All Chapters of สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Chapter 261 - Chapter 270

สายลมยามเย็นพัดผ่านหุบเขาดวงตาแห่งสุริยัน หอบเอากลิ่นอายของผืนดินที่เพิ่งถูกพลิกฟื้นและกลิ่นหอมของไม้เนื้อแข็งจากบ้านเรือนนับหมื่นหลังลอยอวลไปทั่วทั้งบรรยากาศ ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มเปลี่ยนสีจากฟ้าครามกระจ่างใส กลายเป็นสีส้มอมแดงประดุจเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำ ก่อนจะค่อยๆ ถูกความมืดมิดของยามรัตติกาลคืบคลานเข้าปกคลุมอย่างเชื่องช้า ทว่าในค่ำคืนนี้ นครหลวงแห่งความหวังกลับปราศจากความเงียบเหงาหรือความหวาดกลัวต่อความมืดมิด เพราะนี่คือช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์ที่ทุกชีวิตรอคอย ช่วงเวลาที่หยาดเหงื่อ หยาดน้ำตา และความทุ่มเทตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา จะผลิดอกออกผลเป็นความรุ่งโรจน์ที่ไม่มีสิ่งใดสามารถทัดเทียมได้ณ ลานกว้างรูปครึ่งวงกลมของโรงละครกลางแจ้งที่ตั้งอยู่บริเวณฐานรากของอาคารเกลียวคู่เสียดฟ้า ประชาชนชาวปีศาจนับล้านชีวิตต่างหลั่งไหลกันมาเบียดเสียดจนเต็มพื้นที่ คลื่นมหาชนทอดยาวออกไปจรดสุดลูกหูลูกตา ครอบคลุมไปถึงถนนสายหลักทั้งแปดทิศที่มุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางเมือง ทุกตารางนิ้วของผืนแผ่นดินถูกจับจองด้วยร่างของผู้คนที่สวมใส่เสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุดเท่าที่พวกเขามี ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่

แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่สาดส่องทะลุผ่านม่านเมฆสีขาวบริสุทธิ์ อาบย้อมผืนหุบเขาดวงตาแห่งสุริยันให้กลายเป็นสีทองอร่ามประดุจดินแดนแห่งสรวงสวรรค์ นครหลวงแห่งความหวังที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่างบัดนี้ตื่นจากการหลับใหล เสียงนกภูเขาร้องขับขานรับกับเสียงเจรจาพาทีของราษฎรชาวปีศาจที่เริ่มต้นวันใหม่ด้วยรอยยิ้มและความอิ่มเอมใจ ท่ามกลางความกว้างใหญ่ไพศาลของผังเมืองรูปยันต์แปดทิศ อาคารเกลียวคู่เสียดฟ้าหรือหอคอยแห่งพันธสัญญาเกรซ ตั้งตระหง่านท้าทายแสงตะวันอยู่ ณ จุดศูนย์กลางประดุจหัวใจที่คอยเต้นและสูบฉีดพลังงานชีวิตให้แก่ทุกสรรพสิ่งณ ห้องบัญชาการบนชั้นสูงสุดของหอคอย เกรซ แอนเดอร์สัน นายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร ทอดสายตามองลงไปยังทัศนียภาพของมหานครผ่านกระจกเวทมนตร์บานยักษ์ นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของนางมิได้จับจ้องอยู่ที่ความงดงามของสถาปัตยกรรมที่นางรังสรรค์ขึ้น ทว่าสายตาอันเฉียบคมกำลังเฝ้าสังเกตวิถีชีวิตและการเคลื่อนไหวของราษฎรเบื้องล่าง นางมองเห็นจุดเล็กๆ นับแสนจุดที่กำลังเคลื่อนที่ไปตามถนนสายหลัก ฝีเท้าของชาวเมืองที่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าบ่งบอกถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางระยะไกล เมืองที่กว้างใหญ

