Lahat ng Kabanata ng อุ้มบุญรัก: Kabanata 1 - Kabanata 10

“มั่นใจว่าทุกที่?” “จริง ๆ แล้วก็รับบ้างไม่รับบ้าง ฉันก็พูดไปงั้นล่ะเพื่อให้บรรยากาศไม่ตึงเครียดไงคะ สรุปคุณจะให้ฉันแนะนำตัวต่อรึเปล่าเนี่ย” “ไม่ดีกว่า...ถ้าให้คุณพูดต่อก็คงไม่มีสาระเหมือนเดิม” ธนาถอนหายใจเสียงดังบ่งบอกว่าตอนนี้กำลังรู้สึกเบื่อหน่ายกับผู้สมัครคนนี้เสียเต็มประดา “แล้วสาระของคุณคืออะไรล่ะ” ดุจเพชรเองก็เริ่มไม่ค่อยจะชอบขี้หน้าไอ้ผู้ชายคนนี้เสียแล้ว คนอะไรจะขี้เก๊กขนาดนี้ แถมยังปากจัดอีกต่างหาก มีดีอย่างเดียวก็แค่หล่อเท่านั้นล่ะ “คุณยังซิงอยู่หรือเปล่า” ธนามองหน้านิ่งเพื่อรอฟังคำตอบ หากคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าตอบว่าไม่ก็จะถูกคัดชื่อออกทันที “นี่คือคำถามที่มีสาระของคุณแล้วเหรอคะ” “ใช่ มันคือส่วนหนึ่งที่จะนำมาพิจารณาคัดเลือก ตอบตามความจริงด้วย ถ้าทางเรารู้ทีหลังทุกอย่างจะต้องเป็นโมฆะ” “ถ้าเคยช่วยตัวเองนี่เรียกว่าซิงอยู่หรือเปล่า ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายคนไหนนะ แต่ถ้าเป็นนิ้วก็พอมีบ้าง ใคร ๆ เขาก็ทำกัน แต่ถ้าเป็นพวกแตงกวาล่ะถือว่ายังซิงไหมคุณ” เจ้าหล่อนตอบหน้าตาใสซื่อ ไม่ได้คิดอะไรมาก หากแต่เป็นธ

“รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ” เมื่อเดินมาถึงโต๊ะแล้วเทียนทิมาก็ยืนในท่าทีสุภาพแล้วเอ่ยถามลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ลูกค้ากลุ่มนี้คือเพื่อน ๆ ของ ‘คอปป์’ หรือ คอปเตอร์ แมคไคน์ ลูกครึ่งหนุ่มไทยอังกฤษวัยสามสิบปี หนุ่มเจ้าสำราญทายาทธุรกิจส่งออกเฟอร์นิเจอร์รายใหญ่ของประเทศไทย ด้วยความที่เป็นหนุ่มเจ้าสำราญทำให้เจ้าตัวใช้ชีวิตไปวัน ๆ หมดเงินไปกับการเลี้ยงเหล้าเพื่อนฝูงบ้าง แจกทิปให้กับสาว ๆ บ้างและอื่น ๆ ที่ไม่มีประโยชน์เอาเสียเลย “รับน้องเทียนได้ไหมครับ ฮิ้วว!!” หนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาโลมเลียราวกับจะกลืนกินไปทั้งตัวเสียให้ได้ “มึงอย่าเยอะไอ้บอลนี่น้องเทียนกูเว้ย” คอปเตอร์หัวหน้ากลุ่มยืนบังเพื่อนเอาไว้ พร้อมกับส่งสายตาหวานเยิ้มให้ “ทุกคนมีสิทธิ์ในตัวหนูค่ะพี่ แต่เฉพาะในหน้าที่เท่านั้นนะ” พูดพร้อมกับยิ้มให้แต่ในใจกลับอยากจะสับใบหน้าหล่อ ๆ นี้ให้เป็นชิ้น ๆ เสียให้ได้ “ไม่ได้! น้องเทียนต้องเป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น ใครก็ไม่มีสิทธิ์” หนุ่มลูกครึ่งยังดื้อดึงที่จะเอาชนะ “ถ้างั้นก็แล้วแต่พี่ละกันค่ะ สรุปว่าที่เรี

คอนโดหรูสูงระฟ้าใจกลางเมืองหลวง หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความสุขสมกันอย่างยาวนานตลอดทั้งคืน ร่างเล็กผอมเพรียวและร่างสูงกำยำล่ำสันนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์ ภายในห้องนอนหรูชั้นบนสุดของตึก ด้วยฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กซ์ทำให้แขกผู้มาเยือนออดอ้อนชายหนุ่มเจ้าของห้องตลอดทั้งคืน จนทนความต้องการไม่ไหวยัดเยียดความเป็นสามีให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนระบมไปทั่วทั้งร่าง “อือออ” ร่างบางเริ่มรู้สึกตัวเปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า กะพริบถี่หลายครั้งเพื่อปรับสภาพ จากนั้นดวงตาคู่สวยก็เปิดเต็มที่ ก่อนจะมองเห็นโคมไฟหรูที่แขวนบนเพดานห้องที่ไม่คุ้นตา เมื่อมองไปข้าง ๆ ก็พบกับร่างกำยำที่กำลังนอนล่อนจ้อน เจ้าหล่อนสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจแล้วลุกขึ้นนั่งทันที แต่ด้วยความสะบักสะบอมจากการร่วมกิจกรรมรักเมื่อคืนที่ผ่านมา ถึงกับร้องโอดโอยด้วยความปวดระบมที่มันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะส่วนล่างที่ขยับตัวแทบจะไม่ได้ “โอ๊ยยย!! ทำไมเจ็บอย่างนี้วะเนี่ย” ร้องโอดครวญพร้อมกับดึงผ้าห่มมาปิดร่างอันเปลือยเปล่าไว้ สายตาก็จ้องมองชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับเป็นตาย ก่อนจะใช้เท้าสะกิด

“ทำไมนั่งก้มหน้าอย่างนั้นล่ะ” ธนายิ้มอย่างสะใจที่เห็นท่าทางนั่น ปากดีนักเป็นไงล่ะ “ฉันขอโทษนะคะที่ด่าคุณไว้เยอะเลย ฉันไม่รู้ว่าคุณคือคุณธนา ทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะจะได้ไม่ต้องด่า” “อ้าว! มันเป็นความผิดฉันหรือไง เธอนั่นล่ะที่ปากหมาด่าคนอื่นไปทั่ว” “อ้าว! ทำไมจู่ ๆ ก็มาด่ากันอย่างนี้ล่ะ คุณเองก็ปากหมาเหมือนกันว่าแต่คนอื่น” เมื่อโดนอีกฝ่ายว่าให้ความสำนึกผิดเมื่อสักครู่ก็หายไปในพริบตา ตอนนี้เจ้าหล่อนจ้องหน้ากับธนาอย่างไม่ยอมแพ้ เรื่องสู้คนขอให้บอก คนอย่างดุจเพชรไม่เคยยอมใครอยู่แล้ว...ถ้าไม่ใช่เรื่องเงิน “พูดอย่างนี้สงสัยคงไม่อยากได้เงินสิบล้านแล้วมั้งเนี่ย” ธนานั่งไขว่ห้างใช้นิ้วเคาะบนโต๊ะเสียงดัง ประหนึ่งว่าตัวเองกำลังเป็นต่อ “ฉันขอโทษค่ะ...ฉันมันปากหมาอย่าโกรธเลยนะคะ” พูดพร้อมกับตบปากเบา ๆ เพื่อเอาใจอีกฝ่าย เพื่อเงินหล่อนยอมฝืนใจตัวเองได้ทุกเรื่อง “พูดอย่างนี้ค่อยน่าฟังหน่อย มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าเสียเวลามาเยอะแล้ว” ธนาหยิบเอกสารที่เย็บมุมรวมกันประมาณสามสี่แผ่นยื่นให้ “นี่อะไร” ดุจเพชรมองหน้าด้วยความสงสัย

เช้าวันรุ่งขึ้นมีคนขับรถมารับดุจเพชรที่หอพักตั้งแต่เช้า เทียนทิมาช่วยเพื่อนขนของลงมาที่หน้าหอพัก ก่อนที่คนขับรถจะนำไปเก็บไว้ท้ายรถ “โชคดีนะเว้ยแก” เทียนทิมามองหน้าเพื่อนรัก จู่ ๆ น้ำตามันก็ไหลลงมา อยู่ด้วยกันมาตลอดมันก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน “แกก็เหมือนกัน อย่าร้องสิวะฉันไม่ได้ไปตายสักหน่อย” ดุจเพชรขำกับท่าทางของเพื่อนที่ดูเป็นเด็กขี้แยไปเสียแล้ว “เออ.. รีบ ๆ ไปเถอะก่อนฉันจะร้องหนักกว่านี้” “ดูแลตัวเองด้วยนะอย่าหักโหมนักล่ะ” ก่อนจะเดินขึ้นรถไปก็ไม่วายที่จะแซวเพื่อน “นังเพื่อนเลวแกรีบ ๆ ไปเลยนะ” ไม่รู้ทำไมคำพูดของเพื่อนเมื่อสักครู่ ถึงทำให้เจ้าตัวหน้าแดงได้ขนาดนี้นะ คอยดูนะถ้าไปอยู่ด้วยกันแล้วหล่อนจะเอานายคนนี้ให้อยู่หมัดเลยทีเดียว ให้สาสมกับที่จัดหนักหล่อนในวันนั้น นั่งรถประมาณยี่สิบนาทีก็มาถึงคฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ในหมู่บ้านที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกว่าหมู่บ้านเศรษฐี นั่นเพราะบ้านทุกหลังมีมูลค่าเกินสิบล้านบาททั้งนั้น เจ้าของบ้านล้วนแต่เป็นคนมีอันจะกิน ทั้งเศรษฐีเก่าเศรษฐีใหม่และบรรดาข้าราชกา