All Chapters of Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Chapter 171 - Chapter 180

คำถามที่ตรงไปตรงมาเพื่อทวงสัญญาก่อนหน้านี้ ทำเอาคนฟังลมหายใจสะดุดกึก วันนับร้อยนิ่งงันไป... นัยน์ตาคมกริบของเขาวูบไหว สลับซับซ้อนไปด้วยความรู้สึกผิด ความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย และความรักที่อัดแน่นจนล้นอกบรรยากาศในรถเอสยูวีเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ มนต์วธูไม่ได้เร่งเร้า หญิงสาวทำเพียงแค่นั่งหลังตรง กอดอก และจ้องมองเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะรับฟัง ‘เหตุผล’ ของการปิดบังตัวตน หากเขาเลือกที่จะเล่ามันออกมาตรงๆ ในวินาทีนี้วันนับร้อยหลับตาลง พรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ชายหนุ่มรู้ดีว่าความลับเรื่องทายาทโรงแรมมันแตกไปแล้ว แต่ปัญหาครอบครัวและความวุ่นวายที่ตามมา มันหนักหนากว่าที่เธอคิด... และเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริง... ความห่วงใย (ที่ผิดจังหวะ) ก็เข้ามาตีรวนในสมองงานแต่งของคุณหญิงพรรณรายคืองานระดับประเทศ มันคือความฝันและก้าวสำคัญที่สุดของ SAY I DO... ถ้าเขาเล่าปัญหาทั้งหมดของตระกูล หรือเรื่องบอร์ดบริหารไปตอนนี้ ปลาทูจะต้องเครียด และเสียสมาธิกับงานใหญ่แน่ๆหมาป่าจ่าฝูงเลือกที่จะ ‘ปกป้อง’ เธอด้วยวิธีที่โง่เขลาที่สุด..."พี่..." วันนับร้อยเริ่มต้นประโยคอย่างยากลำบาก สบตากับหญิ

"อีคุณเชฟร้านตึกแถวที่กูใช้งานให้ชงกาแฟเผื่อทุกวันเนี่ยนะ! โอ้โห... อีปลาทู! นี่มึงตกถังข้าวสารฝังเพชรเลยนะเว้ย!""ตกถังข้าวสารส้นตีนอะไรล่ะ กูกำลังโกรธที่มันโกหกกูอยู่เนี่ย!" มนต์วธูแหวใส่เพื่อนที่ดันเปลี่ยนโหมดไปตื่นเต้นกับความรวยของผัวเธอแทน "พวกมึงเข้าใจไหมว่ากูรู้สึกเหมือนโดนหักหลัง... กู..."ทว่ายังไม่ทันที่เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวจะได้ปรับทุกข์ต่อ เสียงกระดิ่งหน้าร้านฝั่งตรงข้ามก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน...กรุ๊งกริ๊ง...เสียงกระดิ่งหน้าร้าน TIME TO BAKE ดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงทักทายของลูกจ้างร้านคาเฟ่"สวัสดีครับคุณแพง... วันนี้รับเป็นเครื่องดื่มหรือ..." เสียงทักทายของอัลมอนต์ดังขึ้น ทว่าโดนตัดบทอย่างเสียมารยาทมนต์วธูขมวดคิ้ว หญิงสาวลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานด้านหลัง เดินออกไปยืนแอบมองผ่านกระจกหน้าร้าน SAY I DO ทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้ความหงุดหงิดที่สะสมมาหลายวันเริ่มปะทุจนถึงขีดสุดแพงไม่ได้เดินเข้ามาสั่งขนม แต่เซเลบริตีสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิง กำลังยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ของร้าน TIME TO BAKE ฝั่งตรงข้าม โดยมีวันนับร้อยยืนหน้านิ่งอยู่หลังตู้โชว์เค้ก"แพงไม่ได้มาสั่งขน

