บททั้งหมดของ สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: บทที่ 241 - บทที่ 250

แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่สาดส่องทะลุผ่านม่านหมอกบางเบาที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือหุบเขาดวงตาแห่งสุริยัน หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าสีเขียวขจีทอประกายระยิบระยับรับแสงตะวันประดุจอัญมณีเม็ดงามที่ร่วงหล่นมาจากสรวงสวรรค์ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิตใหม่ เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้แบกรับชะตากรรมของเผ่าพันธุ์ปีศาจนับล้านชีวิต กลับตื่นจากการหลับใหลตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ร่างเล็กบางในชุดเสื้อคลุมที่เปื้อนฝุ่นก้าวเดินอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง มุ่งหน้าไปยังบริเวณปากทางเข้าของหุบเขา นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของนางไม่ได้ทอดมองความงดงามของธรรมชาติ ทว่ากำลังกวาดสายตาสำรวจภูมิประเทศด้วยความเฉียบคมประดุจพญาเหยี่ยวที่กำลังประเมินสมรภูมิรบหุบเขาแห่งนี้มีลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่น่าอัศจรรย์ เทือกเขาหินแกรนิตสูงชันตั้งตระหง่านโอบล้อมพื้นที่ราบอันกว้างใหญ่เอาไว้เกือบทุกทิศทาง ราวกับเป็นกำแพงที่ทวยเทพจงใจปั้นแต่งขึ้นเพื่อปกป้องสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายใน มีเพียงช่องเขาแคบๆ ทางทิศตะวันออกเท่านั้นที่เป็นเส้นทางเข้าออกเพียงหนึ่งเดียวของอาณาจักรแห่งนี้ เกรซยกมือขึ้นสัมผัสพื้นผิวหินผาที่เย

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ได้สาดส่องแสงสีทองอร่ามลงมาอาบย้อมหุบเขาดวงตาแห่งสุริยัน ขับไล่ความมืดมิดและความเหน็บหนาวของยามราตรีให้มลายหายไปจนสิ้น ทะเลกระโจมและเต็นท์ที่พักชั่วคราวนับล้านหลังตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่เบื้องล่าง ประชาชนชาวปีศาจต่างพากันตื่นขึ้นมาสูดกลิ่นอายของความหวังและสายลมที่บริสุทธิ์ ทว่าสำหรับเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้แบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ในการสร้างสรรค์บ้านหลังใหม่ให้แก่เผ่าพันธุ์ปีศาจ ภารกิจของนางเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น นางตระหนักดีว่าการจะสร้างมหานครที่จะตั้งตระหง่านท้าทายกาลเวลาและต้านทานทุกภัยพิบัติได้นั้น ไม่อาจอาศัยเพียงแค่การมองจากพื้นดินที่ราบเรียบ นางต้องการวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลและครอบคลุมทุกตารางนิ้วของหุบเขาแห่งนี้เกรซก้าวเดินอย่างมุ่งมั่นมุ่งหน้าไปยังลานกว้างซึ่งเป็นที่จอดของเรือเหาะเวทมนตร์ลำมหึมานามว่า ดิ อาร์ค โครงสร้างกระดูกงูที่ทำจากไม้สลักอักขระและกลไกฟันเฟืองเวทมนตร์ตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม นางออกคำสั่งให้ลูกเรือเตรียมพร้อมสำหรับการขึ้นบินสำรวจสภาพภูมิประเทศทางอากาศ ทันทีที่สองเท้าของนายช่างใหญ่ก้าวขึ้นสู่ดาดฟ้าเรือ ใบพัดเ

