All Chapters of Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Chapter 161 - Chapter 170

"พี่ไทม์! คนบ้า! มาแกล้งปลาทูจนหลุดทำเสียงแบบนั้นตอนคุยโทรศัพท์ได้ไงเล่า! แล้วทีนี้จะทำยังไง พุดตานรออยู่นู่น ปลาทูออกไปสภาพนี้ไม่ได้แน่ๆ!"วันนับร้อยหัวเราะเบาๆ ดึงร่างบางเข้ามากอดฟอดใหญ่ ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมาต่อสายหาลูกน้องที่น่าจะมาถึงร้านแล้วเหมือนกัน"ม่อน... กุญแจสำรองร้าน SAY I DO อยู่ในลิ้นชักเคาน์เตอร์แคชเชียร์นะ มึงหยิบไปเปิดประตูให้พุดตานหน่อย... บอกเขาว่าปลาทูช่วยพี่เช็กสต็อกวัตถุดิบอยู่หลังร้าน ยังยุ่งอยู่"(ครับบอส... สต็อกวัตถุดิบเนี่ย... ต้องเช็กกันยันเช้าเลยเหรอครับ?)เสียงนิ่งๆ ไร้ความรู้สึกของอัลมอนต์ที่ลอดออกมา ทำเอาปลาทูอยากจะมุดลงไปใต้เตียงให้รู้แล้วรู้รอด!"ไอ้ม่อน... มึงไปเปิดประตูไป๊! สาระแนจริงๆ"ไทม์ดุลูกน้องกลั้วหัวเราะ ก่อนจะวางสายแล้วหันมามองภรรยาป้ายแดงที่นอนเอาผ้าห่มคลุมโปงหนีอายไปแล้ว"เรียบร้อยครับ... เดี๋ยวสายๆ ค่อยออกไปสู้หน้าเด็กมันนะ" เขาดึงผ้าห่มออก เผยให้เห็นใบหน้าหวานที่แดงก่ำ"ทีนี้... เรามาต่อเรื่องของเรา...""ไม่ต้องมาต่อเลยค่ะ! ไปอาบน้ำเลย! ปลาทูจะลุกแล้ว!"เธอประกาศกร้าว พยายามจะรวบรวมกำลังฮึดสู้ ยันตัวลุกขึ้นนั่งและก้าวขาลงจา

"ก็ปลาทูเขาน่ารักนี่ครับ... ผมก็เลยหยุดไม่ได้" เขากระตุกยิ้ม ตอบหน้าตายแต่ดาเมจทำลายล้างสูงมาก"เชี่ยยยย! ไอ้ไทม์แม่ง! โคตรขิง! โคตรอวดเมีย!" คีย์ที่ยืนอยู่หลังบาร์ถึงกับกระทืบเท้าด้วยความหมั่นไส้"พอเลย! เลิกแซวได้แล้ว!"มนต์วธูทุบแผงอกคนขิงเก่งไปหนึ่งทีแรงๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่พุ่งทะลุปรอท "พี่ไทม์พาปลาทูไปกินข้าวเลย หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย! อยากกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำแห้งเจ้โย!""ครับๆ ไปกินข้าวกันนะ..." ไทม์หัวเราะร่วน ชายหนุ่มประคองเอวภรรยาป้ายแดงที่สวมเสื้อเชิ้ตของเขา พาเดินออกจากร้านอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้แก๊งเพื่อนสาวและลูกน้องยืนกรี๊ดกร๊าดกับวีรกรรม 'สิบชิ้น' อยู่เบื้องหลัง...หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้โยสถานการณ์วันนี้คึกคักเป็นพิเศษ เจ้โยยืนเท้าเอว มองสมุดจดเล่มเหลืองในมือสลับกับมองถนนหน้าซอยอย่างใช้ความคิด"มาแล้วๆ! เป้าหมายเคลื่อนไหวแล้วจ้า!"พนักงานบริษัทแถวนั้นที่แอบลงมารวมวงพนันตะโกนบอกหน้าตื่น เจ้โยรีบตวัดสายตามองตามทันทีร่างของวันนับร้อยในชุดเชิ้ตขาวสะอาดตา ที่กำลังเดินโอบเอวมนต์วธูข้ามถนนมาด้วยจังหวะเนิบนาบ (เพราะคนตัวเล็กยังเดินกะเผลกนิดๆ) คือคำเฉลยของทุกปริศนา!"ว้ายย