แปลนงานแต่งงานระดับซูเปอร์วีไอพีของโรงแรม The Royal Grand Marquis สว่างวาบอยู่บนหน้าจอไอแพด แต่สมาธิของมนต์วธูกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับรูปทรงของแชนเดอเลียร์หรือซุ้มดอกไม้เลยแม้แต่น้อยสายตาของเธอจับจ้องไปที่โลโก้ของเครือโรงแรม ซึ่งมันดันไปซ้อนทับกับภาพรอยยิ้มเย้ยหยันของ 'แพง' เมื่อสองวันก่อนอย่างพอดี‘ทายาทคนโต... งานอดิเรก... บอร์ดบริหาร... ครอบครัวเรา...’คำพูดพวกนั้นยังคงลอยวนอยู่ในหัวประดุจเพลย์ลิสต์ที่ถูกกดเล่นซ้ำ มนต์วธูถอนหายใจยาว ทิ้งแอปเปิลเพนซิลลงบนโต๊ะ หญิงสาวเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอกมองทะลุกระจกร้านไปยังฝั่ง TIME TO BAKEวันนับร้อยกำลังยืนเทสต์เมนูขนมตัวใหม่อยู่หลังบาร์ ท่าทางของเขาดูมุ่งมั่นและมีเสน่ห์เหมือนทุกวัน นาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือแกร่งสะท้อนแสงไฟในร้าน... สิ่งที่เธอเคยมองข้ามและคิดว่าเป็นแค่ของก๊อปเกรดเอ ตอนนี้มันกลับกลายเป็นหลักฐานชิ้นโตที่ตะโกนใส่หน้าเธอว่า ผู้ชายที่เธอกำลังคบอยู่ มีโลกอีกใบซ่อนเอาไว้เธอไม่ได้รู้สึกด้อยค่า ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นเวดดิ้งแพลนเนอร์กระจอกๆ ที่ไม่คู่ควรกับทายาทหมื่นล้าน... ระดับมนต์วธู เธอหาเงินสร้างตัวมาด้วยลำแข้งตัวเอง ศักดิ์ศรีของเธอ

"คุณไทม์คะ... วางผ้าเช็ดโต๊ะลงก่อนค่ะ"สรรพนามที่ห่างเหินทำเอาวันนับร้อยชะงักกึก เขาวางผ้าในมือลงตามคำสั่งอย่างว่าง่าย "ปลาทู... มีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าทางโรงแรมขอแก้แบบเค้กกะทันหัน""เรื่องงานแต่งน่ะราบรื่นดีค่ะ... แต่เรื่องของเราต่างหาก ที่มันกำลังมีปัญหา"วันนับร้อยนิ่งงันไปทันที บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่ถูกแช่แข็งในเสี้ยววินาที มนต์วธูเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ หญิงสาวสบตากับเขานิ่ง ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงการรวบรวมสติมาอย่างเต็มเปี่ยม"ฉันอดทนรอมาหลายวันแล้ว... และฉันคิดว่าตัวเองไม่ชอบความรู้สึกอึดอัดแบบนี้เลย""พี่..." วันนับร้อยพยายามจะแทรก แต่เธอชูมือขึ้นห้าม"ฟังฉันให้จบก่อนค่ะ" เสียงหวานเด็ดขาดจนเขาต้องยอมปิดปาก "ฉันไม่สนหรอกนะ ว่าพื้นเพครอบครัวคุณจะเป็นใคร เป็นทายาทหมื่นล้าน หรือเป็นแค่เชฟตึกแถว ฉันหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ ฉันไม่ได้คบคุณเพราะนามสกุล!"เธอก้าวเข้าไปประชิดขอบเคาน์เตอร์ นัยน์ตาฉายแววความเจ็บปวดที่ถูกกดทับเอาไว้"แต่สิ่งที่ฉันแคร์... คือความเชื่อใจค่ะคุณไทม์! ถ้าคุณอยากมีชีวิตเรียบง่าย คุณก็แค่บอกความจริงว่าคุณทิ้งโลกพวกนั้นมาแล้

เช้าวันถัดมา บรรยากาศหน้าร้าน SAY I DO และ TIME TO BAKE ยังคงดำเนินไปตามปกติ... อย่างน้อยก็ในสายตาของคนนอกมนต์วธูไม่ได้ปิดร้านหนี ไม่ได้ลางาน หรือนอนร้องไห้ตาบวมอยู่บนเตียง หญิงสาวในชุดทำงานสุดเนี้ยบเดินเข้ามาเปิดร้านตรงเวลาเป๊ะ เธอยังคงทักทายพริมโรสและชมพูไพรด้วยรอยยิ้ม แม้ใต้ตาจะคล้ำลงเล็กน้อยจากการนอนไม่หลับทั้งคืนก็ตามกรุ๊งกริ๊ง...เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของวันนับร้อยที่ผลักประตูเข้ามา ชายหนุ่มอยู่ในชุดเชิ้ตสีเข้มพับแขน ในมือถือแก้วกาแฟและแซนด์วิชทูน่าของโปรดเธอมาส่งให้เหมือนทุกเช้านัยน์ตาสีนิลของเขาทอดมองเธอด้วยความห่วงใยและโหยหา ทว่าเมื่อมนต์วธูเงยหน้าขึ้นสบตา... แววตาของเธอกลับราบเรียบและสงบนิ่ง"ขอบคุณค่ะ... คุณไทม์" สรรพนามที่เปลี่ยนไปอย่างเป็นทางการ ทำเอาคนฟังลมหายใจสะดุดกึก วันนับร้อยชะงักมือที่กำลังจะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนมีเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงลงกลางใจ"ปลาทู... เมื่อคืนหนูนอนหลับไหมคะ" เขาถามเสียงอ่อน พยายามจะก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด มนต์วธูขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าว เป็นการขีดเส้นรักษาระยะห่างอย่างชัดเจน"หลับค่ะ