All Chapters of สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Chapter 251 - Chapter 260

ความโกลาหลและเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดผวาของประชาชนชาวปีศาจดังระงมไปทั่วทั้งผืนหุบเขาดวงตาแห่งสุริยัน รอยแตกร้าวบนผืนถนนที่เพิ่งจะถูกปูด้วยแผ่นหินอย่างประณีตค่อยๆ ขยายตัวกว้างขึ้น ฝุ่นผงสีเทาพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกเหล่านั้นตามจังหวะการสั่นสะเทือนของแผ่นดินที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะลมหายใจ ผู้คนต่างพากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างสะเปะสะปะ มารดากอดทารกน้อยแนบอกแน่นจนข้อขาวซีด ชายชราทรุดตัวลงคุกเข่าสวดอ้อนวอนต่อทวยเทพด้วยความสิ้นหวัง ภาพความพินาศของมหานครเมืองหลวงเก่าที่ถูกผืนดินสูบกลืนหายไปในพริบตา หวนกลับมาหลอกหลอนจิตวิญญาณของพวกเขาอีกคราจอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย นัยน์ตาสีเลือดดุจโลหิตของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและจิตสังหารที่รุนแรง รังสีอำมหิตสีดำทมิฬแผ่ซ่านออกจากร่างอันสูงใหญ่ประดุจพายุหมุน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เตรียมที่จะปลดปล่อยพลังเวทมนตร์แห่งการทำลายล้างอัดกระแทกลงไปบนผืนดิน เพื่อบดขยี้ศัตรูที่บังอาจลอบกัดราษฎรของเขาจากเบื้องล่าง ทว่าก่อนที่กำปั้นอันทรงพลังจะฟาดฟันลงไป ฝ่ามือเล็กบางของเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมน

รุ่งอรุณแห่งนครหลวงดวงตาแห่งสุริยันเบิกบานขึ้นพร้อมกับความสดใสที่เหนือล้ำกว่าทุกทิวาที่ผ่านมา ท้องฟ้าสีครามกระจ่างใสไร้ซึ่งเมฆหมอกแห่งความหม่นหมอง ถนนหนทางที่ปูด้วยศิลาแร่ดูดซับฝุ่นผงยังคงสะอาดสะอ้านและทอประกายเงางามสะท้อนแสงตะวันยามเช้า บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความบริสุทธิ์และรอยยิ้มของราษฎรเผ่าพันธุ์ปีศาจที่กำลังเริ่มต้นวันใหม่ด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข ทว่าสำหรับนายช่างใหญ่แห่งอาณาจักรอย่างเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้แบกรับชะตากรรมของเมืองทั้งเมืองเอาไว้บนบ่าสองข้าง การหยุดพักเพื่อชื่นชมความสำเร็จในอดีตไม่ใช่สิ่งที่วิญญาณของนักสร้างสรรค์ปรารถนา สองเท้าของนางก้าวเดินอย่างมุ่งมั่นมุ่งตรงไปยังลานกว้างใจกลางเมือง ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการประชุมสภาสถาปัตยกรรมวาระพิเศษณ กลางลานหินอ่อนที่ถูกสลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจง จอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ ยืนประทับรอคอยอยู่ก่อนแล้ว ร่างอันสูงใหญ่และกำยำของเขาสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำสนิทขลิบดิ้นทอง นัยน์ตาสีเลือดดุจโลหิตทอดมองแผ่นหลังที่เล็กบางของสตรีอันเป็นที่รักด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างลึกซึ้ง รอบกายของเขารายล้อมไป

ท่ามกลางความเวิ้งว้างของแผ่นฟ้าที่สูงลิบลิ่วจนแทบจะเอื้อมมือไปสัมผัสกับดวงดาว ยอดอาคารเกลียวคู่ที่พุ่งทะยานเสียดฟ้าตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวทว่าทรงอานุภาพ สายลมกรรโชกแรงพัดผ่านโครงสร้างกระจกเวทมนตร์และโครงเหล็กอดามันไทน์ ส่งเสียงหวีดหวิวประดุจบทเพลงแห่งสรวงสวรรค์ที่กำลังบรรเลงต้อนรับผู้มาเยือน ณ ระเบียงชั้นบนสุดของสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ เกรซ แอนเดอร์สัน นายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร ยืนต้านทานกระแสลมที่เย็นเยียบจนบาดลึกลงไปถึงกระดูก เรือนผมสีน้ำตาลของนางปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง ทว่านัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยกลับเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงตะวัน นางทอดสายตามองลงไปยังนครหลวงแห่งความหวังที่แผ่ขยายเป็นรูปยันต์แปดทิศอยู่เบื้องล่าง บ้านเรือนหลายหมื่นหลังดูเล็กจิ๋วประดุจฝูงมด ทว่ากลับสว่างไสวและเต็มเปี่ยมไปด้วยลมหายใจแห่งชีวิตจอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ ก้าวเดินเข้ามาประชิดแผ่นหลังที่เล็กบางของสตรีอันเป็นที่รัก ร่างอันสูงใหญ่และกำยำของเขาสวมทับด้วยเสื้อคลุมหนาสีดำสนิท เขากางแขนออกโอบกอดร่างของนางเอาไว้หลวมๆ ใช้แผงอกกว้างของตนเองเป็นเกราะกำบังลมหนาวและพายุที่พัดกระหน่ำ

