All Chapters of สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Chapter 281 - Chapter 290

แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวบริสุทธิ์เข้ามาภายในห้องพักฟื้นอันกว้างขวางบนหอคอยแห่งพันธสัญญาเกรซ แม้ว่าบรรยากาศภายนอกจะดูสดใสและอบอวลไปด้วยมนต์ขลังแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ ทว่าภายในห้องแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่เหนือผืนอากาศ เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้เพิ่งฟื้นไข้จากการโหมงานหนักจนร่างกายทรุดโทรม ปฏิเสธที่จะนอนนิ่งอยู่บนเตียงหนานุ่ม นางร้องขอให้ทหารยามช่วยขนย้ายโต๊ะไม้ตัวใหญ่และอุปกรณ์ทดลองทางวิชาช่างเข้ามาจัดวางไว้ที่มุมห้อง เปลี่ยนสถานที่พักฟื้นให้กลายเป็นห้องค้นคว้าขนาดย่อมอย่างดื้อดึงร่างที่ยังคงซูบผอมและมีใบหน้าซีดเซียวของนางสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีขาวหลวมโพรก นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยที่เคยหม่นหมอง บัดนี้กลับมาทอประกายเจิดจ้าและลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาที่จะเอาชนะอุปสรรค นางยืนตระหง่านอยู่หน้าโต๊ะทดลอง สองมือที่สวมถุงมือหนังกำลังหยิบจับเศษหินและผงแร่ธาตุนานาชนิดมาผสมผสานกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย โดยมีจอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ นั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้ไม้บุนวมไม่ห่างไปนัก นัยน์ตาสีเลือดดุจโลหิต

ความมืดมิดอันหนาวเหน็บและชื้นแฉะโอบล้อมกักขังบรรยากาศภายในโกดังลับใต้ดินขนาดมหึมาเอาไว้อย่างแน่นหนา กลิ่นอายของความเก่าแก่และฝุ่นผงศิลาที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศธาตุ ยิ่งตอกย้ำถึงความเงียบสงัดที่บาดลึกทะลุลงไปถึงก้นบึ้งของกระดูก คบเพลิงเวทมนตร์ที่เคยลุกโชนสว่างไสวตามแนวผนังถ้ำ บัดนี้เหลือเพียงเปลวไฟสีส้มริบหรี่ที่สั่นไหวไปมาประดุจลมหายใจของคนใกล้สิ้นใจ แสงสลัวที่สาดส่องลงมากระทบภูเขาแร่อดามันไทน์นับหมื่นนับแสนตันที่กองสุมกันสูงเสียดเพดานถ้ำ ไม่ได้ทำให้เกิดประกายสีเงินยวบอันน่าเกรงขามเฉกเช่นวันวานอีกต่อไป ทว่ามันกลับดูหมองหม่น ด้านชา และไร้ซึ่งมนต์ขลังใดๆ ราวกับก้อนหินโสโครกไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้งไว้ริมทางเดินมอร์เต้ แกนนำระดับสูงและสมองกลผู้เคยหยิ่งทะนงแห่งสมาคมก่อสร้างทมิฬ ยืนตัวสั่นสะท้านอยู่เบื้องหน้ากองภูเขาแร่ธาตุเหล่านั้น ร่างกายที่เคยยืดตรงและเต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจล้นฟ้า บัดนี้ห่อเหี่ยวและงุ้มงอลงประดุจต้นไม้แก่ที่ถูกพายุพัดกระหน่ำจนรากถอน ใบหน้าที่เคยประดับไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและแววตาอันเจ้าเล่ห์ บัดนี้ซูบตอบจนเห็นโหนกแก้มปูดโปน นัยน์ตาของเขาลึกกลวงและแดงก่ำ เส้นเลือดฝอย

