All Chapters of Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Chapter 141 - Chapter 150

ค่ำคืนวันเสาร์มักจะเป็นช่วงเวลาที่ร้านรวงในซอยเงียบสงัดเร็วกว่าปกติ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางทอดเงายาวลงบนฟุตปาธที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดฝนที่เพิ่งหยุดโปรยปรายไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนภายในร้าน SAY I DO Wedding & Floral ไฟด้านหน้าถูกปิดมืดสนิทไปแล้ว เหลือเพียงแสงไฟสีวอร์มไวท์สลัวๆ จากโคมไฟตั้งพื้นในโซนพักผ่อนเล็กๆ ด้านหลังร้านเท่านั้นแกร๊ก...เสียงไขกุญแจและปลดล็อกกลอนประตูดังขึ้นจากทางเข้าด้านหลัง ตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ของ 'วันนับร้อย' ที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคยราวกับเป็นบ้านของตัวเอง ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงวอร์มสบายๆ มือข้างหนึ่งถือถุงพลาสติกที่บรรจุเบียร์เย็นเฉียบสามกระป๋องและลูกชิ้นปิ้งเจ้าเด็ด ส่วนมืออีกข้างกำลังหมุน 'พวงกุญแจทองเหลือง' ซึ่งเป็นกุญแจสำรองของร้านนี้เก็บลงกระเป๋ากางเกงภาพของคุณเชฟร้านเบเกอรี่หรู ที่เดินถือถุงลูกชิ้นปิ้งไขกุญแจเข้าหลังร้านเวดดิ้งสตูดิโอตอนห้าทุ่มครึ่ง มันกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปเสียแล้วในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาไทม์เดินตรงไปที่โซฟากำมะหยี่ตัวยาว มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ เมื่อเห็น 'มนต์วธู' กำลังนั่งขัดสมาธิพิงพนักโซฟา หลับตาพริ้มด้ว

ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานภายในโพรงปากนุ่ม กวาดต้อนทุกความรู้สึกที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน บดเบียดคลึงเคล้นจนมนต์วธูแทบจะขาดใจคาอ้อมกอด สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ไปตามเอวคอดและแผ่นหลัง ยิ่งปลุกปั่นให้ฮอร์โมนวัยหนุ่มสาวพลุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ!"อืมม์... พี่ไทม์..."เธอครางเสียงสั่น เผลอขยับสะโพกบดเบียดเข้าหาความแข็งขืนที่หน้าตักของเขาอย่างลืมตัว!สัมผัสตอบรับที่ไร้เดียงสา ทว่ายั่วยวนขั้นสุดทำเอาเส้นความอดทนของคุณเชฟหนุ่มขาดสะบั้น! ไทม์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น...ชายหนุ่มขยับตัวพิงแผ่นหลังเข้ากับพนักโซฟา ก่อนจะออกแรงรั้งเอวบางให้ขยับขึ้นมานั่งคร่อมทับอยู่บนหน้าตักแกร่งของเขาโดยที่ทั้งสองคนยังคงหันหน้าเข้าหากัน!"อ๊ะ! พี่ไทม์..." มนต์วธูร้องอุทาน สองมือเล็กต้องรีบตะปบเข้าที่ลาดไหล่กว้างเพื่อทรงตัวทว่าตำแหน่งที่แนบชิดกันในตอนนี้ กลับทำให้เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวต้องเบิกตากว้าง ร่างกายชาวาบไปจนถึงปลายนิ้ว เมื่อบั้นท้ายของเธอบดเบียดเข้ากับ 'ความแข็งขืน' ร้อนผ่าวที่กำลังขยายตัวจนเต็มพิกัด ดุนดันอยู่ภายใต้กางเกงวอร์มของเขาอย่างชัดเจน!นัยน์ตาสีนิลที่เคยมองคนทั้งโลกด้วยความเรียบเฉย บัดนี้

แสงแดดสีทองยามเช้าตรู่ลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสง... ทอดตัวเป็นลำตกลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ภายในห้องนอนกว้างบนชั้นสองของร้าน SAY I DO Wedding & Floralอุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศที่ตั้งไว้ยี่สิบสี่องศายังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ทว่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนานั้นกลับอบอวลไปด้วยไอร้อนจากร่างกายของคนสองคนที่นอนตระกองกอดกันไว้แน่นมาตลอดทั้งคืนมนต์วธูขยับตัวช้าๆ หญิงสาวปรือตาขึ้น แพขนตางอนกะพริบปรับโฟกัสรับแสงสว่าง ก่อนที่ภาพแรกซึ่งสะท้อนเข้ามาในกรอบสายตา จะทำเอาหัวใจที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล กระตุกเต้นผิดจังหวะไปในเสี้ยววินาทีวันนับร้อยในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงวอร์มตัวเดิมกับเมื่อคืน กำลังนอนตะแคงหลับสนิทอยู่เคียงข้างเธอ ท่อนแขนแข็งแกร่งพาดทับอยู่บนเอวคอด รั้งร่างของเธอให้จมดิ่งลงไปในอ้อมกอดที่เปรียบเสมือนป้อมปราการอันแน่นหนา กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ผู้ชาย ผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวที่เจือความหอมหวานของเนยและวานิลลาจางๆ ... กลิ่นของพี่ไทม์ กลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้แม้ว่าเมื่อคืนนี้... จุดจบของการเลื่อนสถานะ จะไม่ได้ลงเอยด้วยฉากรักเร่าร้อนบนโซฟาอย่างที่หมาป่าหนุ่มต

