All Chapters of Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Chapter 41 - Chapter 50

ผู้หญิงคนนี้... ไม่ได้ขายแค่ความฝัน เธอใส่ใจความฝันของคนอื่นจริงๆไทม์คิดในใจ ความรู้สึกชื่นชมและเอ็นดูตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ไร้เครื่องสำอาง กำลังขมวดคิ้วยุ่งและกัดปลายปากกาอย่างใช้ความคิด เขาก็ยิ่งรู้สึกว่า... เธอมีเสน่ห์ดึงดูดมากกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยพบเจอมา"เอาล่ะ ทฤษฎีพอแค่นี้ก่อน"เขาพูดขัดขึ้น ดึงตัวเองออกจากความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะเดินไปหยิบโถสเตนเลสที่บรรจุบัตเตอร์ครีมสีขาวนวลที่ถูกตีจนฟูเนียนละเอียด มาวางลงบนโต๊ะข้างๆ แผ่นโฟมจำลอง"ต่อไปคือภาคปฏิบัติ... ผมจะสอนคุณจับไม้พายปาดครีมเค้ก (Spatula) ""เดี๋ยวๆๆ!" มนต์วธูเบิกตากว้าง วางปากกาลงทันที "ฉันต้องทำด้วยเหรอคะ! คุณก็รู้ว่าสกิลงานครัวของฉันมันติดลบ คราวก่อนตีวิปปิ้งครีมยังกระเด็นเปื้อนหน้าไปหมดเลยนะ!""การเป็นแพลนเนอร์ที่ดี คุณต้องเข้าใจกระบวนการทำงานของพาร์ตเนอร์ด้วยครับ" ไทม์เถียงด้วยเหตุผลหน้าตาย เขายื่นไม้พายสเตนเลสอันยาวมาให้เธอ "ถ้าคุณไม่เคยลองปาดครีม คุณจะรู้ได้ยังไงว่าเท็กซ์เจอร์แบบไหนที่เรียกว่าเนียน แบบไหนที่เรียกว่าสาก"มนต์วธูเม้มริมฝีปากอย่างชั่งใจ ก่อนจะยอมยื่นมือไปรับไม้พา

สถานที่จัดงานแต่งงานในวันนี้ ไม่ใช่โรงแรมหรูระดับห้าดาว และไม่ใช่เรือนกระจกปรับอากาศเย็นฉ่ำแบบที่มนต์วธูเพิ่งจัดไปเมื่อหลายวันก่อน แต่มันคือสวนหลังบ้านสไตล์วินเทจของคาเฟ่เล็กๆ แถบชานเมืองลูกค้าของ SAY I DO ในคิวนี้คือ 'คุณน้ำ' และ 'คุณเอก' คู่รักพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ที่คบหาดูใจกันมานานกว่าเจ็ดปี พวกเขามีงบประมาณจำกัดจำเขี่ย แต่มีความฝันอยากได้งานแต่งที่อบอุ่น เรียบง่าย และมีเฉพาะครอบครัวกับเพื่อนสนิทมาร่วมยินดีเพียงแค่สี่สิบคนมนต์วธูในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวและกางเกงสแล็กสีน้ำตาลอ่อน กำลังยืนซับเหงื่อที่หน้าผากอยู่หน้าซุ้มทางเข้างาน หญิงสาวเลือกใช้ดอกคัตเตอร์ ดอกยิปโซ และใบเฟิร์นที่ราคาไม่แพง มาจัดช่อสลับกับผ้าโปร่งสีขาวและลังไม้เก่าๆ ที่ทางคาเฟ่มีอยู่แล้ว เนรมิตให้มันกลายเป็นซุ้มถ่ายรูปสไตล์รัสติก (Rustic) ที่ดูแพงและมีเสน่ห์เกินกว่างบประมาณที่ลูกค้าจ่ายมาหลายเท่าตัว"เจ๊ปลาทู! พุดจัดเก้าอี้ไม้ฝั่งพิธีสงฆ์เสร็จแล้วนะคะ เอาเบาะรองนั่งสีครีมวางทับให้แล้ว ดูซอฟต์ลงเยอะเลยค่ะ"พุดตะโกนรายงานผลงานพลางวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเจ้านาย"ดีมากยัยพุด เดี๋ยวแกไปช่วยพี่โรสเช็กระบบเครื่องเสียงตรงเ

ตึกตัก... ตึกตัก...มนต์วธูหลับตาปี๋ ซุกหน้าอยู่กับแผงอกที่เปียกชื้นเล็กน้อยของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นฝนและกลิ่นเนยบางเบา ลอยแตะจมูกจนเธอต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก"เจ็บตรงไหนไหม"เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่ยังคงโอบรัดลาดไหล่ของเธอเอาไว้แน่น"มะ... ไม่เจ็บค่ะ" เธอส่ายหน้าช้าๆ ค่อยๆ ผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขา "ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณดึงไว้ ฉันคงได้เลือดอาบกลางงานแน่ๆ""ทีหลังหัดระวังตัวให้เก่งเหมือนตอนเถียงผมบ้างนะครับ"เขาดุเสียงเรียบ แขนแกร่งยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่สายตาคมกริบยังคงกวาดสำรวจหาบาดแผลตามตัวเธออย่างปิดความห่วงใยไม่มิด"แหม... คนเรามันก็ต้องมีพลาดกันบ้างสิคะ ใครจะไปหูตาไวเป็นเรดาร์จับผิดเหมือนคุณล่ะ"เธอยังอุตส่าห์ปากแจ๋วสวนกลับ ทั้งที่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกำลังเต้นกระหน่ำเป็นเจ้าเข้ากับสายตาดุๆ ปนห่วงของเขาฝนตกลงมาอย่างหนักอยู่ประมาณยี่สิบนาที ก่อนจะค่อยๆ ซาลงและหยุดไปในที่สุด ทิ้งไว้เพียงอากาศที่เย็นสบายและความชุ่มฉ่ำของต้นไม้ใบหญ้าทีมงาน SAY I DO และไทม์ช่วยกันจัดแจงเคลียร์พื้นที่ เช็ดหยดน้ำตามโต๊ะเก้าอี้ และนำเค้กกลับมาจัดวาง

บ่ายวันอังคารที่แสนจะเงียบสงบ แสงแดดสีทองสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของร้าน TIME TO BAKE Patisserie & Cafe เข้ามาตกกระทบลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนสีดำมนต์วธูในชุดเดรสเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูสบายตา กำลังนั่งกางแคตตาล็อกดอกไม้และสมุดสเกตช์ภาพอยู่บนเก้าอี้สตูลตัวสูงหน้าบาร์ เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวขมวดคิ้วมุ่น ปลายปากกาในมือเคาะกับโต๊ะเป็นจังหวะอย่างคนกำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อออกแบบ Mood Board งานแต่งงานคิวต่อไปปึ้กแก้วพลาสติกทรงสูงที่บรรจุของเหลวสีน้ำตาลอ่อนแยกชั้นสวยงาม ถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเธออย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดผสมผสานกับคาราเมลและนมสด ลอยแตะจมูกจนคนที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดต้องเงยหน้าขึ้นมอง"คาราเมลมัคคิอาโต้ หวานน้อย... กินก่อนค่อยเก่งต่อครับ"วันนับร้อยในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนและผ้ากันเปื้อนสีดำ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ชายหนุ่มไม่ได้ถามว่าเธออยากดื่มอะไร เขาเพียงแค่ชงเมนูโปรดของเธอมาวางตรงหน้า ราวกับมันเป็นหน้าที่ประจำวันไปเสียแล้ว"ขอบคุณค่ะคุณเชฟ กำลังสมองตันพอดีเลย" มนต์วธูคลี่ยิ้มกว้าง รับแก้วกาแฟมาดูดอึกใหญ่ ความหวานละมุนและความเย็นของน้ำแข็งช่วยดับความหัวร้อนจากบรีฟงานลู

"กรี๊ดดดดด! ไทม์คะ! ดูนังเด็กจัดดอกไม้นี่พูดสิคะ! ไทม์ยอมให้มันมานั่งปากดีในร้านของไทม์ได้ยังไงคะ!"แพงกรีดร้องเสียงหลง หันไปฟ้องชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่หลังบาร์ หวังจะให้เขาออกโรงปกป้องเธอเหมือนที่ผู้ชายคนอื่นมักจะทำแต่วันนับร้อยกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงชายหนุ่มไม่ได้มองหน้าแพงเลยสักนิด เขาเดินไปหยิบจานกระเบื้องสีขาวขอบทอง นำ 'สตรอว์เบอร์รีชอร์ตเค้ก' ชิ้นสวยที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ มาวางแหมะลงบนโต๊ะตรงหน้ามนต์วธู พร้อมกับเลื่อนส้อมคันเล็กไปให้เธออย่างเอาใจใส่"เวดดิ้งแพลนเนอร์ครับ"ไทม์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ากังวานชัดเจนไปทั้งคาเฟ่ เขาเงยหน้าขึ้นสบดากับแพงด้วยแววตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง"คุณวธูเป็นเวดดิ้งแพลนเนอร์ และเป็นพาร์ตเนอร์คนสำคัญของร้านผม... รบกวนให้เกียรติเธอด้วยครับคุณเพลงพิชชา""ไทม์! นี่ไทม์เข้าข้างมันเหรอคะ!" แพงกระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความขัดใจ"ผมไม่ได้เข้าข้างใคร ผมพูดตามความจริง" ไทม์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ขยับตัวมายืนบังหน้ามนต์วธูเอาไว้กลายๆ เป็นการประกาศอาณาเขตอย่างชัดเจน "และถ้าคุณมาเพื่อสร้างความวุ่นวาย ผมคงต้องขอเชิญ