All Chapters of สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Chapter 231 - Chapter 240

ดวงตะวันอัสดงค่อยๆ คล้อยต่ำลงสู่เบื้องหลังเทือกเขาสูงชันที่ทอดยาวสลับซับซ้อน สาดทอแสงสีส้มอมแดงราวกับเปลวเพลิงที่กำลังมอดดับลงบนผืนฟ้าที่เริ่มถูกความมืดมิดคืบคลานเข้าปกคลุม ขบวนคาราวานผู้อพยพชาวปีศาจนับล้านชีวิตที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาประดุจแม่น้ำสายมหึมา เริ่มชะลอฝีเท้าลงอย่างเชื่องช้า เสียงย่ำเท้าที่เคยดังกึกก้องอย่างพร้อมเพรียงตลอดทั้งวัน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงลากเท้าที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างแสนสาหัส หยาดเหงื่อที่ไหลรินผสมปนเปกับฝุ่นผงบนใบหน้า ทำให้ผิวพรรณของพวกเขาดูหมองคล้ำและอิดโรย เสียงหอบหายใจและเสียงไอดังระงมไปทั่วบริเวณ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความตึงเครียดของร่างกายที่ถูกใช้งานจนถึงขีดจำกัดสูงสุดเกรซ แอนเดอร์สัน นายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร ยกท่อนแขนเสื้อขึ้นปาดหยาดเหงื่อที่ซึมชื้นบริเวณหน้าผาก นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของนางทอดมองลงมาจากเนินหินที่สูงชัน กวาดสายตาสำรวจสภาพอันน่าเวทนาของราษฎรนับล้าน นางตระหนักดีว่าพละกำลังของพวกเขาได้มาถึงจุดสิ้นสุดของวันแล้ว หากดึงดันให้ก้าวเดินต่อไปในยามวิกาลที่หนาวเหน็บและเต็มไปด้วยอันตราย ย่อมนำมาซึ่งความสูญเสียที่ไม่อา

ดวงตะวันบนฟากฟ้าสาดส่องแสงแดดอันร้อนระอุลงมาแผดเผาผืนแผ่นดินเบื้องล่างอย่างไร้ความปรานี ทะเลทรายและที่ราบสูงอันแห้งแล้งที่ขบวนคาราวานของเผ่าพันธุ์ปีศาจต้องก้าวเดินผ่านนั้น เปรียบเสมือนเตาอบขนาดยักษ์ที่คอยสูบเอาหยาดเหงื่อและเรี่ยวแรงของทุกชีวิตไปจนหมดสิ้น ภัยพิบัติจากรอยเลื่อนมรณะไม่ได้เพียงแค่กลืนกินมหานครเมืองหลวงเก่าลงสู่ก้นบึ้งของขุมนรกเท่านั้น ทว่าความเกรี้ยวกราดของการแตกสลายของแผ่นดิน ยังได้ทำลายโครงสร้างของเส้นทางน้ำธรรมชาติไปจนหมดสิ้น ลำธารที่เคยไหลเย็น บ่อน้ำบาดาลที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิต หรือแม้กระทั่งทะเลสาบขนาดเล็กที่หน่วยสำรวจเคยทำเครื่องหมายเอาไว้บนแผนที่ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงแอ่งโคลนแห้งกรังที่แตกระแหงเป็นรูปกระดองเต่า ไม่มีหยดน้ำแม้แต่หยดเดียวหลงเหลืออยู่ให้เห็นวิกฤตการณ์ขาดแคลนน้ำดื่มกำลังทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะลมหายใจ ประชาชนชาวปีศาจนับล้านชีวิตที่ต้องเดินเท้าฝ่าเปลวแดด เริ่มแสดงอาการขาดน้ำอย่างหนักหน่วง ริมฝีปากของพวกเขาแห้งผากจนแตกและมีเลือดสีคล้ำซึมออกมา ลำคอแห้งผากประดุจถูกยัดด้วยทรายร้อน ผิวพรรณที่เคยแข็งแกร่งกลับเหี่ยวย่นและซีดเซียว เสียงหอบหายใจของคนนับล้

ความมืดมิดของยามราตรีเริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมหุบเขากว้างใหญ่ ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามถูกฉาบทับด้วยสีน้ำเงินเข้มและสีดำสนิท หมู่ดาวนับล้านดวงเริ่มเปล่งประกายระยิบระยับอยู่เบื้องบน ประดุจดวงตาแห่งสรวงสวรรค์ที่กำลังเฝ้ามองความบอบช้ำของสิ่งมีชีวิตเบื้องล่าง ขบวนคาราวานของผู้อพยพชาวปีศาจนับล้านชีวิตได้เดินทางมาถึงจุดแวะพักที่ถูกกำหนดไว้ตามแผนที่ของนายช่างใหญ่ เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นดินอย่างหนักหน่วงมาตลอดทั้งวันค่อยๆ สงบลง ถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า เสียงวางสัมภาระที่หนักอึ้ง และเสียงเด็กร้องไห้กระจอแงเพราะความหิวโหยและอ่อนเพลีย บรรยากาศภายในค่ายพักแรมชั่วคราวเต็มไปด้วยฝุ่นผงที่ลอยคลุ้งและกลิ่นเหงื่อไคลที่หมักหมม ร่างกายของทุกคนถูกใช้งานจนถึงขีดจำกัดสูงสุด กล้ามเนื้อทุกมัดปวดร้าวประดุจถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก ทว่าท่ามกลางความเหนื่อยล้าทางกายนั้น ความตึงเครียดทางจิตใจกลับเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพื้นที่ในหุบเขาแห่งนี้แม้จะกว้างขวาง ทว่าเมื่อต้องรองรับสิ่งมีชีวิตนับล้านชีวิต มันก็กลับกลายเป็นความคับแคบและแออัดขึ้นมาในทันที เกรซ แอนเดอร์สัน ได้วางผังค่ายพักแรมเอาไว้อ

รอยเท้าของฝูงชนนับล้านชีวิตเหยียบย่ำลงบนผืนหญ้าสีเขียวขจีที่อ่อนนุ่ม กลิ่นไอดินที่เปียกชุ่มและกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ป่านานาพรรณที่ลอยมาตามสายลม เปรียบเสมือนโอสถทิพย์ที่ช่วยชโลมจิตวิญญาณอันบอบช้ำของขบวนคาราวานชาวปีศาจให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ทุ่งหญ้าพันธสัญญาแห่งนี้อุดมสมบูรณ์เกินกว่าที่พวกเขาเคยจินตนาการเอาไว้ ต้นไม้ขนาดใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่นให้ร่มเงา แสงแดดสาดส่องลอดผ่านใบไม้ลงมากระทบผืนดินเป็นประกายระยิบระยับ ทว่าความสงบสุขที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น กลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหันด้วยเสียงกลองที่ถูกตีด้วยหนังสัตว์ดังกึกก้องกังวานมาจากแนวป่าทึบเบื้องหน้า เสียงกลองนั้นมีจังหวะที่ดุดันและเร่งเร้า ประดุจเสียงหัวใจของอสูรกายที่กำลังตื่นตัวจากการหลับใหลเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ และจอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ ซึ่งก้าวเดินอยู่บริเวณหัวขบวนสุด หยุดชะงักฝีเท้าลงโดยพลัน นัยน์ตาสีฟ้าครามของหญิงสาวกวาดมองเข้าไปในความมืดมิดของแมกไม้ ทันใดนั้น ร่างของสิ่งมีชีวิตนับพันก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ขวางกั้นเส้นทางสู่หุบเขาดวงตาแห่งสุริยันเอาไว้อย่างแน่นหนา พวกเขาคือ เผ่าคนป่ามีเขา

ความมืดมิดและหนาวเหน็บที่เคยเกาะกินจิตวิญญาณประดุจเงาของมัจจุราช ค่อยๆ ถูกสลัดทิ้งไว้เบื้องหลังพร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวพ้นจากช่องแคบอันคับแคบและมืดครึ้ม ขบวนคาราวานของผู้อพยพชาวปีศาจนับล้านชีวิต ซึ่งเพิ่งจะวิ่งฝ่าความตายและรอดพ้นจากรอยแยกมรณะบนฟากฟ้ามาได้อย่างหวุดหวิด บัดนี้ได้พาร่างกายที่อาบชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและบาดแผล ก้าวล่วงเข้าสู่อาณาเขตแห่งใหม่ที่รอคอยพวกเขายู่เบื้องหน้า ทันทีที่ฝ่าเท้าของพวกเขาสัมผัสกับพื้นดินที่พ้นจากแนวหินผาอันสูงชัน บรรยากาศรอบกายก็แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าพวกเขาได้ทะลุผ่านมิติจากขุมนรกก้าวเข้าสู่สรวงสวรรค์ที่ทวยเทพได้ประทานพรเอาไว้ แสงสว่างอันอบอุ่นและเจิดจ้าสาดส่องลงมากระทบใบหน้าที่ซีดเซียวและเปรอะเปื้อนคราบฝุ่น ขับไล่ความหวาดผวาให้มลายหายไปจนสิ้นภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ลมหายใจของฝูงชนนับล้านต้องสะดุดหยุดลง นัยน์ตาทุกคู่เบิกกว้างจนสุดขอบตา ทอดมองทัศนียภาพที่งดงามเกินกว่าจินตนาการใดๆ จะวาดฝันถึง มันคือทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา ยอดหญ้าสีเขียวขจีอ่อนนุ่มพริ้วไหวไปตามสายลมประดุจเกลียวคลื่นบนผืนทะเลมรกต ดอกไม้ป่านานาพรรณเบ่งบา