บททั้งหมดของ Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: บทที่ 111 - บทที่ 120

"'ฉันอยากกินเค้กที่ไม่ทำให้อ้วน มีกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์หอมๆ เพราะฉันชอบกินชา... แต่ก็อยากให้มีความเปรี้ยวแบบส้มยูซุเพื่อปลุกให้ตื่นด้วย... อ้อ แล้วถ้ามีอะไรให้เคี้ยวกรุบๆ ซ่อนอยู่ข้างในก็คงจะดีเนอะ'"มนต์วธูชะงักกึก!ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง ความทรงจำเมื่อเกือบเดือนที่แล้วไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว!ใช่... เธอเคยพูดประโยคนั้นจริงๆ! มันเป็นวันที่เธอเมาค้างจากการอกหัก เดินมึนๆ เข้ามาในคาเฟ่ของเขา แล้วก็บ่นงึมงำถึงขนมในจินตนาการที่มันย้อนแย้งและไม่มีทางเป็นไปได้! ส้มยูซุที่เปรี้ยวจี๊ด กับชาเอิร์ลเกรย์ที่ฝาดละมุน มันจะไปเข้ากันได้อย่างไร! แถมยังบรีฟแบบเอาแต่ใจว่าอยากได้ของกรุบกรอบซ่อนไว้อีก!ตอนนั้น... เขาทำหน้านิ่งใส่เธอ ทำท่าทางเหมือนรำคาญ แล้วก็เดินหนีไปชงกาแฟดำมาให้เธอกินแก้ง่วงแทนเธอคิดว่าเขาคงลืมประโยคไร้สาระของคนเมาค้างอย่างเธอไปตั้งแต่วินาทีนั้นแล้ว!แต่นี่... ทาร์ตชิ้นเล็กๆ ตรงหน้า... มันคือการนำเอา 'บรีฟที่ไร้สาระที่สุด' ของเธอ มาทำให้กลายเป็นความจริง!"คุณ..." มนต์วธูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นกระหน่ำจนรู้สึกปวดหนึบไปหมด "คุณจำมันได้เหรอคะ... ประโยคนั

ศูนย์แสดงสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองคลาคล่ำไปด้วยผู้คนตั้งแต่ช่วงสายของวันเสาร์ งาน 'Wedding & Romance Fair' คืองานแฟร์ที่รวบรวมเหล่าเวดดิ้งสตูดิโอ ร้านเช่าชุด ห้องเสื้อ และบริการจัดเลี้ยงที่ดีที่สุดเอาไว้ในที่เดียวและแน่นอนว่า 'SAY I DO Wedding & Floral' ก็ไม่พลาดที่จะมาร่วมออกบูธในงานนี้ด้วยแต่สิ่งที่พิเศษกว่าทุกปี คือปีนี้ป้ายชื่อบูธที่ถูกแขวนหราอยู่ด้านบน กลับมีตัวอักษรเรียบหรูสลักเพิ่มขึ้นมาว่า 'SAY I DO x TIME TO BAKE'บูธขนาดสองล็อกถูกเนรมิตให้กลายเป็นมุมที่โดดเด่นที่สุดมุมหนึ่งของฮอลล์ ฝั่งซ้ายตกแต่งด้วยซุ้มดอกไม้สดโทนสีขาวและพีชที่ดูงดงามราวกับอยู่ในความฝัน ส่วนฝั่งขวาคือตู้โชว์เค้กกระจกใสและชั้นวางมินิมอลที่เรียงรายไปด้วยขนมหวานหน้าตาสวยงาม กลิ่นหอมของดอกไม้สดผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและวานิลลา ดึงดูดให้ว่าที่บ่าวสาวหลายคู่ต้องหยุดแวะชมมนต์วธูยืนเช็กความเรียบร้อยอยู่หน้าบูธ วันนี้เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวสวมชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีครีมที่ตัดเย็บมาอย่างดี ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวให้ดูสง่างามและเป็นมืออาชีพ เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบตึงไว้ด้านหลัง ปล่อยปอยผมเคลียแก้มเล็กน้อย เมคอัพโทน

