บททั้งหมดของ Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: บทที่ 61 - บทที่ 70

ช่วงสายของวันพฤหัสบดี ภายในร้าน SAY I DO Wedding & Floral เต็มไปด้วยความวุ่นวายขนาดย่อมๆ มนต์วธูในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวและกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง กำลังยืนง่วนอยู่หน้ากองดอกสแตติสและดอกยิปโซฟิลาแห้งจำนวนมหาศาลที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากฟาร์ม"พุด เอาลังกระดาษตรงนั้นมาให้พี่หน่อย พี่จะคัดก้านที่หักออกก่อน"เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวร้องสั่งลูกน้อง ขณะที่สองมือก็สาละวนกับการจัดระเบียบช่อดอกไม้แห้ง ฝุ่นละอองเล็กๆ จากเกสรและก้านดอกไม้ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณโถงต้อนรับของร้าน"ฮัดชิ่ว!"มนต์วธูจามออกมาเสียงดังลั่น เธอยกท่อนแขนขึ้นถูจมูกตัวเองเบาๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก แต่ฝุ่นดอกไม้แห้งก็ยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเยี่ยมจนเธอต้องจามติดๆ กันอีกหลายรอบ"ฮัดชิ่ว! โอ๊ย... ทำไมลอตนี้ฝุ่นมันเยอะจังวะเนี่ย" เธอบ่นกระปอดกระแปด ก้มมองท่อนแขนและหลังมือของตัวเองที่เริ่มปรากฏผื่นแดงจางๆ เป็นปื้นขึ้นมา "แถมคันยุบยิบไปหมดเลยด้วย แย่ละสิ สงสัยจะแพ้ยางดอกไม้""เจ๊ปลาทู ผื่นขึ้นแดงเถือกเลยนะนั่น! พุดว่าเจ๊ไปล้างมือก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวพุดจัดการตรงนี้เอง" พุดตานที่เพิ่งยกทิ้งลังกระดาษมาวาง รีบเดินเข้ามาดูอาการเจ้านายด้ว

"อ๊ะ..."มนต์วธูเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะไทม์ไม่ได้ปล่อยมือที่จับข้อมือของเธอไว้ ชายหนุ่มพลิกหลังมือของเธอขึ้นมาดูรอยผื่นแดงอย่างช้าๆ ก่อนที่นิ้วโป้งอุ่นจัดและแฝงความหยาบกร้านของเขา... จะจงใจลากเกลี่ยผ่านหลังมือของเธออย่างแผ่วเบา อ้อยอิ่ง และเต็มไปด้วยความซาบซ่านที่จู่โจมเข้ากลางใจสัมผัสนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่การสำรวจรอยผื่น... แต่มันคือการ 'สกินชิพแสดงสิทธิ์' อย่างโจ่งแจ้งที่สุด!ตึกตัก... ตึกตัก...มนต์วธูยืนตัวแข็งทื่อ รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดจากหลังมือไปจนถึงหัวใจ เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยความตื่นตระหนก แต่ไทม์ไม่ได้มองเธอนัยน์ตาสีนิลของเขา... กำลังจดจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของหมอแทนที่ยืนมองอยู่ฝั่งตรงข้ามมุมปากของคุณเชฟหน้านิ่งเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำเอาระเบิดลงกลางร้าน SAY I DO!"ขอบคุณคุณหมอนะครับ ที่อุตส่าห์ข้ามถนนมาช่วยดูแล แฟน... เอ้ย ลูกค้าวีไอพีของผม""...""..."กริบ!ความเงียบระดับที่เข็มตกยังได้ยิน โรยตัวลงปกคลุมทั่วทั้งร้านมนต์วธูอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปหมดกับคำว่า 'แฟน' ที่หลุดออกมาจากปากของเขาแบบหน้า

ตีห้าสี่สิบห้านาที...บรรยากาศภายนอกร้าน SAY I DO Wedding & Floral ยังคงถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดของยามเช้าตรู่ มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างถนนที่สาดส่องลงมา ทว่าภายในร้านกลับสว่างไสวราวกับเป็นเวลากลางวันบนโต๊ะทำงานกระจกตัวใหญ่กลางร้าน เต็มไปด้วยกองกระดาษการ์ดแต่งงานสีพาสเทล ม้วนริบบิ้นผ้าไหม ซองจดหมาย และเศษของชำร่วยที่วางระเกะระกะขยายอาณาเขตไปจนแทบจะไม่มีที่ว่างให้วางแก้วน้ำและท่ามกลางสมรภูมิความวุ่นวายนั้น... มีซอมบี้สาวหนึ่งอัตรากำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่"ฮ้าววววววววว..."มนต์วธูอ้าปากหาวหวอดใหญ่จนน้ำตาเล็ด หญิงสาวในชุดเสื้อยืดตัวย้วยกับกางเกงวอร์มที่ใส่นอนตั้งแต่เมื่อคืน กำลังใช้กรรไกรตัดริบบิ้นเส้นสุดท้ายเพื่อผูกเข้ากับของชำร่วยชิ้นที่ห้าร้อย ใต้ดวงตากลมโตของเธอปรากฏรอยคล้ำดำเป็นวงกว้างราวกับหมีแพนด้า สภาพของเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวตัวแม่ในเวลานี้ ดูไม่ต่างอะไรกับวิญญาณเร่ร่อนที่รอรับส่วนบุญ"เสร็จ... เสร็จสักทีโว้ยยยยย!"เธอทิ้งกรรไกรลงบนโต๊ะดังแกร็บ ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ การนั่งทำงานโต้รุ่งเพื่อเคลียร์การ์ดและของชำร่วยให้ทันกำหนดส่งลูกค้าในเช้าวันนี

ผู้ชายที่หวงแหนพื้นที่ส่วนตัวขั้นสุด ผู้ชายที่ไม่เคยยอมให้ใครก้าวล่วงเข้ามาในโลกของเขาอย่างง่ายดาย... บัดนี้กลับเป็นฝ่ายอุ้มผู้หญิงจอมป่วนคนนี้ เข้ามาวางไว้ในใจกลางเซฟโซนของตัวเองอย่างเต็มใจ โดยไม่มีข้ออ้างเรื่องงาน หรือข้ออ้างเรื่องความสงสารใดๆ มาบังหน้าอีกต่อไป"นอนซะนะ คนเก่ง"เขากระซิบเสียงแผ่ว เอื้อมมือไปปรับอุณหภูมิแอร์ให้พอเหมาะ ก่อนจะลากเก้าอี้ทำงานมานั่งลงที่ข้างเตียง เปิดหน้าจอแล็ปท็อปขึ้นมาทำงานออกแบบโครงสร้างเค้กอย่างเงียบเชียบ โดยมีเป้าหมายหลักคือการคอยเฝ้าดูคนที่กำลังหลับใหลอยู่ไม่ห่าง...เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง...ความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตาค่อยๆ คลายตัวลง มนต์วธูขยับตัวพลิกตะแคง ซุกใบหน้าลงกับหมอนนุ่มๆ กลิ่นหอมสะอาดที่เย็นจมูกแตะสัมผัสโสตประสาท มันไม่ใช่กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ร้านของเธอ แต่มันเป็นกลิ่น... กลิ่นโคโลญจน์ผู้ชายผสมกับกลิ่นวานิลลาจางๆเดี๋ยวนะ...เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวเบิกตากว้างขึ้นทันที ความงัวเงียปลิวหายไปในพริบตา!เพดานห้องสีขาวสะอาดตา โคมไฟดาวน์ไลท์ดีไซน์มินิมอล ผนังห้องสีเทาเข้ม... นี่มันไม่ใช่ร้าน SAY I DO! และมันก็ไม่ใช่โซฟาวีไอพีหน้าร้าน TIME

สามวันแล้ว...สามวันเต็มๆ ที่มนต์วธู ใช้ชีวิตราวกับนินจาสาวผู้เชี่ยวชาญการเร้นกาย เธอหลบเลี่ยง หลีกหนี และทำตัวกลมกลืนไปกับฉากหลังของร้านอย่างสุดความสามารถเป้าหมายในการหลบซ่อนน่ะหรือ? ก็ร้านคาเฟ่มินิมอลที่ตั้งอยู่คูหาติดกันนั่นไงล่ะ!ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ ‘หลับผิดที่’ จนโดนอุ้มไปนอนในห้องพักส่วนตัว แถมยังโดนชายหนุ่มเจ้าของร้านโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน พร้อมกับสรรพนามการเรียกชื่อที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน... หัวใจของเธอก็ทำงานผิดปกติมาตั้งแต่วินาทีนั้น"ตื่นแล้วเหรอ... วธู"เสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนที่กระซิบอยู่ข้างใบหู ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่ว่าจะตอนจัดดอกไม้ ตอนกินข้าว หรือแม้กระทั่งตอนอาบน้ำ!"โอ๊ยยยยยย! หยุดคิดสิวะอีปลาทู! หยุดเต้นแรงด้วยไอ้หัวใจบ้า!"มนต์วธูยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองจนผมสั้นประบ่าชี้ฟูไปคนละทิศคนละทาง หญิงสาวฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานกระจกกลางร้าน พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสมาธิให้กลับมาจดจ่ออยู่กับแบบร่างฉากหลังงานแต่งที่ต้องส่งให้ลูกค้าในตอนบ่าย"เป็นบ้าอะไรของมึงอีปลาทู นั่งขยี้หัวตัวเองอยู่ได้ รังแคปลิวไปติดช่อกุหลาบกูหมดแล้วเนี่ย"พริ