บททั้งหมดของ Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: บทที่ 71 - บทที่ 80

กริ๊ง...เสียงกระดิ่งทองเหลืองหน้าร้าน SAY I DO ดังขึ้นมนต์วธูที่กำลังโดนเพื่อนซักฟอกจนหูตาเหลือก สะดุ้งเฮือก เธอหันขวับไปมองที่ประตูกระจก แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของคุณเชฟร้านข้างๆ ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นไทม์ไม่ได้สวมผ้ากันเปื้อนเหมือนเวลาอยู่ในครัว เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก ท่วงท่าสง่างามและแววตาดุดันที่จับจ้องตรงมาที่เธอ ทำเอาเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวถึงกับลมหายใจสะดุด"อุ๊ย... ตัวจริงมาตามถึงที่เลยเว้ย" ชมพูไพรกระซิบกระซาบกับพริมโรส แอบอมยิ้มอย่างชอบใจ"สวัสดีค่ะคุณเชฟ!" พริมโรสรีบปรับโหมดเป็นสาวหวานทักทายเสียงใส "มีอะไรให้พวกเราช่วยหรือเปล่าคะ หรือว่า... มาตามใครบางคนแถวนี้"ไทม์โค้งศีรษะทักทายสองสาวอย่างสุภาพ ก่อนที่นัยน์ตาสีนิลจะตวัดกลับมาหยุดอยู่ที่มนต์วธู ซึ่งกำลังนั่งตัวเกร็งทำทีเป็นขีดๆ เขียนๆ ลงบนสมุดสเกตช์อย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่ปากกามันยังไม่ได้เปิดฝาด้วยซ้ำ"ผมมาหาคุณวธูครับ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าชัดเจนกังวาน "รบกวนเวลาสักครู่ได้ไหมครับ"มนต์วธูแทบอยากจะมุดลงไปใต้โต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มแห้งๆ ที่ดูพิลึกพิลั่นที่สุดในชีวิต"เอ่อ

เขาโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนใสของเธอไปเพียงนิดเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนซอกคอขาวเนียน ก่อนที่เสียงทุ้มพร่าจะกระซิบตอบคำถามของเธออย่างแผ่วเบา... ทว่ากังวานสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ!"ก็เพราะคุณ... ทำให้ผมเสียสมาธิ""..."มนต์วธูตาค้าง สมองลัดวงจรพังพินาศย่อยยับ!แต่ดาเมจทำลายล้างของคุณเชฟยังไม่จบเพียงแค่นั้น เมื่อ 'เสือซุ่ม' ในคราบเชฟหน้านิ่ง ไม่ได้หยุดอยู่แค่การสูดดมกลิ่นหอมเหมือนแมวยักษ์!ไทม์ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด ริมฝีปากหยักลึกจงใจกดจูบแผ่วเบาทว่าร้อนผ่าวลงบนผิวเนื้ออ่อนไหวบริเวณใต้ใบหูของเธอ! สัมผัสสากชื้นและแรงขบเม้มเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ทำเอามนต์วธูสะดุ้งเฮือก ขนอ่อนลุกซู่ไปทั้งร่าง ขาทั้งสองข้างอ่อนระทวยจนต้องเผลอยกมือทั้งสองข้างขึ้นขยุ้มชายเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้น!อ้อมแขนแกร่งที่รัดเอวเธออยู่ กระชับแน่นขึ้นราวกับรู้ทันว่าเธอกำลังจะยืนไม่อยู่ ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าปลายจมูกยังคงคลอเคลียหยอกล้ออยู่ที่ซอกคอหอมละมุน ก่อนจะกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเจ้าเล่ห์ร้ายกาจสไตล์คนคุมเกม"เสียสมา

"ทำงานรับจัดงานแต่ง... ขายความฝันให้คนอื่นไปวันๆ ... สร้างภาพความรักแสนหวานให้คนอื่นเคลิ้มตาม" เขตต์เหยียดยิ้มเย้ยหยัน "แต่ดูชีวิตตัวเองสิ... พังไม่เป็นท่า โสดสนิท ไม่มีใครเอา... ขายฝันให้คนอื่น แต่ชีวิตตัวเองยังไม่รอดเลย น่าตลกดีว่ะ"คำดูถูกที่ลามปามไปถึง 'อาชีพ' และ 'ความฝัน' ที่เธอรัก ทำเอาเส้นฟางความอดทนของมนต์วธูขาดผึง!"คุณเขตต์แดน!"เธอตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัด"อาชีพของฉันคือการสร้างความทรงจำที่ดีที่สุดให้กับคนที่เขารักกันจริงๆ! มันไม่ใช่การขายฝันปลอมๆ แบบที่คุณชอบทำกับผู้หญิงพวกนั้น! และการที่ฉันโสด มันก็ไม่ได้แปลว่าชีวิตฉันพัง... ฉันแค่เลือกที่จะไม่ลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับขยะต่างหาก!""นี่แกกล้าด่าฉันเป็นขยะเหรอ!" เขตต์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ พุ่งตัวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะทำงานของเธออย่างคุกคาม "แกคิดว่าแกวิเศษวิโสมาจากไหนฮะปลาทู! แกคิดว่าจะมีผู้ชายหน้าไหนทนคบกับผู้หญิงแข็งกระด้างแบบแกได้อีก! ของเก่าบางอย่าง... ต่อให้พยายามอัปเกรดตัวเองให้ดูแพงแค่ไหน สุดท้ายมันก็ไม่มีใครอยากได้อยู่ดีนั่นแหละ!"มนต์วธูยืนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกร

"ผมรู้ครับ ว่าคุณเอาอยู่"น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ ทว่าหนักแน่นและเจาะลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ"ผมรู้ว่าคุณเก่ง คุณปกป้องตัวเองได้สบายมาก..."เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีนิลสบประสานกับดวงตากลมโตของเธออย่างไม่ลดละ ชายหนุ่มขยับก้าวเข้ามาอีกนิดจนปลายรองเท้าแทบจะชนกัน"แต่คนเก่ง... ก็ไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวเสมอไปนี่ครับ""...""ผมไม่อยากให้คุณต้องใช้ความเข้มแข็ง เพื่อสู้กับเรื่องแย่ๆ พวกนี้คนเดียวอีกแล้ว... อนุญาตให้ผม เป็นกำแพงให้คุณพิงบ้างเถอะนะ"โลกทั้งใบของมนต์วธูหยุดหมุน!ประโยคสั้นๆ ที่ไม่ได้มีการสกินชิพ ไม่ได้มีการถูกเนื้อต้องตัว แต่มันกลับทรงพลังและมีอานุภาพทำลายล้างสูงยิ่งกว่าการกอดหรือการจูบใดๆ!มันคือคำสารภาพที่บอกว่า... ไม่ว่าเธอจะเก่งกาจแค่ไหน ไม่ว่าเธอจะสตรองเพียงใด เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป เขาพร้อมที่จะก้าวเข้ามาเป็น ‘เซฟโซน’ ให้เธอทิ้งตัวลงพักพิงความเงียบตึงเปรี๊ยะโรยตัวลงปกคลุมทั่วทั้งร้าน SAY I DOไม่มีใครขยับตัว ไม่มีใครเอ่ยคำใดๆ ออกมา มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ และเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นกระหน่ำประสานกัน

นิ้วหัวแม่มือที่วางอยู่บนโต๊ะของเขา เลื่อนมากดคลึงเบาๆ ที่หลังมือของเธอ สัมผัสสากชื้นจากปลายนิ้วทำเอามนต์วธูสะท้านไปทั้งร่าง"ตั้งใจให้คุณรู้ตัวสักที ว่าผมไม่ได้อยากเป็นแค่พาร์ตเนอร์ร้านข้างๆ ..." เขาเว้นจังหวะ โน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "และที่ผมยังดูนิ่งๆ อยู่... ก็เพราะผมกำลัง 'อดทน' ไม่ให้ตัวเองข้ามขั้นคนกำลังจีบ... ไปทำอะไรที่มันชัดเจนและ 'เอาแต่ใจ' ยิ่งกว่าการยืนซ้อนหลังต่างหากล่ะครับ"ตู้มมมมมมมม!คำสารภาพที่แพรวพราวและเร่าร้อนทำเอามนต์วธูหน้าร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครันช์!ปัญหาคือ... เธอไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อรับมือกับการสารภาพรักที่ซื่อตรงและจู่โจมซึ่งๆ หน้าแบบนี้!ลึกๆ ในใจ เธอรู้ตัวดีว่ากำแพงที่เคยสร้างไว้มันพังทลายลงไปหมดแล้ว และเธอก็เผลอใจให้ผู้ชายคนนี้ไปไม่น้อย แต่บาดแผลจากความรักครั้งเก่า... บาดแผลที่เขตต์เพิ่งจะเข้ามากรีดซ้ำเมื่อไม่กี่นาทีก่อน มันยังคงสดใหม่และคอยย้ำเตือนให้เธอหวาดกลัวการเริ่มต้นใหม่เธอเคยเป็นคนที่เก่งเกินไปจนผู้ชายทิ้ง... แล้วถ้าวันหนึ่ง คุณเชฟตรงหน้าเกิดอึดอัดกับความเก่งและความเป็นตัวของตัวเองของเธอขึ้นมาล่ะ เธอจะรับมือกับความเจ็บปวด