แสงแห่งรุ่งอรุณสาดส่องทะลุม่านเมฆสีขาวบริสุทธิ์ อาบย้อมผืนหุบเขาดวงตาแห่งสุริยันให้กลายเป็นสีทองอร่าม นครหลวงแห่งความหวังตื่นจากการหลับใหลพร้อมกับเสียงเจรจาพาทีของราษฎรที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ทว่า ณ บริเวณลานกว้างด้านหลังหอคอยแห่งพันธสัญญาเกรซ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวังที่อัดแน่นจนแทบจะจับต้องได้ เกรซ แอนเดอร์สัน นายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายลมยามเช้าที่พัดพรมใบหน้า นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของนางจับจ้องไปยังลานศิลาที่ว่างเปล่า ทว่าในหัวของสถาปนิกสาวผู้นี้กลับเต็มไปด้วยภาพโครงสร้างและสมการทางวิชาช่างที่สลับซับซ้อนเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึงจอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ ก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เคียงข้างสตรีอันเป็นที่รัก ร่างอันสูงใหญ่และกำยำของเขาสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำสนิทที่ขับเน้นความน่าเกรงขาม นัยน์ตาสีเลือดดุจโลหิตทอดมองแผ่นหลังที่เล็กบางทว่าแบกรับชะตากรรมของเมืองทั้งเมืองเอาไว้ด้วยความรักและเทิดทูน เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานแห่งการสร้างสรรค์ที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในตัวของนาง"ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่หรือไม่ สถาปนิกของข้า"ไคเซอ

แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่สาดส่องทะลุผ่านม่านเมฆสีขาวบริสุทธิ์ อาบย้อมผืนหุบเขาดวงตาแห่งสุริยันให้กลายเป็นสีทองอร่ามประดุจดินแดนแห่งสรวงสวรรค์ ทว่าในเช้าตรู่วันนี้ นครหลวงแห่งความหวังมิได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเงียบสงบเฉกเช่นทุกวัน เสียงเจรจาพาทีที่ดังก้องกังวานประดุจคลื่นมหาสมุทรที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณลานกว้างด้านหน้าสถานีศูนย์กลางของรถรางลอยฟ้าเวทมนตร์ ประชาชนชาวปีศาจนับหมื่นชีวิตต่างหลั่งไหลกันมาเบียดเสียดจนเต็มพื้นที่ตั้งแต่ท้องฟ้ายังมืดมิด คลื่นมหาชนทอดยาวออกไปจรดสุดลูกหูลูกตา ครอบคลุมไปถึงถนนสายหลักที่มุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางเมือง ทุกตารางนิ้วของผืนแผ่นดินถูกจับจองด้วยร่างของผู้คนที่สวมใส่เสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุดเท่าที่พวกเขามี ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้น ความคาดหวัง และความสงสัยที่เอ่อท้นอยู่เบื้องลึกของดวงตาวันนี้คือวันเปิดทดลองใช้รถรางลอยฟ้าเวทมนตร์อย่างเป็นทางการ พาหนะแห่งอนาคตที่ถูกรังสรรค์ขึ้นจากสติปัญญาของนายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร สิ่งประดิษฐ์ที่ถูกเล่าขานกันปากต่อปากว่าจะสามารถนำพาทุกชีวิตโบยบินข้ามผ่านระยะทางนับสิบโยชน์ได้ในเวลาเพียงชั่วจิบน

ม่านรัตติกาลเคลื่อนคล้อยเข้าปกคลุมหุบเขาดวงตาแห่งสุริยัน แสงตะวันสีทองที่เคยสาดส่องผืนพสุธาถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดอันเงียบสงบ ทว่านครหลวงแห่งความหวังกลับมิได้หลับใหลไปตามกาลเวลา แสงสว่างเรืองรองจากหอคอยแห่งพันธสัญญาเกรซยังคงทอประกาย อาบย้อมผืนฟ้าและสาดส่องลงมากระทบถนนสายหลักที่ทอดยาวตัดผ่านผังเมืองรูปยันต์แปดทิศ เกรซ แอนเดอร์สัน นายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร ทอดสายตามองลงมาจากระเบียงศิลาชั้นสูงสุด นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของนางมิได้จับจ้องความงดงามของแสงไฟ ทว่ากำลังเพ่งมองไปยังร่องรอยความสกปรกที่หลงเหลืออยู่บนพื้นถนนเบื้องล่าง แม้รถรางโดยสารลอยฟ้าจะช่วยแบ่งเบาภาระการเดินทางของผู้คนไปได้มหาศาล ทว่าในยามค่ำคืนเช่นนี้ ขบวนเกวียนล้อไม้ที่บรรทุกสินค้าหนักอึ้งและเทียมด้วยม้าพละกำลังสูง ยังคงสัญจรไปมาอย่างเชื่องช้า น้ำหนักของหีบเหล็กและเกือกม้าที่กระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเริ่มสร้างรอยร้าวให้แก่แผ่นศิลาปูพื้น ซ้ำร้ายมูลสัตว์ที่ถูกขับถ่ายเรี่ยราดก็ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ทำลายความบริสุทธิ์ของอากาศที่นางเพียรพยายามรักษาไว้จอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ ก้าวเดินอย่างเงียบเชียบเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง