บททั้งหมดของ Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: บทที่ 121 - บทที่ 130

พรึ่บ!แต่คุณเชฟเตาอบเร็วกว่า! ไทม์คว้าแก้วน้ำอุ่นของตัวเอง เลื่อนไปสลับที่กับแก้วน้ำเย็นของหมอแทนอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!"วธูเพิ่งสำลัก ควรกินน้ำอุ่นมากกว่าครับ..."ไทม์หันไปบอกหมอแทนหน้าตาย ก่อนจะหันกลับมากระซิบข้างหูเวดดิ้งแพลนเนอร์สาว "ดื่มน้ำอุ่นครับ จะได้โล่งคอ"หมอแทนได้แต่นั่งกะพริบตาปริบๆ ... โอเค เขายอมแพ้แล้วจริงๆ ผู้ชายคนนี้สร้างเกราะป้องกันรอบตัวมนต์วธูได้แข็งแกร่งและไร้ช่องโหว่เกินไป! ไม่มีทางที่ใครจะแทรกซึมเข้าไปได้เลยแม้แต่นิดเดียว!เจ้โยที่มาร่วมโต๊ะในฐานะประธานสำนักข่าวประจำซอย (แถมได้กินฟรีเพราะคุณเชฟเป็นเจ้ามือ) นั่งมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสำราญใจ ป้าแกคีบปลาหมึกนึ่งมะนาวเข้าปาก ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาลอยๆ"แหม... วันนี้ร้านเขาเปิดแอร์เย็นฉ่ำนะพวกเรา"เจ้โยเหล่ตามองไปทางวันนับร้อย"แต่ไม่รู้ทำไม... ฉันถึงรู้สึกว่าโต๊ะมันแคบๆ ชอบกลว่ะ! เบียดกันจนจะสิงร่างกันอยู่แล้วคุณเชฟเอ๊ย! แหม กางปีกป้องแม่ปลาทูยังกับจงอางหวงไข่ ใครขยับมาใกล้หน่อย ทำหน้าดุแทบจะพ่นพิษใส่เขาอยู่แล้วนั่น!""ฮ่าๆๆๆๆๆ โคตรจริงเจ้!" คีย์หัวเราะลั่น ตบโต๊ะฉาดใหญ่ "ไอ้ไทม์! มึงเบาได้เบาเว้ย กางปีกป้อ

ถนนหน้าซอยยามดึกเงียบสงัด แสงไฟสีส้มจากเสาไฟฟ้าริมทางทอดเงาของคนสองคนที่กำลังเดินเคียงข้างกันให้ยืดยาวออกไปเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า สอดประสานไปกับเสียงลมหายใจและจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังคงทำงานหนักอย่างต่อเนื่องมนต์วธูเดินล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหวานก้มต่ำมองปลายรองเท้าของตัวเองมาตลอดทางตั้งแต่เดินออกจากร้านอาหาร สมองของเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวยังคงอื้ออึง ประโยคทิ้งระเบิดของคุณเชฟหน้านิ่งที่ดังก้องขึ้นเมื่อสิบนาทีก่อน ยังคงฉายวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง‘ผมแสดงออกชัดเจนขนาดนี้... ว่าผมหวงว่าที่แฟนของผมมากแค่ไหน... คุณเพิ่งจะมารู้ตัวเอาป่านนี้เหรอครับ หืมม์?’ผู้ชายคนนี้... อันตรายเกินไปแล้วจริงๆเขาไม่ได้แค่เดินเข้ามาเคาะประตูกำแพงน้ำแข็งของเธอ แต่เขาใช้รถแบ็กโฮพุ่งชนมันจนแตกละเอียดเป็นผุยผง แล้วยังเดินหน้าด้านๆ เข้ามานั่งยิ้มแฉ่งอยู่กลางหัวใจของเธออย่างไม่สะทกสะท้านวันนับร้อยเดินล้วงกระเป๋าอยู่เคียงข้าง ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยเร่งเร้า หรือพยายามชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบ เขาเพียงแค่ทอดก้าวให้ช้าลง ปรับจังหวะการเดินให้เท่ากับคนตัวเล็กกว่า ปล่อยให้เธอได้ใช้ความคิด

