บททั้งหมดของ Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: บทที่ 91 - บทที่ 100

เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้า ก่อนจะเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขา"เหนื่อยหน่อยนะคะวันนี้"เธอเอ่ยทักทายขึ้นทำลายความเงียบไทม์หันมามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ นัยน์ตาสีนิลทอประกายอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ของเธอ"นิดหน่อยครับ" เขาตอบสั้นๆ ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม "ทางคุณล่ะ เคลียร์ของเสร็จหมดหรือยัง""เกือบหมดแล้วค่ะ เหลือแค่แพ็กดอกไม้ขึ้นรถ" เธอตอบ ก่อนจะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งบรรยากาศรอบตัวพวกเขามันเงียบสงบ ไร้ซึ่งการปะทะคารม ไร้ซึ่งการหาช่องโหว่เพื่อแหกกฎ มีเพียงสายลมพัดเอื่อยๆ และแสงไฟสลัวของกลาสเฮาส์ที่สาดส่องลงมามนต์วธูหันไปสบตากับเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่สวยนั้นปราศจากความดื้อรั้น ปราศจากความหวาดระแวง มีเพียงความจริงใจและซื่อตรงที่ฉายชัดอยู่ภายใน"คุณไทม์คะ..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงจัง"ครับ""คุณโคตรเก่งเลยนะ... รู้ตัวไหม"ประโยคสั้นๆ ตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งการปรุงแต่งใดๆ หลุดออกจากริมฝีปากบางไทม์ชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มนิ่งงันไปชั่วขณะตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาได้รับคำชมมานับไม่ถ้วน... 'เชฟหล่อจังเลย' 'ขนมอร่

เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวหันไปหยิบ 'แผ่นตัวอย่างน้ำตาลฟองดอง' สำหรับแต่งหน้าเค้กสามสี เลื่อนไปตรงหน้าแพงอย่างรวดเร็ว!"คุณแพงคิดว่า สำหรับเค้กแต่งงานที่เป็นโครงสร้างสปันจ์เนื้อเบา ถ้าต้องตั้งทิ้งไว้ในงานเอาท์ดอร์อุณหภูมิสามสิบองศา... เราควรใช้น้ำตาลฟองดองสีไหน และต้องผสมอัตราส่วนกัมเพสต์เท่าไหร่ ถึงจะทำให้ดอกไม้ปั้นไม่ละลายหรือย้อยลงมาทำลายเนื้อเค้กคะ?""...""อ้อ แล้วก็... บรรยากาศงานเป็นโทนรัสติก ถ้าใช้ฐานเค้กเป็นไม้โอ๊ก คุณแพงคิดว่าครีมปาดเค้กควรจะเป็นอิตาเลียนบัตเตอร์ครีม หรือสวิสเมอแรงก์บัตเตอร์ครีม ถึงจะเข้ากับเท็กซ์เจอร์ของไม้โอ๊กมากที่สุดคะ?"คำถามเชิงลึกระดับเทคนิควิชาชีพ ถูกรัวใส่เป็นชุดราวกับปืนกล!มนต์วธูนั่งเท้าคาง ส่งยิ้มหวานรอฟังคำตอบอย่างใจเย็น ในขณะที่ลูกค้าบ่าวสาวถึงกับตาโต หันไปมองแพงเป็นตาเดียวเพื่อรอฟังความรู้แพงอ้าปากค้าง ดวงตาที่เบิกกว้างภายใต้เครื่องสำอางหนาเตอะนั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่า สมองของเธอประมวลผลคำว่า สปันจ์ ฟองดอง กัมเพสต์ รัสติก บัตเตอร์ครีม สวิสเมอแรงก์ ไม่ทันเลยแม้แต่คำเดียว!"เอ่อ... คือ... ฉัน..." แพงอึกอัก หน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความอับอาย "ฉันไม่ใช่เชฟ

เข็มนาฬิกาแบบมินิมอลที่แขวนอยู่บนผนังร้าน TIME TO BAKE บอกเวลาสี่ทุ่มตรงร้านคาเฟ่ที่เคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คนและเสียงพูดคุยจอแจในช่วงกลางวัน บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงบ ไฟเพดานดวงใหญ่ถูกปิดลงจนเกือบหมด เหลือเพียงแสงไฟสีวอร์มไวท์สลัวๆ จากโคมไฟระย้าเหนือเคาน์เตอร์บาร์ และไฟเส้นซ่อนหลืบหลังตู้เค้กที่ยังคงเปิดทิ้งไว้ สร้างบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและเป็นส่วนตัวอย่างประหลาดคีย์และอัลมอนต์แยกย้ายกันกลับบ้านไปตั้งแต่สองทุ่ม หลังจากช่วยกันเคลียร์ร้านและล้างอุปกรณ์ชุดใหญ่เสร็จสิ้น ลูกค้าคนสุดท้ายเดินออกจากร้านไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมกรุ่นของเนย วานิลลา และเมล็ดกาแฟคั่วบดที่ยังคงลอยอวลบางเบาอยู่ในมวลอากาศและแน่นอน... ทิ้งมนต์วธู เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวที่ยังคงนั่งสิงสถิตอยู่ที่โซฟาวีไอพีมุมสุดของร้าน เอาไว้กับเจ้าของร้านหน้านิ่งเพียงสองคน... อ้อ ไม่สิ สองคนกับอีกหนึ่งตัวต่างหากบนเบาะโซฟาตัวกว้างข้างๆ หญิงสาว มีก้อนขนสีขาวฟูฟ่องของ 'พุดดิ้ง' แมวแร็กดอลล์ตัวอ้วนกลมที่กำลังนอนขดตัวหลับตาพริ้ม ส่งเสียงกรนในลำคอเบาๆ อย่างเป็นสุขมนต์วธูละสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อปที่ส่องแสงสว่างวาบ เธอยกมือขึ้นนวดขมับ

