All Chapters of Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Chapter 151 - Chapter 160

แกร๊กๆๆๆ! แง๊วววววว!เสียงตะกุยประตูไม้หน้าห้อง พร้อมกับเสียงร้องประท้วงของก้อนขนเจ็ดกิโลกรัม ดังก้องแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงหอบหายใจของคนสองคน! พุดดิ้งที่เพิ่งตื่นจากการนอนอืดอยู่บนเก้าอี้สตูลหน้าร้าน เดินตามกลิ่นแม่ของมันมาจนถึงหน้าห้องนอนหวงห้าม!มนต์วธูสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวพยายามจะดันแผงอกเขาออกเพื่อลุกไปดูลูกชายตัวอ้วนที่ถูกขังลืมอยู่ข้างนอก"พะ... พุดดิ้งร้อง... พี่ไทม์ ปล่อยก่อนค่ะ""ปล่อยให้ร้องไปครับ"เขาตอบกลับเสียงอู้อี้ ขณะที่ยังคงซุกหน้าอยู่กับลาดไหล่เนียน ไม่สนใจเสียงตะกุยประตูที่ดังขึ้นเรื่อยๆ"แต่ลูกอยากเข้านะคะ ขืนปล่อยไว้ ประตูห้องพี่พังแน่ๆ""ก็ให้มันพังไปสิครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เรียกช่างมาเปลี่ยนให้ใหม่เอง"...วันนับร้อยเงยหน้าขึ้นมาตอบหน้ามึน แววตาของหมาป่าหนุ่มยังคงเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และอาฆาตแค้น"โทษฐานที่เมื่อคืนมันบังอาจมาตบกล่องดวงใจพี่... คืนนี้มันต้องถูกทำโทษ ยืนฟังเสียงพ่อกับแม่รักกันอยู่หน้าประตูไปนั่นแหละ ห้ามใจอ่อนเด็ดขาดนะครับปลาทู"คำประกาศิตที่แสนจะเผด็จการและเอาแต่ใจ ทำเอามนต์วธูถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่อารมณ์กำลังกระเจิดกระเจิง เธอตีต้น

"แต่เขตต์รู้มาตลอดนะ ว่าปลาทูยังลืมเขตต์ไม่ได้... ที่ปลาทูทำเป็นใจแข็ง ทำตัวห่างเหิน หรือพยายามไปสนิทสนมกับไอ้เชฟร้านข้างๆ นั่น... ก็เพื่อจะประชดเขตต์ใช่ไหมล่ะ"เขตต์ยิ้มกริ่ม มั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองสุดๆ"ปลาทูเป็นคนเก่ง เป็นคนสมบูรณ์แบบ... ผู้ชายจืดชืด วันๆ ขลุกอยู่แต่ในครัวแบบนั้น มันไม่เหมาะกับคนเก่งๆ อย่างปลาทูหรอก... กลับมาหาเขตต์เถอะนะ เขตต์จะปรับปรุงตัว จะเป็นผู้ชายที่คู่ควรกับปลาทูให้ได้"มนต์วธูนั่งนิ่ง ฟังคำพูดหลงตัวเองของผู้ชายตรงหน้าจบ เธอก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ไม่ได้รู้สึกอยากร้องไห้ และไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดที่แผลเก่าถูกสะกิดเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้าม... สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกในตอนนี้คือ... 'สมเพช'หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เลื่อนเก้าอี้ไปด้านหลัง ก่อนจะกอดอกมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยมองว่าเขาคือความสมบูรณ์แบบ ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าที่สุด"พูดจบหรือยัง?"น้ำเสียงของเธอไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่มีความเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างจนเขตต์ต้องชะงัก"เขตต์แดน... คุณนี่มันน่าเวทนากว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ""ปลาทู...""ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น ฉันขน

เวลาสี่ทุ่มครึ่ง ภายในร้าน TIME TO BAKE ที่พลิกป้ายเป็นคำว่า ‘CLOSED’ ไปตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นเนยฝรั่งเศสผสมวานิลลาจางๆที่โต๊ะบาร์ไม้ตัวยาวมุมสุดของร้าน มนต์วธูในชุดทำงานสบายๆ กำลังนั่งพิมพ์รายละเอียดแพลนเนอร์งานแต่งงานของลูกค้าคิวต่อไปลงในแล็ปท็อปอย่างขะมักเขม้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยยามที่สมองกำลังประมวลผลเรื่องธีมสีและชนิดของดอกไม้ทว่า... ในขณะที่เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวกำลังใช้สมาธิอย่างหนัก คุณเชฟเจ้าของร้านที่เพิ่งจัดการทำความสะอาดครัวเสร็จเรียบร้อย กลับไม่ได้มีทีท่าว่าจะอยากพักผ่อนเลยแม้แต่น้อยวันนับร้อยในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขน เดินถือจานกระเบื้องใบเล็กที่บรรจุ 'ทาร์ตผลไม้รวม' ไซซ์มินิ ตรงเข้ามาหาหญิงสาว ชายหนุ่มวางจานขนมลงข้างๆ แล็ปท็อป ก่อนจะขยับเก้าอี้สตูลเข้ามานั่งซ้อนอยู่ด้านหลังของเธออย่างเป็นธรรมชาติ"ทานขนมหน่อยครับคนเก่ง... เติมน้ำตาลให้สมองหน่อย"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกชิดใบหู พร้อมกับท่อนแขนแกร่งที่สอดเข้ามากอดรัดรอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ คางสากเกยลงบนลาดไหล่เนียนของเธออย่างออดอ้อนมนต์วธูละสายตาจากหน้าจอ หันมามองใบหน้าหล่อเหลาที

ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกเพียงชั่วครู่เพื่อตักตวงลมหายใจ ก่อนจะสอดท่อนแขนเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง แล้ว 'ช้อนอุ้ม' ร่างของหญิงสาวขึ้นมาแนบอกอย่างง่ายดาย"พี่ไทม์..." เธอซุกหน้าลงกับลาดไหล่กว้างด้วยความเขินอาย เมื่อรู้ว่าจุดหมายปลายทางต่อไปคือที่ไหนไทม์อุ้มร่างบางเดินตรงไปยังโซนห้องพักส่วนตัวด้านหลังร้าน แต่ก่อนที่เขาจะก้าวผ่านประตูบานนั้นไป นัยน์ตาคมกริบก็ตวัดไปมองที่มุมหนึ่งของร้านอย่างระแวดระวังที่ตรงนั้น... 'คอนโดแมว 5 ชั้น' ราคาแพงหูฉี่ที่เขาเพิ่งลงทุนซื้อมาตั้งไว้สดๆ ร้อนๆ กำลังทำหน้าที่ของมันอย่างดีเยี่ยม!ก้อนขนสีขาวฟูฟ่องน้ำหนักเจ็ดกิโลกรัมของ 'พุดดิ้ง' กำลังนอนขดตัวหลับสนิท ครางครืดๆ อยู่บนชั้นสูงสุดของคอนโดแมว โดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาทำลายจังหวะสวรรค์เหมือนคราวก่อน!วันนับร้อยกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ"คืนนี้... ไอ้พุดดิ้งก็ช่วยหนูไม่ได้แล้วนะครับ ปลาทู"เขากระซิบคาดโทษด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ขยี้ใจ ก่อนจะใช้เท้าเตะเปิดประตูห้องนอน พาร่างของเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวที่เขารักที่สุด ก้าวข้ามเส้นแบ่งอาณาเขตเข้ามาภายในพื้นที่ส่วนตัวของเขาแกร๊ก...เสียงกดล็อกกลอนประตูดังขึ้น พร้อมกับแ

มนต์วธูหลบตาด้วยความเขิน "กะ... ก็มัวแต่บ้างานนี่คะ... อย่าทำหน้าล้อสิ"คำตอบนั้นทำเอามุมปากของคนหน้ามึนยกยิ้มกว้าง เขาไม่ได้ล้อเลียน แต่ความจริงข้อนี้มันทำให้หัวใจเขาสั่นสะท้าน เขากดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างหวงแหน"ไม่ได้ล้อครับ... พี่แค่ดีใจ" ร่างกายเย้ายวนที่ดูมาดมั่นและเจนโลกมาตลอด กลับซุกซ่อนความไร้เดียงสาเอาไว้จนถึงวันนี้ ความจริงข้อนี้ยิ่งปลุกสัญชาตญาณความหวงแหนและไฟปรารถนาของหมาป่าหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นไปอีกระดับ“ทนเจ็บนิดนึงนะคะที่รัก... ผ่อนคลายนะคนดี” เสียงทุ้มเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน เขาหยุดนิ่งรอให้เธอปรับตัว พรมจูบซับน้ำตาที่หางตาอย่างทะนุถนอมเมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มผ่อนคลาย สะโพกสอบจึงเริ่มขยับเบาๆ เนิบนาบ ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มจังหวะให้ลึกซึ้งและหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์“อ๊ะ... อืม... ดีขึ้นแล้วค่ะ พี่ไทม์” เสียงหวานเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่า เมื่อความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความซ่านหวาม“เสียวไหมคะปลาทูของพี่... หืม...” เขากระซิบถาม ขณะที่เร่งจังหวะรักให้ร้อนแรงขึ้น“อื้อ... ที่รักคะ... ปลาทูเสียว...”คำตอบที่แสนซื่อตรงราวกับเติมเชื้อไฟ วันนับร้อยโหมจังหวะเข้าใส่คนใต้ร่างอย่างไม