ยามสายัณห์ที่ควรจะงดงามและเงียบสงบในนครหลวงแห่งความหวัง กลับถูกทำลายลงด้วยความแปรปรวนของผืนฟ้าเบื้องบน ท้องฟ้าสีครามที่เคยกระจ่างใสและอาบย้อมด้วยแสงสีทองของดวงตะวันที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า พลันถูกกลืนกินด้วยเมฆหมอกสีดำทมิฬที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันและผิดธรรมชาติ มวลเมฆเหล่านั้นมิได้เกิดจากการรวมตัวของไอน้ำตามฤดูกาล ทว่ามันคือกลุ่มก้อนของความเคียดแค้นและพลังเวทมนตร์อันชั่วร้ายที่ถูกส่งตรงมาจากดินแดนอันห่างไกล สมาคมก่อสร้างทมิฬที่สูญเสียกองทัพอสูรกายตัวตุ่นยักษ์ไปอย่างย่อยยับ มิได้ยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้ พวกมันรวบรวมพลังเวทมนตร์ด้านมืดทั้งหมดที่มี เพื่อเนรมิตพายุสายฟ้าทมิฬ หวังจะใช้ความเกรี้ยวกราดของธรรมชาติที่ถูกบิดเบือน ฟาดฟันลงมาทำลายล้างหัวใจของนครสุริยันให้แหลกสลายกระแสลมที่เคยพัดเอื่อยเย็นสบาย แปรสภาพเป็นพายุหมุนที่กรรโชกแรงและส่งเสียงหวีดหวิวบาดหูประดุจเสียงกรีดร้องของภูตผี อุณหภูมิรอบหุบเขาดวงตาแห่งสุริยันลดฮวบลงอย่างฉับพลันจนสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงทะลุผิวหนัง บรรยากาศที่เคยมั่นคงและปลอดภัยถูกแทนที่ด้วยความกดดันอันหนักอึ้งที่กดทับลงมาจนผู้คนแทบจะหายใจไม่ออก ประชา

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องทะลุม่านเมฆบางเบา อาบย้อมผืนหุบเขาดวงตาแห่งสุริยันด้วยประกายสีทองอันอบอุ่น มหานครแห่งความหวังที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่างบัดนี้เปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวาและความคึกคักอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน อาคารเกลียวคู่เสียดฟ้าซึ่งเปรียบเสมือนหัวใจของเมืองหลวง ตั้งตระหง่านท้าทายสายลมและแสงแดดอยู่ ณ จุดศูนย์กลาง โครงสร้างเหล็กกล้าและกระจกเวทมนตร์ที่ส่องประกายระยิบระยับ สะท้อนถึงความรุ่งโรจน์และแสนยานุภาพทางวิชาช่างที่ไม่มีสิ่งใดสามารถทัดเทียมได้ ทว่า ท่ามกลางความยิ่งใหญ่และโอ่อ่าตระการตาของสถาปัตยกรรมที่พุ่งทะยานสู่สรวงสวรรค์นั้น บริเวณลานกว้างรอบฐานรากของตัวอาคารกลับยังคงเป็นเพียงผืนดินที่แห้งแล้ง เต็มไปด้วยเศษหิน ฝุ่นผง และร่องรอยของการขุดเจาะที่ยังไม่ได้รับการฟื้นฟู สภาพแวดล้อมที่แข็งกระด้างและไร้ซึ่งชีวิตชีวาบริเวณฐานราก ช่างขัดแย้งกับความงดงามของยอดตึกที่อยู่เบื้องบนอย่างสิ้นเชิงเกรซ แอนเดอร์สัน นายช่างใหญ่แห่งอาณาจักร ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าลงมาตรึกตรองอยู่บริเวณลานกว้างรอบฐานรากของอาคารเสียดฟ้า นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของนางกวาดมองผืนดินที่แตกระแหงและเศษซากของการก่อ