กรุ๊งกริ๊ง...ทันทีที่ผลักประตูกระจกบานใสเข้ามาในร้าน SAY I DO และพบว่าภายในร้านว่างเปล่าไร้เงาลูกค้า (แถมพุดตานก็น่าจะหลบไปกินข้าวหลังร้านพอดี) ความอดทนที่ตึงเปรี๊ยะของเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวก็ขาดผึงลงทันที!"ไอ้พี่ไทม์! ไอ้คนหน้าด้าน!"ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ!ฝ่ามือเล็กระดมฟาดลงบนลาดไหล่และแผงอกกว้างของคุณเชฟจอมขิงแบบไม่ยั้งมือ เสียงตีเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นร้านตามแรงอารมณ์ของคนที่อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี!"โอ๊ยๆๆ ปลาทู พี่เจ็บนะครับ!"วันนับร้อยร้องโอดโอย (ที่ฟังดูปลอมสุดๆ) ชายหนุ่มไม่ได้ปัดป้องหรือถอยหนี แถมยังยืนหัวเราะร่วนรับฝ่ามือพิฆาตของภรรยาอย่างอารมณ์ดี"ไม่ต้องมาร้องเลยนะ! เจ็บสิดี จะได้จำ! ใครใช้ให้พี่ไปสั่งซื้อ... ซื้อไอ้กล่องพวกนั้น! แถมยังไปป่าวประกาศเรื่อง... เรื่องเมื่อคืนต่อหน้าหมอแทนแบบนั้นฮะ! ปลาทูอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วเนี่ย!"มนต์วธูแหวใส่ หน้าแดงแปร๊ดไปถึงใบหู หญิงสาวเงื้อฝ่ามือฟาดลงไปที่ต้นแขนเขาอีกป๊าบใหญ่จนเหนื่อยหอบไปเอง"อายทำไมล่ะครับ พี่พูดความจริงทั้งนั้น..."วันนับร้อยรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้ท่อนแขนแกร่งอีกข้างรั้งเอวบางที่สวมเ

มนต์วธูหุบยิ้มกว้างลงทันที หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น มองหน้าแฟนหนุ่มอย่างไม่เข้าใจและจับสังเกตได้ในเสี้ยววินาที... คนอื่นอาจจะมองว่าเขาแค่กังวลเรื่องกำลังผลิต แต่สำหรับคนที่คลุกคลีและแชร์พื้นที่ชีวิตกับเขาทุกวันอย่างเธอ เธอรู้ดีว่าอาการช็อกจนตาค้างแบบนี้มัน ‘ผิดปกติ’ ขั้นสุด!"ใหญ่เกินไปตรงไหนคะพี่ไทม์ พี่เคยเป็นถึงอดีตซูซเชฟโรงแรมห้าดาว ฝีมือระดับพี่ งานแค่นี้หลับตาทำยังได้เลย นี่มันโอกาสทองเลยนะคะ ถ้าเราทำโปรเจกต์นี้สำเร็จ ชื่อเสียงของ SAY I DO กับร้านพี่จะพุ่งกระฉูดเลยนะ!""แต่ความวุ่นวายมันก็เยอะตามไปด้วย" วันนับร้อยเบือนหน้าหนี เลี่ยงการสบตาตรงๆ อย่างคนมีชนักติดหลัง "ลูกค้าไฮเอนด์เรื่องเยอะจะตายไป พี่ว่าเราหาลูกค้าระดับกลางๆ สบายใจกว่าไหม พี่ไม่อยากให้หนูต้องมาเครียดจนปวดหัว""พี่ไทม์..." มนต์วธูหรี่ตาลง สัญชาตญาณความช่างสังเกตของเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวทำงานเต็มพิกัดเธอหรี่ตามองเสี้ยวหน้าคมคายของผู้ชายตรงหน้า... วันนับร้อยที่เธอรู้จัก ไม่ใช่คนขี้ขลาด เขาเป็นหมาป่าจ่าฝูงที่รักความสมบูรณ์แบบและพร้อมจะพุ่งชนทุกปัญหาเรื่องงาน ยิ่งงานยากเขายิ่งชอบความท้าทาย แต่วันนี้... เขากลับดู ‘พยายามหลีกเ

"นี่พี่... ซ่อนอะไรปลาทูไว้กันแน่คะ!" มนต์วธูหรี่ตากดดัน ถามเสียงเย็นเยียบกลางล็อบบี้โรงแรมสุดหรู หลังจากที่ผู้จัดการทั่วไปเพิ่งจะค้อมหัวประหลกๆ แล้วเดินหน้าซีดจากไป ทิ้งให้ความน่าสงสัยและรังสีความกดดันลอยคลุ้งอยู่เต็มอากาศวันนับร้อยชะงักไป นัยน์ตาสีนิลวูบไหวอย่างรุนแรง ชายหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธและความผิดหวังของผู้หญิงที่เขารัก... ในวินาทีนี้ เขาตระหนักได้ทันทีว่ากำแพงความลับที่เขาสร้างไว้ มันพังทลายลงมาหมดแล้ว และการพยายามหาข้ออ้างโง่ๆ มาโกหกเธอเพื่อเอาตัวรอดในตอนนี้... จะยิ่งเป็นการทำลายความเชื่อใจที่เหลืออยู่ให้ป่นปี้ไม่มีชิ้นดีชายหนุ่มหลับตาลง พรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะลืมตาขึ้นเผชิญหน้ากับความจริง"พี่ขอโทษ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ความเยือกเย็นและมาดคุณเชฟหน้านิ่งพังทลายลงจนหมดสิ้น"พี่ไม่ได้เป็นแค่อดีตซูซเชฟอย่างที่เคยบอกหนู..." เขากลืนน้ำลายลงคอ สบตาเธออย่างเปิดเผยเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโรงแรมแห่งนี้ "ที่ผู้จัดการเรียกพี่แบบนั้น... เพราะโรงแรม The Royal Grand Marquis สาขานี้ และทุกสาขาในเครือ... เป็นธุรกิจของ