ความมืดมิดของยามวิกาลที่เคยเงียบสงบ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยรังสีแห่งความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็กบางของสถาปนิกสาวชาวมนุษย์ เกรซ แอนเดอร์สัน ยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้าร่องรอยสีดำคล้ำที่มอร์เต้และลูกสมุนทิ้งเอาไว้ นัยน์ตาสีฟ้าครามของนางที่เคยมองโลกด้วยความอ่อนโยนและเมตตา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นบ่อน้ำแข็งที่เยียบเย็นและลึกล้ำจนไม่อาจหยั่งถึง ไม่มีหยาดน้ำตาไหลรินออกมาเปื้อนสองแก้ม ไม่มีเสียงสะอื้นไห้แห่งความอ่อนแอ มีเพียงลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอและเชื่องช้า ทว่าทุกจังหวะการเต้นของหัวใจกลับสูบฉีดความโกรธเกรี้ยวที่เยียบเย็นที่สุดให้ไหลเวียนไปทั่วสรรพางค์กาย"พวกมันเลือกที่จะท้าทายข้าในวิถีทางที่โง่เขลาที่สุด"เกรซเอ่ยกระซิบกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบทว่าบาดลึกประดุจคมมีด นางหมุนตัวหันหลังให้กับจุดที่เจ้าเซฟเคยนอนหลับใหล ฝีเท้าของนางก้าวเดินอย่างมั่นคงและเด็ดเดี่ยว มุ่งหน้าตรงไปยังชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดของหอคอยแห่งพันธสัญญาเกรซ ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของโรงหลอมโลหะและห้องทดลองส่วนตัวที่นางหวงห้ามมิให้ผู้ใดล่วงล้ำสถาปนิกสาวตระหนักดีว่า มอร์เต้คืออดีตแกนนำแห่งสมาคมก่อสร้าง

บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างของโรงงานทิ้งร้างท้ายเมืองเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียดจนแทบจะสูบเอาอากาศหายใจไปจนหมดสิ้น กลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นอายของมนตราสีดำมืดที่ลอยวนอยู่เหนือพื้นศิลาแตกร้าว แสงสว่างสีเขียวอมม่วงจากผลึกเวทมนตร์สาดส่องกระทบใบหน้าที่บิดเบี้ยววิกลจริตของมอร์เต้ อดีตแกนนำแห่งสมาคมก่อสร้างทมิฬ ผู้ซึ่งบัดนี้ถูกต้อนจนมุมและสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมดสิ้น นัยน์ตาของมันเบิกกว้างแดงก่ำ จ้องมองไปยังร่างของสถาปนิกสาวชาวมนุษย์ในชุดเกราะช่างกลที่ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าดุดันประดุจเทพีแห่งสงคราม"พวกแกคิดว่าจะรอดออกไปจากที่นี่ได้อย่างนั้นหรือ นังเกรซ แอนเดอร์สัน"มอร์เต้แผดเสียงคำรามลั่น น้ำเสียงของมันแหบพร่าและสั่นสะท้านไปด้วยความเคียดแค้นที่ฝังรากลึกถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ มันรู้ดีว่าพละกำลังของตนเองไม่อาจเทียบเคียงกับชุดเกราะช่างกลที่เปล่งประกายพลังมานาสีแดงดำนั้นได้ และยิ่งไม่อาจต่อกรกับจอมมารไคเซอร์ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ทว่าคนพาลที่ไร้ซึ่งหนทางย่อมดิ้นรนด้วยความบ้าคลั่งขั้นสูงสุดมือที่ผอมแห้งประดุจกิ่งไม้แห้งของมอร์เต้ล้วงเข้าไปในอกเสื้

ความมืดมิดภายในห้องโถงกว้างของฐานทัพลับแห่งสมาคมทมิฬ ดูราวกับจะถูกแช่แข็งเอาไว้ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็กบางของสถาปนิกสาวชาวมนุษย์ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความวิกลจริตและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของมอร์เต้ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงัดที่หนักอึ้งจนแทบจะบีบรัดลมหายใจของทุกชีวิตในบริเวณนั้นให้ดับสูญ เกรซ แอนเดอร์สัน ยืนตระหง่านอยู่ในชุดเกราะช่างกลที่ส่องประกายแสงมานาสีแดงดำ ท่วงท่าของนางสงบนิ่งประดุจรูปสลักศิลา ทว่าลึกลงไปภายใต้ความเงียบงันนั้น คือพายุแห่งความโกรธเกรี้ยวที่กำลังหมุนวนและสะสมพลังงานรอเวลาที่จะปะทุออกมาทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้านัยน์ตาสีฟ้าครามของเกรซทอดมองไปยังร่างของมิมิคกล่องไม้กระดานเวทมนตร์ที่ถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน รอยบุบบี้และรอยถลอกบนแผ่นไม้ของเจ้าเซฟ เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของผู้เป็นนาย ความเจ็บปวดและความเคียดแค้นหลอมรวมกันกลายเป็นขุมพลังงานที่นางไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต สถาปนิกผู้มีหน้าที่รังสรรค์และก่อร่างสร้างเมือง บัดนี้ตระหนักรู้ถึงสัจธรรมอีกด้านหนึ่งของการดำรงอยู่ ทุกสรรพสิ่งเมื่อมีการประกอบขึ้นมา ย่อมต้องมีหนทางที่จะ