นิ้วหัวแม่มือของเขา เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยไล้ไปบนหลังมือของเธอเบาๆ ... เป็นสัมผัสสกินชิพที่ไม่ได้มีความเร่าร้อน ไม่ได้แฝงความเจ้าเล่ห์ หรือหาช่องโหว่เพื่อเอาเปรียบเหมือนทุกครั้ง แต่มันเป็นสัมผัสที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความทะนุถนอม ปลอบประโลม และการยืนยันว่า... 'เขาอยู่ตรงนี้'"ผมเคยคิดนะครับ..."ในที่สุด เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่มนต์วธูเคยได้ยิน ก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา"ว่าชีวิตของคนเรา มันถูกกำหนดเอาไว้ด้วยความคาดหวังของคนอื่นมาตั้งแต่เกิด"ไทม์ทอดสายตามองไปข้างหน้า ราวกับกำลังมองลึกลงไปในอดีตของตัวเอง"ตั้งแต่จำความได้ ผมถูกตีกรอบเอาไว้หมด ว่าต้องเรียนอะไร ต้องคบเพื่อนแบบไหน ต้องสานต่อธุรกิจอะไร... ผู้คนรอบตัวผม พวกเขามองผมเป็นแค่ 'ทายาท' เป็นกลไกชิ้นหนึ่งที่จะขับเคลื่อนความสำเร็จของพวกเขา..."เขากระชับมือที่กอบกุมเธอเอาไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด"ไม่มีใครเคยถามว่าผมอยากเป็นอะไร ไม่มีใครเคยสนใจว่าผมชอบกลิ่นของเนย มากกว่ากลิ่นของเอกสารในห้องประชุม... ผมรู้สึกอึดอัด รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตน เป็นแค่ตุ๊กตาที่ต้องทำตามความคาดหวังของคนอื่น"มนต์วธูหยุดสะอื้น เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้า

"พุดดิ้ง! กลับร้านเดี๋ยวนี้เลยนะ อีแมวทรยศ!"เสียงบ่นกระปอดกระแปดของมนต์วธูดังงุ้งงิ้งอยู่ใต้โต๊ะเคาน์เตอร์บาร์ของร้าน TIME TO BAKE Patisserie & Cafe เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวในชุดเดรสกระโปรงบานกำลังย่อตัวลง คลานเข่ามุดเข้าไปใต้โต๊ะเพื่อพยายามดึงรั้งก้อนขนสีขาวฟูฟ่อง ที่เอาแต่เอาเล็บจิกพรมเช็ดเท้า ขัดขืนการจับกุมของเจ้าของอย่างสุดฤทธิ์"แง้วววว!" พุดดิ้งร้องประท้วง สะบัดหางฟาดใส่แขนเจ้านายเบาๆ ก่อนจะมุดหนีลึกเข้าไปใต้เก้าอี้สตูลทรงสูง"ไม่ต้องมาแง้วเลยนะ! แกมารบกวนเวลาทำงานของคุณเชฟเขารู้ตัวไหม กลับไปนอนตากแอร์ที่ร้านเราเลยนะ... มานี่เลย!"มนต์วธูยืดแขนสุดตัว พยายามคว้าพุงย้วยๆ ของลูกรัก แต่เจ้าแมวตัวดีก็ลื่นหลุดมือไปได้อย่างหวุดหวิดวันนับร้อยที่กำลังนั่งเช็กบิลรายการสั่งซื้อวัตถุดิบอยู่บนเก้าอี้สตูลอีกตัว เลื่อนสายตาจากหน้าจอไอแพดลงมามองภาพความวุ่นวายใต้โต๊ะ ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีรำคาญใจเลยแม้แต่น้อย มุมปากหยักลึกกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเอ็นดูทั้งคนทั้งแมว"ไม่ได้ค่ะ! ขืนปล่อยไว้ มันก็ได้ใจสิคะ! แค่นี้คนทั้งซอยก็หาว่าแมวฉันย้ายทะเบียนบ้านมาอยู่ร้านคุณแล้วนะคะ!"เธอมุดหน้าออกมาเถียง