All Chapters of Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Chapter 51 - Chapter 60

ไทม์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีนิลทอประกายวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งตามเดิม เขาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดเคาน์เตอร์ที่ไม่ได้เปื้อนอะไรเลย เพื่อหลบสายตาเธอ"แค่คนรู้จักครับ... ไม่ได้สำคัญอะไร" เขาตอบสั้นๆ "คุณไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอกครับ กินเค้กเถอะ เดี๋ยวละลายหมด"มนต์วธูมองท่าทีหลบเลี่ยงของเขาอย่างเงียบๆ เธอเป็นเวดดิ้งแพลนเนอร์ที่อ่านใจคนมานักต่อนัก ทำไมเธอจะดูไม่ออกว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ โลกของเขาคงไม่ได้มีแค่ร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งนี้แน่ๆแต่ในเมื่อเขายังไม่พร้อมจะเล่า เธอก็จะไม่เซ้าซี้กดดันหญิงสาวตักเค้กเข้าปาก รสชาติหวานละมุนของสตรอว์เบอร์รีช่วยเยียวยาทุกอย่างได้เสมอ เธอเลือกที่จะมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผู้ชายที่คอยปกป้อง คอยกันฝน และคอยป้อนขนมให้เธอ มากกว่าจะไปสนใจเงาของอดีตที่เธอมองไม่เห็น"อร่อยจังเลยค่ะคุณเชฟ สงสัยฉันต้องมากินบ่อยๆ ซะแล้ว" เธอยิ้มตาหยีให้เขาไทม์มองรอยยิ้มนั้น ความหนักอึ้งในใจค่อยๆ คลายลง เขายกมือขึ้น ลูบศีรษะของเธอเบาๆ อย่างลืมตัว"กินทุกวันก็ยังได้ครับ... ผมทำให้คุณคนเดียว"ประโยคหยอดหน้าตายของคุณเชฟ ทำให้ร้านเบเกอรี่กลับม

น้ำเสียงของเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวเริ่มสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความกังวลเริ่มตีตื้นขึ้นมาผสมกับหยาดน้ำฝนที่เกาะพราวอยู่บนใบหน้า เธอวิ่งฝ่าสายฝนกลับมาที่ฝั่งร้านของตัวเองอีกครั้ง เสื้อยืดสีขาวเปียกแนบลู่ไปกับลำตัว เส้นผมที่เคยถูกมัดไว้อย่างลวกๆ บัดนี้หลุดลุ่ยและเปียกชื้นจนตกลงมาปรกหน้าปรกตา สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่จืดเลยจริงๆมนต์วธูยืนตัวสั่นสะท้านอยู่กลางสายฝน หันซ้ายหันขวาอย่างคนสิ้นหวัง ก่อนที่สายตาของเธอจะไปหยุดอยู่ที่ประตูกระจกของร้านคูหาติดกัน... ร้าน TIME TO BAKE Patisserie & Cafeป้ายไม้หน้าร้านถูกพลิกเป็นคำว่า 'CLOSED' ไฟในโซนคาเฟ่ถูกหรี่ลงจนมืดสลัว เหลือเพียงไฟแสงสีวอร์มไวท์จากโซนเคาน์เตอร์บาร์ด้านในเท่านั้นที่ยังคงสว่างอยู่ด้วยสัญชาตญาณความหวังริบหรี่สุดท้าย มนต์วธูวิ่งเหยาะๆ ไปหยุดอยู่หน้าประตูกระจกบานนั้น เธอใช้สองมือป้องเป็นรูปหน้าต่าง แนบใบหน้าเปียกชุ่มของตัวเองเข้ากับกระจกใส แล้วพยายามเพ่งสายดามองฝ่าความมืดเข้าไปด้านในและแล้ว... ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ก็ทำเอาความกังวลที่หนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูก ถูกยกออกไปจากอกภายในพริบตาบนโซฟากำมะหยี่สีเทาเข้มตัวหรูที่ตั้งอยู่มุมบาร์..

คำถามตรงไปตรงมาของเขา ทำเอามนต์วธูถึงกับชะงัก เธอเม้มริมฝีปาก พยายามหาทางออกด้วยการใช้มุกตลกร้ายฉบับเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวตัวแม่เพื่อทำลายความกดดันที่กำลังก่อตัวขึ้น"โธ่คุณเชฟคะ..." เธอแกล้งหัวเราะแห้งๆ "ลำพังแค่หาเงินดูแลค่าเช่าร้าน บรีฟงานลูกค้าประหลาดๆ แล้วก็กลับมาเทอาหารให้ไอ้อ้วนพุดดิ้ง วันนึงตลบก็ยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วค่ะ จะเอาเวลาที่ไหนไปดูแลตัวเองล่ะคะ ชีวิตผู้หญิงโสดสายสตรองก็แบบนี้แหละค่ะ ต้องถึกทนยิ่งกว่ารถถัง!"เธอพูดเจื้อยแจ้ว หวังจะให้เขาถอนหายใจและด่าความเด๋อด๋าของเธอเหมือนทุกทีแต่ทว่า... วันนับร้อยกลับไม่หัวเราะ และไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำประชดประชันเขาเงียบไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาสีนิลจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับต้องการจะค้นหาความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงตกกระหน่ำ บรรยากาศภายในห้องกลับดูเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของกันและกันอย่างชัดเจนไทม์ขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิด ระยะห่างลดลงจนเธอมองเห็นแพขนตาหนาของเขาได้อย่างชัดเจน ชายหนุ่มยกมือขวาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะใช้นิ้วชี้เกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นซึ่งตกลงมาปรกแก้มของเธอ ขึ้นไปทัดไว้ที่

"ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วคะคุณวธู ว่าดอกกุหลาบที่ฉันต้องการคือสีแชมเปญโกลด์! ไม่ใช่สีเหลืองอ่อนอมส้มแบบนี้! คุณตาบอดสีหรือไงคะ!"เสียงแหลมปรี๊ดที่ดังทะลุปรอทของ 'คุณวิกกี้' ลูกค้าสาวไฮโซเจ้าของงานแต่งสเกลยักษ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในเดือนหน้า ดังลั่นไปทั่วบริเวณส่วนต้อนรับของร้าน SAY I DO Wedding & Floralแฟ้มแคตตาล็อกดอกไม้นำเข้าถูกโยนกระแทกลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังปัง จนพริมโรสที่ยืนอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังจับกรรไกรตัดริบบิ้นกำแน่นจนสั่นกึกๆแต่มนต์วธู เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวผู้รับหน้าที่เป็นหัวเรือใหญ่ของโปรเจกต์นี้ กลับยังคงยืนนิ่งสงบ หญิงสาวในชุดสูทสีเบจสุดเนี้ยบระบายยิ้มการค้าที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม ไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวหรือความไม่พอใจปรากฏบนใบหน้าหวานเลยแม้แต่น้อย"วธูต้องขออภัยด้วยค่ะคุณวิกกี้" เธอกดเสียงให้นุ่มนวลและใจเย็นที่สุด "สีของดอกกุหลาบนำเข้าในลอตนี้ มันดรอปลงจากชาร์ตสีเดิมเล็กน้อยเนื่องจากสภาพอากาศของทางฟาร์มค่ะ แต่วธูได้ประสานงานกับซัพพลายเออร์เจ้าใหม่ไว้แล้ว รับรองว่าลอตที่จะใช้จัดในวันงานจริง จะเป็นสีแชมเปญโกลด์ที่ตรงกับเรฟเฟอเรนซ์ของคุณว

"ถาดไม้ไม่ต้องหยิบ ผมไม่ได้รีบใช้" เขากล่าวเสียงเรียบ"กินซะ"เขาพยักพเยิดหน้าไปทางเลมอนทาร์ตและแก้วกาแฟบนโต๊ะ"ฉันยังไม่ค่อยหิวค่ะ..." เธอปฏิเสธเสียงอ่อน"ไม่หิวก็ต้องกิน" ไทม์สวนกลับหน้าตาย "น้ำตาลในเลือดคุณตกจนหน้าซีดเป็นกระดาษแล้ว เลมอนทาร์ตชิ้นนี้ผมเพิ่งอบเสร็จ รสเปรี้ยวของมันจะช่วยให้คุณสดชื่นขึ้น ส่วนกาแฟ... ถ้าไม่กินน้ำแข็งจะละลายหมด"มนต์วธูเงยหน้ามองผู้ชายร่างสูงที่ยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ข้างๆ เขาทำตัวราวกับเป็นผู้คุมเรือนจำที่กำลังบังคับให้นักโทษกินข้าว แต่สายตาที่เขามองลงมานั้น... มันกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาอย่างแนบเนียนหญิงสาวยอมแพ้ เธอหยิบส้อมคันเล็กขึ้นมา ตัดเลมอนทาร์ตชิ้นพอดีคำเข้าปากรสชาติเปรี้ยวอมหวานที่ลงตัวของครีมเลมอน ตัดกับความหอมมันของฐานทาร์ตที่กรุบกรอบ และความนุ่มละมุนของเมอแรงก์ มันอร่อย... อร่อยจนทำให้ความเครียดที่สุมอยู่ในหัวสมองค่อยๆ คลายตัวลงอย่างน่าประหลาดไทม์ไม่ได้ยืนกดดันเธอต่อ เมื่อเห็นว่าเธอยอมกิน เขาก็หันหลังเดินไปที่โต๊ะทำงานอีกฝั่ง ชายหนุ่มลงมือเก็บแคตตาล็อกดอกไม้ที่ระเกะระกะ รวบรวมเศษกระดาษสเกตช์งานที่ถูกขยำทิ้งโยนลงถัง