"ผมรู้ว่าทุกอย่างมันอาจจะดูเร็วไปสำหรับคุณ ผมรู้ว่าคุณยังกลัว และผมก็ไม่ได้โกรธเลยที่คุณยังมีความระแวงหลงเหลืออยู่... บาดแผลของคนเรามันใช้เวลาเยียวยาไม่เท่ากัน เรื่องนั้นผมเข้าใจดีครับ"เขาเว้นจังหวะ นัยน์ตาสีนิลจับจ้องใบหน้าหวานอย่างลึกซึ้ง"ผมไม่ได้จะมาบีบคั้น หรือเร่งรัดให้คุณต้องตอบตกลงเป็นแฟนผมภายในวันนี้ หรือพรุ่งนี้นะครับ... คุณไม่ต้องรีบสรุปทุกอย่าง คุณมีสิทธิ์ที่จะกลัว มีสิทธิ์ที่จะตั้งกำแพง และมีสิทธิ์ที่จะใช้เวลาประเมินผมให้นานเท่าที่คุณต้องการ""คุณไทม์..." เธอมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื้นตัน"แต่ที่ผมต้องแสดงออกชัดเจน ที่ผมต้องแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าคนอื่น... ก็เพราะผมอยากให้คุณรู้ไว้ ว่าสำหรับเรื่องของคุณ... ผมไม่ได้มาเล่นๆ"น้ำเสียงของชายหนุ่มกดต่ำและหนักแน่นขึ้น ทุกถ้อยคำอัดแน่นไปด้วยความจริงจังระดับที่สามารถเดิมพันด้วยชีวิต"ผมไม่ได้เต๊าะคุณเพื่อความสนุก และผมก็ไม่ได้หวั่นไหวไปกับแค่รูปร่างหน้าตาของคุณ... ผมรักในความเก่งของคุณ รักในความดื้อรั้นของคุณ และพร้อมที่จะรับมือกับความบ้างานของคุณในทุกๆ วัน..."ชายหนุ่มกระชับฝ่ามือที่กอบกุมเธอไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด"ต่

เช้าวันเสาร์กลางเดือน บรรยากาศหน้าร้าน SAY I DO Wedding & Floral ดูคึกคักและวุ่นวายกว่าปกติเล็กน้อยรถตู้คันใหญ่จอดเทียบฟุตปาธ ทีมงานกำลังช่วยกันขนโครงเหล็ก ซุ้มไม้ และดอกไม้สดขึ้นรถอย่างขะมักเขม้น มนต์วธูในชุดทำงานทะมัดทะแมงกางเกงสแล็กสีเบจและเสื้อเชิ้ตสีขาว กำลังยืนเช็กรายการสิ่งของในคลิปบอร์ดด้วยสีหน้าจริงจังงานแต่งงานในวันนี้ ไม่ใช่งานของหนุ่มสาววัยรุ่น หรือคู่รักไฮโซที่ไหน แต่เป็นงานแต่งงานขนาดเล็กของ "คุณตาพล" และ "คุณยายศรี" คู่รักวัยเจ็ดสิบปีที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาค่อนชีวิต สร้างเนื้อสร้างตัวและเลี้ยงดูลูกหลานจนเติบโต แต่เพิ่งจะมีโอกาสได้จัดงานแต่งงานอย่างเป็นทางการตามความฝันของคุณยาย โดยมีลูกหลานเป็นคนลงขันจัดงานให้"ดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าลังสุดท้ายขึ้นรถเรียบร้อยแล้วนะอีปลาทู"พริมโรสเดินปาดเหงื่อเข้ามารายงาน"โอเค งั้นเดี๋ยวพวกมึงล่วงหน้าไปที่สวนอาหารก่อนเลยนะ ไปจัดการเรื่องโครงสร้างซุ้มถ่ายรูปให้เสร็จก่อนเที่ยง"มนต์วธูพยักหน้ารับ สั่งงานอย่างคล่องแคล่ว"รับทราบจ้ะคุณแม่ทัพ" ชมพูไพรรับคำ ก่อนจะเหล่ตามองไปทางคูหาข้างๆ ด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "แล้วนี่มึงจะไปพร้อมพวกกูเลยไหม หรือว่า

"หลายคนคงสงสัย ว่าปูนนี้แล้ว จะมาจัดงานแต่งงานทำไมให้เปลืองเงินเปลืองทองลูกหลาน..."แขกในงานพากันหัวเราะเบาๆ ด้วยความเอ็นดู"ย้อนกลับไปเมื่อสี่สิบกว่าปีที่แล้ว ตอนที่ตาพาศรีหนีตามกันมา... เราสองคนไม่มีอะไรเลย มีแต่เสื้อผ้าติดตัวกับความรักที่คิดว่าจะกินแทนข้าวได้..." คุณตาเล่าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "เราทำงานหนัก ปากกัดตีนถีบ สร้างตัว สร้างครอบครัว เลี้ยงลูกจนโต... ศรีเขาเป็นผู้หญิงที่ลำบากมากับตาตลอด ไม่เคยได้ใส่ชุดสวยๆ ไม่เคยได้มีงานฉลองแต่งงานเหมือนผู้หญิงคนอื่นเขา"คุณยายศรียกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ซึมออกมาเงียบๆ คุณตาพลกระชับมือที่จับกันไว้ให้แน่นขึ้น"ความรักในวัยหนุ่มสาว มันอาจจะเป็นเรื่องของความตื่นเต้น หวือหวา..." คุณตาพลกวาดสายตามองไปรอบๆ งาน ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้คนทั้งสวนตกอยู่ในความเงียบงัน"แต่พอเราแก่ตัวลง... เราถึงได้รู้ว่า ความรักที่แท้จริง มันไม่ใช่การทำให้หัวใจเต้นแรงตลอดเวลาหรอกครับ... แต่มันคือการที่เรามองหาใครสักคน ที่เราสามารถนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ เขาได้ในวันที่พายุพัดกระหน่ำ... ใครสักคนที่พร้อมจะแก่ไปพร้อมกับเรา ใครสักคนที่ตื่นมาเจอกันหน้าเหี่ยวๆ ทุกเช้า แล้วก็ยังร