"เมื่อคืนโดนแมวสกัดดาวรุ่ง... เช้ามาโดนลูกน้องช็อตฟีลอีก... ดวงพี่มันจะอาภัพไปถึงไหนครับเนี่ย" เขาบ่นอุบอิบ โอดครวญอย่างน่าสงสาร"ก็ถือซะว่าสวรรค์ให้พี่พักฟื้นร่างกายไงคะ"เธอกลั้วหัวเราะ แกล้งไล้ปลายนิ้วไปตามแผงอกกว้างเบาๆ ก่อนจะช้อนสายตามองเขาด้วยแววตาท้าทาย"ว่าแต่... ยังระบมอยู่ไหมคะเนี่ย รีบลุกไปเถอะค่ะ ไปเปิดร้านซะดีๆ ... สภาพนี้ พี่น่ะ 'ไม่ไหว' หรอก"กึก!คำปรามาสที่แสนจะยั่วยวน ทำเอาวันนับร้อยหรี่ตาลงทันที! สัญชาตญาณความเป็นชายถูกท้าทายเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มที่ทำท่าจะลุกขึ้นเมื่อครู่ ขยับตัวกลับมาทาบทับร่างบางเอาไว้อีกครั้ง นัยน์ตาสีนิลพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผา"พูดแบบนี้... พี่ไม่อยากไปเปิดร้านแล้วนะ"เขากระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปากบาง"สงสัยคงต้องโทรไปสั่งปิดร้าน... แล้วอยู่ 'พิสูจน์' ให้แฟนดูซะหน่อยแล้วมั้ง ว่าพี่น่ะ... ไหวแค่ไหน"มนต์วธูหลุดหัวเราะกิ๊ก หญิงสาวยกสองมือขึ้นดันแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้สุดแรง ก่อนที่ตาแก่บ้ากามจะตะบะแตกโทรไปสั่งปิดร้านจริงๆ"ฮ่าๆๆ พอเลยค่ะ! รีบไปเปิดร้านให้เด็กๆ ได้แล้ว!" เธอดันร่างเขาให้ลุกขึ้น พร้อมกับส่งสายตาออดอ

"พี่เป็นถึงอดีตซูซเชฟโรงแรมห้าดาวนะครับ แค่ก๋วยเตี๋ยวต้มยำแห้ง ทำไมพี่จะทำไม่ได้... รับรองว่าอร่อยกว่าร้านเจ้โยเป็นร้อยเท่า"พูดจบ วันนับร้อยก็จัดการสวมผ้ากันเปื้อนสีเข้มทับเสื้อเชิ้ตของตัวเองอีกครั้ง ชายหนุ่มเดินไปเปิดตู้เย็นขนาดใหญ่ในห้อง R&D หยิบวัตถุดิบทั้งกุ้งตัวโต ปลาหมึกสดๆ หมูสับ และเส้นบะหมี่ที่เขาทำเก็บไว้สำหรับกินเองออกมาวางเรียงบนเคาน์เตอร์"ให้ไอ้ม่อนกับคีย์เฝ้าหน้าร้านไปก่อนนะครับ ส่วนปลาทู... มาเป็นลูกมือช่วยพี่ทำกับข้าวเลย"มนต์วธูยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น หญิงสาววางกระเป๋าสะพายลง แล้วเดินเข้าไปล้างมือที่อ่างซิงก์ เตรียมพร้อมเป็นลูกมือให้คุณเชฟบรรยากาศในห้องครัว R&D เปลี่ยนจากความจริงจังในการทำเบเกอรี่ กลายเป็นความอบอุ่นแบบครอบครัวอย่างสมบูรณ์แบบ"ปลาทูช่วยล้างผักชีกับหั่นมะนาวให้พี่หน่อยนะครับ" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"รับทราบค่ะเชฟ!"เธอรับคำอย่างแข็งขัน ยืนหั่นมะนาวอยู่ที่เขียงฝั่งหนึ่ง ส่วนวันนับร้อยก็จัดการลวกเส้นบะหมี่และรวนหมูสับอยู่ที่หน้าเตาแต่ทำไปได้ไม่ถึงห้านาที ความเป็นหมาป่าสกินชิพเก่งก็เริ่มทำงาน!ไทม์ที่เพิ่งลวกกุ้งเสร็จ ชายหนุ่มเดินอ้อมมาทางด้