Alle Kapitel von อุ้มบุญรัก: Kapitel 11 – Kapitel 20

หลังจากมาส่งเพื่อนรักที่หน้าหอพักแล้ว เทียนทิมาก็ขึ้นไปเก็บสัมภาระของตัวเองบ้างและทำเรื่องย้ายออกจนเสร็จเรียบร้อย หลังจากนั้นคอปเตอร์ก็ขับรถมารับด้วยตัวเอง มุ่งหน้าไปยังคอนโดหรูใจกลางกรุงย่านธุรกิจ คอปเตอร์แยกตัวออกมาอยู่คนเดียวข้างนอก เพราะหากอยู่ในบ้านไม่วายที่จะโดนพ่อกับแม่กดดันเรื่องให้ไปช่วยงานในบริษัท หากเป็นเช่นนั้นจะทำให้การใช้ชีวิตเพลย์บอยของเขาจบสิ้นลงไป เทียนทิมาเดินตามหลังร่างสูงเข้าไปในห้องที่เคยมานอนค้างแล้วครั้งหนึ่ง ไม่อยากเชื่อเลยว่าหล่อนต้องมาอยู่ที่นี่อีกครั้งในฐานะแฟนเจ้าของห้องเมื่อเข้ามาในห้องแล้วคอปเตอร์ก็ถือกระเป๋าสัมภาระของอีกฝ่ายเข้าไปเก็บให้ในห้องนอน “นั่งก่อนเดี๋ยวพี่เอาของไปเก็บให้นะ” “อื้ม” หลังจากเจ้าของห้องเดินไปแล้ว เทียนทิมาก็มองไปรอบ ๆ ห้องอย่างละเอียด พลางคิดในหัวว่านายนั่นคงจะรวยน่าดู เพราะคอนโดนี้หรูหรามากและการตกแต่งภายในก็ดูมีรสนิยมไม่น้อย แต่คิด ๆ ไปแล้วเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้จ่าย และคอนโดหรูนี้คงไม่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของนายนั่นแน่นอน เพราะวัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ งานการก็ไม่รู้ว่าทำบ้างรึเปล่า

เช้าวันรุ่งขึ้นดุจเพชรเดินหาวหวอดตามหลังเจ้าของห้องลงไปข้างล่างอย่างเซ็ง ๆ เมื่อเดินมาถึงห้องรับประทานอาหาร ก็เห็นสมาชิกทุกคนในบ้านนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ดุจเพชรจึงยกมือไหว้ผู้เป็นเจ้าของบ้านอย่างมีสัมมาคารวะ “อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน” “อรุณสวัสดิ์จ้ะหนูเพชรนั่งลง ๆ จะได้ทานข้าวเช้ากัน” คุณหญิงจิรประภาเอ่ยเชื้อเชิญพร้อมกับโปรยยิ้มให้ด้วยความเป็นมิตร “ขอบคุณค่ะ” เจ้าหล่อนเลือกที่จะนั่งลงข้างธนา ด้วยความง่วงทำให้ดุจเพชรอดไม่ได้ที่จะหาวหวอดอ้าปากกว้างอย่างเสียมารยาท ทุกคนหันมามองเจ้าหล่อนเป็นตาเดียวกัน เมื่อรู้ตัวก็ยิ้มแห้ง ๆ แล้วเอ่ยขอโทษ “เอ่อ...ขอโทษค่ะที่เสียมารยาท” “ไม่เป็นไรจ้ะฉันพอจะเข้าใจ” คุณหญิงจิรประภายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พร้อมกับมองหน้าลูกชายและดุจเพชรสลับไปมา “คือมันไม่...” ดุจเพชรพอจะรู้ว่าคุณหญิงคิดอะไรอยู่ในใจจึงพยายามจะเอ่ยแย้ง แต่ไม่ทันอีกฝ่ายชิงเอ่ยตัดหน้าเสียก่อน “อย่างที่คุณแม่เข้าใจนั่นล่ะครับ ผมเองก็เพลีย ๆ อยู่เหมือนกัน” พูดแล้วทำเป็นนวดเบา ๆ บริเวณบ่าเพื่อคลายเส้น ก่อนจะยิ้มมุมปากชำเลืองตามองคนท

