Semua Bab อุ้มบุญรัก: Bab 21 - Bab 30

“อย่างแกเนี่ยนะจะมาทำงาน! แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียวทำให้แกเปลี่ยนไปด้วยขนาดนี้เลยเหรอ” ปีเตอร์แทบไม่อยากเชื่อว่าลูกชายตัวดีจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นได้ ขนาดเขาและภรรยาพูดจนปากจะฉีกแต่ลูกชายตัวดีก็ไม่ยอมฟัง แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงแสดงว่าเด็กคนนี้คงมีอิทธิพลกับลูกชายคนนี้มากจริง ๆ “ใช่ครับแด๊ดเทียนนี่ล่ะที่ทำให้ผมอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผมจะตั้งใจทำงานเพื่อหาเงินมาเลี้ยงเมียครับ” คอปเตอร์เอ่ยพร้อมกระชับมือคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไว้แน่น เทียนทิมามองหน้าอีกฝ่ายด้วยความปลื้มใจ เพื่อหล่อนคอปเตอร์สามารถทำได้ขนาดนี้มันเกินคำว่าไว้ใจแล้ว “มอมดีใจที่ลูกคิดได้อย่างนี้ ขอบใจหนูเทียนที่ช่วยให้คอปป์เป็นผู้เป็นคนขึ้นได้นะจ๊ะ” วิสายิ้มกริ่มด้วยความดีใจ ที่ลูกชายคนเล็กของหล่อนมีความคิดเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น “ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า” เทียนทิมาตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร หล่อนรู้สึกได้ว่ามารดาของคอปเตอร์คงจะใจดีเหมือนที่เคยบอกไว้ แต่สำหรับปีเตอร์นั้นกลับไม่มั่นใจ เพราะน้ำเสียงที่ดุดันฟังแล้วแทบขนลุก และใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเครานั้นดูเหี้ยมอยู่ไม่น้อย “มาถึงขนาดน

“ถ้างั้นผมขอตัวพาเทียนไปที่ร้านพี่เอ็มม่าก่อนนะครับ...วันนี้ทำงานวันแรก” คอปเตอร์เอ่ยกับทั้งสองคน “วันหยุดก็พาหนูเทียนมาหาแม่บ้างนะจะได้ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น” “ครับมอม” “ฝากไอ้เจ้าคอปป์แทนแม่ด้วยนะหนูเทียน” “ค่ะ หนูจะไม่ให้ออกนอกลู่นอกทางเด็ดขาด” เทียนทิมาเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ประโยคนี้ทำเอาทั้งสองคนดูถูกใจกันเสียยกใหญ่ “ให้มันได้อย่างนี้สิลูกสะใภ้ฉัน” วิสายิ้มแฉ่งด้วยความถูกอกถูกใจ เห็นทุกคนเข้ากันได้ดีอย่างนี้คอปเตอร์ก็เอาแต่ยิ้ม ไม่ผิดหวังเลยที่เขาตั้งใจพาคนรักมาเปิดตัว เพราะมันทำให้ตัวเขาและครอบครัวมีความใกล้ชิดกันมากขึ้น เมื่อออกมาจากบ้านแล้วคอปเตอร์ก็ขับรถพาคนรักมุ่งตรงมายังร้านขายเบเกอร์รีของพี่สาว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถก็มาจอดเทียบหน้าร้าน ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านก็เห็นเอ็มม่ากำลังยืนคุยกับพนักงานชายคนหนึ่งที่เพิ่งจะเข้ามาทำงานวันแรกเช่นเดียวกับเทียนทิมา “เฮ้! พี่สาว...น้องชายพาพนักงานใหม่มาส่ง” คอปเตอร์เดินโอบไหล่คนรักเข้ามาในร้าน แสดงความเป็นเจ้าของให้ทุกคนเห็นอย่างเ

“ออกไป๊! ฉันจ่านอนที่นี่” ว่าแล้วก็นอนลงบนพื้นอีกครั้ง ดุจเพชรพยักหน้าให้คนขับรถเป็นสัญญาณ ทั้งสองจึงช่วยกันพยุงธนาขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ก็ได้ผลแม้จะมีฤทธิ์เยอะแค่ไหนแต่ก็สู้แรงของคนทั้งสองไม่ได้ เมื่อถึงแล้วก็ปล่อยธนาลงไว้กลางห้อง หลังจากนั้นคนขับรถก็ออกไป ดุจเพชรนั่งยิ้มเจ้าเล่ห์มองใบหน้าคม ที่กำลังนอนตาปรือกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ “ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้แก้แค้นคืนเร็วอย่างนี้ คุณชายธนาเอ๋ยเตรียมตัวไว้เลย” ดุจเพชรเดินไปหยิบอะไรบางอย่างในตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับเนกไทของธนาเป็นจำนวนสามเส้น “เมียจ๋าให้ผัวกอดหน่อยน้า” ธนานอนยิ้มหวานแล้วยกมือขึ้นรอให้อีกฝ่ายเข้ามาสวมกอด “เมียพ่อคุณดิ เมาแล้วปากหมาจริง ๆ” เจ้าตัวบ่นแล้วลากตัวธนาเข้าไปในหห้องน้ำ หลังจากนั้นก็จับถอดเสื้อผ้าออกจนหมด แล้วใช้เนกไทมัดแขนมัดขาเอาไว้แน่น “เมียจ๋าชอบเล่นแบบนี้หราค้าบบบ” ธนายังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะโดนอีกฝ่ายเล่นงาน ด้วยความเมามายเจ้าตัวเอาแต่ส่งยิ้มให้กับคนที่ยืนจ้องอยู่ตรงหน้า “รับรองถูกใจผัวแน่นอนน”

การทำงานครั้งแรกในชีวิตของคอปเตอร์ได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ หลังจากไปส่งคนรักที่ร้านเบเกอร์รีของพี่สาวแล้ว ก็ขับรถหรูตรงดิ่งมายังโรงแรมโกลเด้นพาเลช เดินมาดเท่ตรงเข้าไปหาบิดาที่ยืนรออยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ บรรดาพนักงานสาวเห็นก็ต่างกรี๊ดกร๊าดกันเป็นแถว “สวัสดีครับแด๊ด” “ทำงานวันแรกแกก็มาสายเสียแล้ว” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยตำหนิลูกชาย “โด่วว...แด๊ดวันแรกก็หยวน ๆ ให้หน่อยดิครับนี่ลูกชายนะ” คอปเตอร์เอ่ยราวกับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่นั้นเอง “อยู่ที่นี่ห้ามเรียกฉันว่าแด๊ดให้เรียกท่านประธานเหมือนคนอื่น ๆ” ปีเตอร์อยากให้ลูกชายเรียนรู้การใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นโดยไม่มีอภิสิทธิ์ใด ๆ ทั้งสิ้น “โหดเกิ๊น...แต่ก็โอเคผมพอเข้าใจได้” คอปเตอร์เอ่ยเหมือนเข้าใจ แต่สีหน้าที่แสดงออกมากลับค่อนข้างไม่พอใจบิดาของตัวเอง “ต่อไปนี้ฉันจะยึดบัตรเครดิตคืนทุกใบ แกจะได้รู้คุณค่าของเงินเสียบ้าง” ปีเตอร์ยื่นคำขาดให้กับลูกชาย เพราะต้องการสอนให้เห็นคุณค่าของเงิน กว่าจะหามาได้แต่ละบาทมันต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อแรงกายมามากขนาดไหน

“มอสกลับไปนั่งที่ก่อนเถอะ” เทียนทิมาหันไปเอ่ยกับเพื่อนร่วมงาน เจ้าตัวรู้ว่ามอสแค่อยากแกล้งคอปเตอร์เท่านั้นเอง ไม่ได้มีเจตนาที่จะเข้ามาแต๊ะอั๋งเหมือนที่คอปเตอร์กังวลใจ ก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิมมอสยังไม่วายที่จะโบกมือให้ ระหว่างนั้นก๋วยเตี๋ยวที่สั่งมาเสิร์ฟที่โต๊ะพอดี ทำให้มอสหันไปสนใจก๋วยเตี๋ยวชามโตแทน หลังจากทุกอย่างอยู่ในความสงบแล้วเทียนทิมาก็เอ่ยถามคนรักขึ้นอีกครั้ง “สรุปพี่ทานข้าวยัง” เทียนทิมาเริ่มทำน้ำเสียงจริงจังขึ้นมา “ทานแล้วแต่ทานได้นิดเดียวเอง มันไม่อร่อยเหมือนที่เทียนทำเลยอะ แถมตอนนี้ยังคิดถึงมาก ๆ ด้วย” อีกฝ่ายทำหน้าหงอย เหมือนกำลังรู้สึกเบื่อหน่ายกับสิ่งที่เผชิญอยู่ในตอนนี้ “อย่าทำตัวงอแงเหมือนเด็กสิ อย่างนี้จะรอดไหมเนี่ย แล้วทำงานเป็นยังไงบ้าง” เทียนทิมายิ้มเพื่อเป็นกำลังใจให้อีกฝ่าย “ช่วงเช้าเป็นการเทรนในห้อง ช่วงบ่ายถึงจะได้ออกไปทำงานจริง ๆ พี่จะพยายามอดทนเพื่อเรานะ” “สู้ ๆ นะคะ หนูเป็นกำลังใจให้เสมอ” แม้ยังไม่ชินที่จะพูดคำหวาน แต่เทียนทิมาก็อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง หล่อนรู