คำจีบที่แสนจะเชยและโจ่งแจ้ง ทำเอามนต์วธูถึงกับชะงัก เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธอย่างสุภาพแต่ในวินาทีนั้นเอง...หมับ!มือใหญ่ที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก เอื้อมมาโอบรัดเข้าที่เอวคอดของเธออย่างจัง!มนต์วธูสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมอง วันนับร้อยก้าวเข้ามายืนประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงใหญ่ของเขาเบียดบังร่างของเธอเอาไว้ครึ่งหนึ่ง แผงอกกว้างแนบชิดกับไหล่บางของเธออย่างประกาศอาณาเขต"ทางร้านเราไม่สะดวกให้คอนแทกต์ส่วนตัวของพนักงานครับ"เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของวันนับร้อย ดังกังวานขึ้น นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมากดทับจนอีกฝ่ายหน้าเจื่อนไทม์ไม่ได้ละมือออกจากเอวของเธอ ชายหนุ่มใช้มืออีกข้างหยิบนามบัตรของร้าน SAY I DO วางกระแทกลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าผู้ชายคนนั้น"ถ้าต้องการปรึกษาเรื่องงานแต่งงาน เชิญแอดไลน์ออฟฟิเชียลของร้านครับ..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กดดันขั้นสุด "...ซึ่งเป็นไลน์ที่ผม 'ดูแล' ร่วมกับเธออยู่ ถ้ามีข้อสงสัยอะไร ผมจะเป็นคนตอบคำถามคุณเองครับ"ชายหนุ่มแปลกหน้ากลืนน้ำลายลงคอ สัมผัสได้ถึงอันตรายจากรังสีหวงก้างที่รุนแรงระดั

บ่ายวันอังคารที่อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว มนต์วธูกำลังยืนง่วนอยู่กับการจัดเรียงแจกันแก้วคริสตัลสำหรับงานแต่งงานสไตล์มินิมอลอยู่หน้าเคาน์เตอร์ร้าน โดยมีพุดตานคอยช่วยแกะพลาสติกห่อกันกระแทกอยู่ข้างๆกรุ๊งกริ๊ง...เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนดูสะอาดตา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเสมอ ทำให้บรรยากาศร้อนๆ ในร้านดูเย็นลงไปถนัดตา"สวัสดีครับคุณปลาทู ยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ"'แทนคุณ' หรือ 'หมอแทน' เภสัชกรหนุ่มเจ้าของร้านขายยาฝั่งตรงข้าม เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นเอกลักษณ์ ในมือของเขาถือถุงกระดาษโลโก้ร้านผลไม้นำเข้าเกรดพรีเมียมติดมาด้วย"อ้าว หมอแทน! สวัสดีค่ะ ไม่ยุ่งเลยค่ะ เพิ่งจัดของเสร็จพอดี"มนต์วธูเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มกว้างต้อนรับเพื่อนบ้านแสนดี หญิงสาววางแจกันในมือลง ก่อนจะเดินออกมาต้อนรับ"ลมอะไรหอบมาถึงนี่คะเนี่ย ปกติเห็นหมอแทนยุ่งอยู่แต่ในร้าน""พอดีช่วงบ่ายลูกค้าน้อยน่ะครับ ผมเลยแวะเอาสตรอว์เบอร์รีเกาหลีมาฝาก"หมอแทนยื่นถุงกระดาษใบใหญ่ให้เวดดิ้งแพลนเนอร์สาว"กล่องนี้ตั้งใจเอามาแทนคำขอบคุณ เรื่องที่คุณป

มุมปากหยักลึกของคุณเชฟ ค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ... เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ระดับสิบกะโหลก!"ทานอาหารเย็น... ที่ร้านเปิดใหม่ปากซอยเหรอครับ"ไทม์เอ่ยทวนคำชวนของหมอแทนด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดปกติ"บังเอิญจังเลยนะครับ..."เขาหันไปสบตากับมนต์วธู ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มเย็นๆ ให้หมอแทน"เมื่อกี้ผมเพิ่งจะคุยกับพวกคุณพิงค์และคุณคีย์อยู่พอดีเลยครับ ว่าเย็นนี้เราน่าจะปิดร้านเร็วหน่อย แล้วไปหาอะไรอร่อยๆ ทานด้วยกัน เพื่อฉลองความสำเร็จจากงานแฟร์เมื่ออาทิตย์ก่อน...""...""ในเมื่อหมอแทนก็ตั้งใจจะชวนวธูไปร้านนั้นอยู่แล้ว... ถ้างั้น เราไปทานด้วยกันทั้งหมดนี่แหละครับ!""ห๊ะ!?"มนต์วธูอุทานออกมาเสียงหลง เบิกตากว้างมองหน้าเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง!"ผมเป็นเจ้ามือเลี้ยงทุกคนเองครับ ถือซะว่าเป็นการขอบคุณหมอแทนด้วย ที่คอยเป็นธุระเรื่องยาให้พวกเราชาวซอยมาตลอด... ไปกันเยอะๆ สนุกดีนะครับ หมอแทนคงไม่ขัดข้องใช่ไหมครับ?"ไทม์ยิ้มหวาน... หวานจนน่าขนลุก!เป็นการทุบเดตสองต่อสองให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง ด้วยความสุภาพ มีน้ำใจ และหน้าด้านที่สุดในสามโลก! เขาไม่ได้สั่งห้ามไม่ให้เธอไป แต่เขา