ดวงตะวันที่ลอยเด่นอยู่กลางสวรรค์สาดส่องรังสีความร้อนแรงลงมากระทบผืนหุบเขาดวงตาแห่งสุริยัน แม้สายลมยามบ่ายจะพัดผ่านเข้ามาทางช่องเขา ทว่าความอบอ้าวจากการรวมตัวกันของสิ่งมีชีวิตนับล้าน และหยาดเหงื่อที่หลั่งรินจากการตรากตรำถางพื้นที่เพื่อวางรากฐานเมือง กลับทำให้มวลอากาศรอบกายเริ่มหนักอึ้งและแห้งแล้ง ประชาชนชาวปีศาจต่างก้มหน้าก้มตาทำงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย สองมือที่หยาบกร้านจับจอบและเสียมขุดเจาะผืนดิน ทว่าริมฝีปากของพวกเขากลับแห้งผากจนแตกปริเป็นริ้วรอยสีคล้ำ ความกระหายน้ำเริ่มกัดกินพละกำลังของพวกเขาอย่างเงียบเชียบ แม้จะมีแม่น้ำสายใหญ่ไหลผ่านทางทิศใต้ของเมือง ทว่าน้ำในแม่น้ำนั้นเต็มไปด้วยตะกอนโคลนจากการก่อสร้างและการชะล้างหน้าดิน มันเหมาะสมเพียงการเกษตรกรรมและปศุสัตว์ ทว่าไม่อาจนำมาดื่มกินเพื่อดับกระหายและเยียวยาร่างกายที่บอบช้ำได้อย่างแท้จริงเกรซ แอนเดอร์สัน นายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร ยืนตระหง่านอยู่บนนั่งร้านไม้ที่ถูกต่อเติมขึ้นสูงกว่าระดับพื้นดินหลายสิบเมตร นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของนางไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ผังเมืองเบื้องล่าง ทว่ากำลังทอดมองข้ามแนวเทือกเขาหินแกรนิตที่ล้อมรอบหุบเข

แสงอรุณรุ่งสาดส่องลงมากระทบผืนหุบเขาดวงตาแห่งสุริยันอีกครา แม้แสงสว่างจากโรงไฟฟ้ามานาจะช่วยขับไล่ความมืดมิดและมอบความอุ่นใจให้แก่ราษฎรในยามราตรี ทว่าเมื่อแสงตะวันของวันใหม่มาเยือน ความเป็นจริงอันแสนโหดร้ายก็ปรากฏชัดเจนขึ้นเบื้องหน้าสายตาของนายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร เกรซ แอนเดอร์สัน ทอดสายตามองลงไปยังทะเลกระโจมและเต็นท์ที่พักชั่วคราวนับล้านหลังที่ตั้งเรียงรายอยู่เบื้องล่าง แม้มันจะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบตามผังเมืองยันต์แปดทิศ ทว่าเต็นท์เหล่านั้นถูกสร้างขึ้นจากเศษผ้าใบ หนังสัตว์ และกิ่งไม้ที่เก็บรวบรวมมาอย่างฉุกละหุก มันไม่อาจต้านทานความหนาวเหน็บของน้ำค้างยามดึก หรือป้องกันความชื้นที่ระเหยขึ้นมาจากผืนดินได้อย่างแท้จริงเสียงไอกระแอมและเสียงจามของเด็กเล็กและคนชราดังแว่วมาตามสายลมยามเช้า บ่งบอกถึงสุขภาพที่เริ่มถดถอยจากการต้องนอนทนหนาวบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ สภาพแวดล้อมที่แออัดยัดเยียดภายในกระโจมแคบๆ เริ่มสร้างความตึงเครียดและกดดันให้แก่จิตใจของผู้อพยพที่บอบช้ำมามากพอแล้ว แม้พวกเขาจะมีน้ำสะอาดดื่ม มีแสงสว่างนำทาง และมีอาหารประทังชีวิต ทว่าตราบใดที่พวกเขายังไม่มีหลังคาที่มั่นคงคุ้มกะลาหั

แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องลงมากระทบผืนหุบเขาดวงตาแห่งสุริยัน ความร้อนแรงของดวงตะวันแผดเผาลงบนแผ่นหลังของฝูงชนชาวปีศาจนับล้านชีวิตที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ฝุ่นควันที่ลอยคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นหยาดเหงื่อและกลิ่นอายของดินที่ถูกขุดเจาะใหม่ๆ ทั่วทั้งบริเวณเต็มไปด้วยเสียงค้อนกระทบหิน เสียงเลื่อยไม้ และเสียงตะโกนสั่งการที่ดังประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งการสร้างสรรค์ มหานครแห่งความหวังกำลังก่อตัวขึ้นทีละตารางนิ้วด้วยน้ำพักน้ำแรงของทุกคนณ บริเวณเนินสูงที่สามารถทอดสายตามองเห็นทัศนียภาพของการก่อสร้างได้กว้างไกลที่สุด จอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ ยืนตระหง่านอยู่อย่างเงียบสงบ ร่างอันสูงใหญ่และเปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขาสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำขลิบทองอันวิจิตรบรรจงซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุด นัยน์ตาสีเลือดดุจโลหิตทอดมองลงไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา กำลังวิ่งวุ่นชี้แจงแบบแปลนและสั่งการช่างฝีมืออยู่กลางไซต์งานก่อสร้างที่ร้อนระอุ ใบหน้าที่เคยหมดจดของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นผง เหงื่อกาฬไหลชโลมเสื้อ