความชื้นและกลิ่นอายของฝุ่นผงจากเมืองหลวงเก่าที่กำลังพังทลายลอยมาปะทะใบหน้าของผู้อพยพนับหมื่นชีวิต ขบวนคาราวานของชาวเมืองปีศาจกำลังก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปบนสะพานแขวนลูกผสมที่เกิดจากการถักทอเถาวัลย์มังกรเข้ากับเสาน้ำแข็งเวทมนตร์ ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำลงบนพื้นสะพานพฤกษาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ทว่าก็เปี่ยมล้นไปด้วยความหวังที่จะได้รอดพ้นจากรอยเลื่อนมรณะที่กำลังสูบกลืนแผ่นดินเกิดเบื้องหลัง เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอผสานกับเสียงสวดภาวนาเบาๆ ดังก้องไปทั่วความเงียบงันของหุบเหว เกรซ แอนเดอร์สัน นายช่างใหญ่ผู้รังสรรค์ปาฏิหาริย์ ยืนคุมเชิงอยู่บริเวณจุดกึ่งกลางของสะพาน นัยน์ตาสีฟ้าครามของเธอทอดมองฝูงชนที่กำลังหลั่งไหลข้ามมาด้วยความโล่งใจ ทว่าสัญชาตญาณลึกๆ ในจิตใจกลับร่ำร้องเตือนถึงภัยคุกคามที่ยังไม่สิ้นสุดและแล้ว ลางสังหรณ์อันเลวร้ายของสถาปนิกสาวก็กลายเป็นความจริง ท้องฟ้ายามราตรีที่เคยมีเพียงหมู่เมฆสีเทาหม่น พลันปรากฏเงามืดขนาดยักษ์นับสิบเงาพุ่งทะยานแหวกอากาศธาตุลงมา เสียงกระพือปีกที่หนักหน่วงและดุดันดังเสียดสีกับสายลมจนเกิดเป็นคลื่นเสียงท

สายลมแห่งยามราตรีที่เคยพัดพากลิ่นอายของความหนาวเหน็บ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นกระแสลมร้อนระอุที่หอบเอากลิ่นคาวเลือดและเถ้าถ่านคละคลุ้งไปทั่วทุกอณูของอากาศธาตุ ท้องฟ้าเหนือมหานครเมืองหลวงเก่าของเผ่าพันธุ์ปีศาจที่เคยถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดอันเงียบสงบ พลันเกิดปรากฏการณ์วิปริตที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด มวลเมฆสีเทาหม่นที่จับตัวกันเป็นก้อนหนาทึบถูกฉีกกระชากออกด้วยพลังงานลึกลับบางอย่าง แสงสว่างที่สาดส่องลอดลงมาไม่ใช่แสงจันทร์สีเงินยวง ทว่ามันคือแสงสีแดงฉานประดุจโลหิตที่กำลังเดือดพล่าน ท้องฟ้าทั้งผืนถูกอาบย้อมไปด้วยสีแดงเลือดที่ดูน่าสยดสยองและเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย ราวกับว่าสรวงสวรรค์กำลังเบิกเนตรเพื่อเฝ้ามองดูความพินาศของโลกเบื้องล่างด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไม่มีวันดับมอดความเงียบงันที่เคยปกคลุมพื้นที่หลังจากการอพยพข้ามหุบเหวสิ้นสุดลง ถูกทำลายล้างด้วยเสียงกัมปนาทที่ดังก้องมาจากเบื้องลึกสุดของแกนโลก มันไม่ใช่เสียงลั่นของชั้นหินตามปกติที่เคยได้ยิน ทว่ามันคือเสียงคำรามที่ดุดันและเกรี้ยวกราดรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เสียงนั้นดังสะเทือนเลื่อนลั่นประดุจสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่ถูกจองจำอยู่ใ

ม่านฝุ่นควันสีเทาหนาทึบที่ตลบอบอวลพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีเลือดนั้น หนาหนักและมืดมิดประดุจม่านแห่งความตายที่ถูกทอดทิ้งลงมาเพื่อปิดฉากทุกสรรพสิ่ง เสียงกัมปนาทของการถล่มทลายยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของชาวเมืองปีศาจที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่บนแผ่นดินฝั่งเมืองใหม่ นัยน์ตาทุกคู่ทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่แหลกสลาย กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขาได้เสียสละชีวิตเพื่อเป็นโล่กำบังให้แก่ราษฎรกลุ่มสุดท้าย แผ่นดินขนาดยักษ์ได้บดขยี้ร่างของจอมมารลงสู่ก้นเหวอันมืดมิด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบรัดหัวใจจนแทบจะหยุดเต้น ทว่าท่ามกลางความสิ้นหวังที่กำลังกัดกินจิตวิญญาณของผู้เฝ้ามองนั้นเอง ปรากฏการณ์ที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดก็บังเกิดขึ้น สตรีผู้หนึ่งปฏิเสธที่จะยอมรับชะตากรรมอันโหดร้าย นางปฏิเสธที่จะหันหลังให้กับบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจและทอดทิ้งเขาไว้ในดงนรกเกรซ แอนเดอร์สัน นายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร ไม่ได้ก้าวเดินขึ้นไปบนสะพานเถาวัลย์มังกรเพื่อหลบหนีตามคำสั่งเสียของจอมมาร นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของนางวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวอย่างถึงที่สุด สองเท้าของนางหมุนกลับหลังหันและออก

มวลฝุ่นควันสีเทาหม่นที่เคยพวยพุ่งขึ้นบดบังท้องฟ้าจนมืดมิดประดุจม่านแห่งความตาย ค่อยๆ ถูกสายลมหนาวเหน็บที่พัดกรรโชกมาจากยอดเขาพัดพาให้จางหายไปอย่างเชื่องช้า ความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวทอดตัวลงปกคลุมทั่วทุกอาณาบริเวณ มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเยียบเย็นยิ่งกว่าสุสานร้าง ไร้ซึ่งเสียงนกร้อง ไร้ซึ่งเสียงแมลง ไร้แม้กระทั่งเสียงสะท้อนของสายลมที่เคยพัดผ่านซอกตึก เสียงกัมปนาทของการถล่มทลายที่เคยแผดก้องจนแก้วหูแทบฉีกขาดได้ยุติลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจอันสั่นสะท้านของสิ่งมีชีวิตที่ยังคงเหลือรอดอยู่บนผืนแผ่นดินฝั่งเมืองใหม่เมื่อม่านฝุ่นธุลีจางหายไปจนหมดสิ้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของทุกคนกลับทำให้หัวใจทุกดวงต้องหยุดเต้น ลมหายใจสะดุดกึกอยู่ภายในลำคอ มหานครเมืองหลวงเก่าของเผ่าพันธุ์ปีศาจที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกร ศูนย์กลางแห่งอำนาจ บารมี และความรุ่งเรืองที่ถูกสั่งสมมานานนับพันปี บัดนี้ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ไม่มีซากปรักหักพังของกำแพงศิลา ไม่มีเศษซากของหลังคาปราสาทที่เคยสูงเสียดฟ้า ไม่มีแม้แต่เศษซากของถนนหนทางที่เคยถูกปูด้วยหินอ่อนล้ำค่า สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือความว่างเปล

ม่านหมอกแห่งความโศกเศร้าที่แผ่ปกคลุมเหนือหน้าผาสูงชันฝั่งแผ่นดินใหม่นั้น หนักอึ้งและหนาทึบยิ่งกว่าฝุ่นธุลีที่ลอยล่องมาจากซากปรักหักพังของมหานครเมืองหลวงเก่า ทะเลแห่งความสิ้นหวังได้กลืนกินจิตวิญญาณของประชาชนชาวปีศาจนับล้านชีวิตไปจนหมดสิ้น เสียงสะอื้นไห้และเสียงคร่ำครวญยังคงดังก้องสะท้อนไปมาท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บที่พัดกรรโชก นัยน์ตานับล้านคู่ที่เคยวาวโรจน์ด้วยความหยิ่งยโสในสายเลือด บัดนี้กลับเลื่อนลอยและว่างเปล่าประดุจหลุมดำที่เพิ่งจะสูบกลืนบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขาไปจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากความสูญเสียที่เกิดขึ้นรวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าที่หัวใจของสิ่งมีชีวิตใดจะรับไหว ร่างกายที่บอบช้ำจากการวิ่งหนีตาย อาการขาดน้ำและอาหารที่เริ่มกัดกินพละกำลัง ผสมปนเปกับความโกรธแค้นและคำตัดพ้อที่ไร้จุดหมาย บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความมืดมนที่มองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ พวกเขารอดชีวิตมาได้ ทว่ากลับรู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่บนผืนแผ่นดินที่แปลกตานี้อย่างไร้ค่าเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนทอดสายตามองคลื่นฝูงชนที่กำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความทุก