All Chapters of The Billionaire’s Instant Baby: Chapter 41 - Chapter 50

Hindi ako makapaniwala na hinayaan kong tumabi sa akin si Rule kagabi. Siguro ay masyado lamang akong nadala sa emosyon ko. Hindi ko ikakaila na nagustuhan ko ang pag-comfort niya sa akin kagabi. Pakiramdam ko ay gumaan ang sakit na nararamdaman ko dahil dinamayan niya ako. Nakatulong din sa akin ang pagyakap niya dahil pakiramdam ko ay hindi ako nag-iisa.Nang magising ako ay wala na siya sa tabi ko. Hindi ko alam kung dito ba talaga siya natulog o baka naman hinintay niya lang akong makatulog pagkatapos ay umalis na siya. Hindi ko tuloy alam kung paano ko siya haharapin ngayon. Nahihiya ako dahil nakita niya ako sa ganoong sitwasyon. Narinig niya ang malakas kong pag-iyak at higit sa lahat ay nabasa ko pa ng sipon at luha ang kanyang damit.Mukha namang wala lang iyon sa kanya dahil hinayaan niya lang ako. Siya na nga mismo ang nagpahid ng luha at sipon ko kaya naman ay mas lalo akong nakaramdam ng hiya sa kanya. Kung maibabalik ko lamang ang oras ay titiyakin kong hindi ko iyon gag

Saka lamang ako nakaramdam ng excitement nang isa-isa ko nang inilagay ang mga damit ko sa maleta. Parang ngayon lang tuluyang nagsink in sa akin ang lahat. Hindi ko alam kung anong balak ni Rule at bakit niya ako isasama.Maisip ko pa lamang na kaming tatlo lang sa private beach na sinasabi niya ay bumibilis na ang tibok ng puso ko. Pakiramdam ko tuloy ay nananaginip lamang ako.Aaminin ko na masaya ang puso ko dahil makakasama ko silang dalawa sa isang bakasyon pero kasabay noon ay hindi ko mapigilang kabahan dahil alam kong galit sa akin si Chloe. Pero ano bang magagawa ko? Si Rule na mismo ang nagsabi sa kanya na hindi siya kasama at hindi ko na iyon kasalanan.Siguro ay ihahanda ko na lamang ang sarili ko sa pagbalik namin dahil tiyak akong mas lalo lang niya akong pag-iinitan. Pakiramdam ko nga kanina ay gusto na niya akong sabunutan pero dahil kasama namin si Aurora ay napigilan niya ang sarili niya.Napabuntong-hininga na lamang ako at ipinagpatuloy ang pag-eempake. Isa-isa ko

Hindi ko na alam kung paano ko lalapitan si Aurora. Sa tuwing babalakin kong lumapit sa kanya ay kaagad niya akong sinasamaan ng tingin. Kaya naman, kahit masakit sa loob ko, ay hinayaan ko na lamang siyang mapag-isa at makapag-isip. Saka ko na lamang ipapaliwanag sa kanya ang lahat kapag kumalma na siya. Isa pa, iyon din ang suhestiyon ni Rule.Kasalukuyan niyang kinakausap si Aurora at pinapatulog sa kwarto nito samantalang matiyaga lamang akong naghihintay dito sa labas ng pintuan, umaasang kailanganin ako ng anak ko. Halos hindi ko na maramdaman ang mga binti ko dahil ilang oras na rin akong nakatayo. Patuloy pa ring umaagos ang mga luha ko habang paulit-ulit kong binubulong ang salitang sorry.Tahimik ang buong mansyon. Hindi naman ito bago sa akin pero may kung anong bigat sa katahimikang iyon na lalo lamang dumudurog sa puso ko. Mas lalo lamang nitong pinapalalim ang lungkot at sakit na nararamdaman ko. Parang nakikisabay sa akin ang nakakabinging katahimikan ng paligid.Halos

Ilang oras din ang itinagal ng biyahe namin. Pakiramdam ko ay mas lalo akong nahihilo dahil sumisikip ang dibdib ko dahil sa sobrang tahimik sa loob ng sasakyan. Hindi nagsasalita si Aurora. Matipid lamang siyang tumatango sa kanyang ama sa tuwing tatanungin siya nito. Hindi rin niya ako nagawang lingunin mula sa kinauupuan ko. Buong biyahe tuloy ay wala akong ibang ginawa kundi ang magbuntong-hininga. Nang marating namin ang private beach na pagmamay-ari ni Rule ay medyo gumaan ang pakiramdam ko nang makita ko ang asul na dagat at puting buhangin. Napakalinis ng tubig at kumikislap iyon dahil sa sinag ng araw. Hindi ko alam kung kailan ang huli kong punta sa dagat. Kaya naman kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko. Sa hindi kalayuan ay makikita ang isang malaking bahay na nakatayo malapit sa dalampasigan. Napapalibutan iyon ng nagtatataasang puno ng niyog. Napakaganda ng lugar pero nanatiling tahimik lamang si Aurora habang ang kanyang mga mata ay tahimik na nagmamasid sa pal

“Daddy?”Mabilis kong inalis ang paa ko mula sa pagkakahawak ni Rule nang marinig ko ang boses ng anak ko. Kaagad ko siyang nilingon at bumungad sa akin ang nakakunot niyang noo. Mukhang nagtataka siya dahil sa kanyang nadatnan. Palipat-lipat din ang kanyang tingin sa amin ng kanyang ama na parang may ginawa kaming kababalaghan.“A-Ah… masakit kasi yung paa ko kaya—” nabitin sa ere ang sinasabi ko dahil kaagad niya akong nilagpasan.Mukhang wala siyang balak na pakinggan ang pagdadahilan ko kaya naman ay hindi ko maiwasang mapayuko dahil sa hiyang nararamdaman ko.Galit pa rin siya sa akin… sa bagay, wala namang kapatawaran ang pang-iwan ko sa kanya.“Daddy, can we go to the beach now?” excited niyang tanong sa kanyang ama na ngayon ay nakatingin sa akin. Alam kong nag-aalala siya dahil sa pambabalewala sa akin ng anak namin. Nang tumango ako sa kanya, ay saka lamang niya nilingon ang anak namin.“Later, sweetheart. After breakfast,” sagot ni Rule sa kanya. Pumalakpak naman si Aurora