วันนี้คอปเตอร์เป็นสารถีพาแฟนมาที่ร้านเบเกอร์รีของพี่สาวสุดที่รัก ‘เอ็มม่า’ คือพี่สาวคนเดียวที่คอปเตอร์รักและไว้ใจมากที่สุด เวลามีเรื่องไม่สบายใจหรือมีปัญหาชีวิตก็จะมาปรึกษาพี่สาวคนนี้ มากกว่าพ่อกับแม่เสียอีก ลงจากรถแล้วคอปเตอร์ก็จูงมือร่างเพรียวเดินตรงเข้ามาในร้าน ซึ่งออกแบบตกแต่งสไตล์ร้านในสวน บรรยากาศนอกร้านจะเป็นที่นั่งชิลล์กินลมเย็น ๆ ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ มีน้ำตกเล็ก ๆ ไหลผ่านเป็นสายรอบตัวร้าน ส่วนภายในร้านจะเป็นที่นั่งติดแอร์สำหรับคนที่ชอบอากาศเย็นสบาย และสามารถมองเห็นความสวยงามของสวนผ่านกระจกใสไปด้วยได้ “ว่าไงครับพี่สาวสุดที่รัก” เดินมาถึงก็เห็นพี่สาวยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ท่าทางดูยุ่ง ๆ จึงเอ่ยทักทายอย่างคุ้นเคย “อ้าวไอ้ตัวดีทำไมวันนี้มาหาฉันได้ยะ” วางปากลงแล้วหันมายิ้มให้น้องชาย “ก็คิดถึงไงเลยมาหา” “อย่ามาพูดถ้าไม่มีเรื่องให้ฉันช่วย แกไม่มีทางแบกหน้ามาให้ฉันเห็นหรอก แล้ว..” เอ่ยกับน้องชายก่อนจะปรายตามองสาวน้อยหน้าตาน่ารักที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เอ้อ ลืมแนะนำนี่เทียนครับ” “สวัสดีค่ะ” เทียน

หลายวันต่อมาแผลที่ปากของธนาเริ่มดีขึ้นจนตกสะเก็ด เขาเฝ้านับวันรอที่จะเอาคืนแม่ตัวดีและวันนี้ที่รอคอยก็มาถึง หลังจากอาบน้ำจนเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน ธนาก็มานั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งมองแผลที่บริเวณริมฝีปาก ใช้มือหนาสัมผัสแล้วค่อย ๆ แกะแผลที่กำลังตกสะเก็ดจนหลุดออกมา เห็นอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยกยิ้มแล้วนั่งเชยชมความหล่อของตัวเองผ่านหน้ากระจกด้วยความภาคภูมิใจ ดุจเพชรที่กำลังนั่งเอนหลังคุยไลน์กับเพื่อนรักอยู่บนเตียง เหลือบตามองอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ วันนี้ทำไมถึงดูแปลกไป ปกติเคยนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งนานขนาดนี้ซะที่ไหน คิดแล้วก็หันกลับไปสนใจหน้าจอมือถือต่อ petchy : ต่อ ๆ แล้วพี่คอปป์แกเป็นไงบ้าง Tiankai : ก็ระบมไปทั้งหน้าแต่ตอนนี้ก็เริ่มหายดีแล้ว ส่วนเรื่องงานพรุ่งนี้ได้เริ่มทำวันแรก petchy : ดี ๆ จะได้ไม่ต้องเบื่อไม่เหมือนฉันต้องอยู่แต่ในบ้าน Tiankai : ทนเอาเว้ยอีกแป๊บก็ได้เงินล้านแล้ว petchy : เออ ๆ ฉันจะทนเอา แต่ไอ้เหี้ยนี่มันโคตรหื่นฉันไม่รู้ว่าจะระบมก่อนมีลูกไหม ตอนนี้มันกำลังนั่งชมความหล่ออยู่หน้ากระจกหล่อตายล่ะ(ส่งสติ๊กเ

“ธนาลูก หนูเพชร สายมากแล้วนะ ออกมาทานข้าวเช้ากันได้แล้ว” คุณหญิงจิรประภายืนอยู่หน้าประตูห้อง หลังจากไม่เห็นทั้งสองคนลงมาข้างล่างสักทีจึงขึ้นมาเรียกด้วยตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงเรียกทั้งสองก็รู้สึกตัวแล้วงัวเงียลืมตาขึ้นมา เมื่อดุจเพชรเห็นตัวเองอยู่ในอ้อมอกของอีกฝ่ายก็รีบผละตัวออกมาทันที แต่คนที่นอนแผ่หลาให้หล่อนหนุนอกอยู่นั้นกลับรั้งตัวไว้ไม่ให้ไปไหน “จะรีบลุกไปไหนล่ะ เอาต่ออีกสักยกก่อนสิ” ธนาเอ่ยแกล้งอีกฝ่าย นึกถึงเมื่อคืนนี้ก็ทำให้รู้ว่าเด็กคนนี้ใจเด็ดมากจริง ๆ แม้เขาจะยัดเยียดความเป็นชายเข้าไปรุนแรงมากแค่ไหน เจ้าหล่อนก็ไม่ยอมปริปากส่งเสียงร้องออกมาให้ได้ยินแม้แต่แอะเดียวเลย นั่นเป็นความท้าทายใหม่ที่เขาจะต้องทำให้ได้ในโอกาสถัดไป “พอเลย...แค่นี้ฉันก็ระบมไปหมดแล้ว” ดุจเพชรเอ่ยขณะยังคงหน้าเหยเก ยิ่งขยับก็ยิ่งปวดเนื้อปวดตัว อยากจะลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างตัวจะแย่แล้วให้ตายสิ “โถ ๆ น่าสงสารจริง ฉันขอโทษด้วยนะที่รุนแรงไปหน่อย นี่ยังโชคดีนะที่น้องชายฉันมันเล็กไม่งั้นเธอได้เจ็บตัวกว่านี้แน่” พูดแล้วก็ยกยิ้มที่มุมปากยั่วโมโหอีกฝ่าย