Semua Bab โหดเลวดี nc35+: Bab 81 - Bab 90

ผ่านมาได้หนึ่งเดือนสามอาทิตย์ที่ดิฐากลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่ยังคงให้ประภาพรติดตามชีวิตของจันทร์เจ้าเหมือนเดิมปกติ วันนี้จันทร์เจ้าไปพบหมอที่โรงพยาบาลตามนัด ทุกรูปที่เลขาให้ทางนักสืบส่งไลน์ให้ตนเองดูนั้นเป็นร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวลอยู่ในชุดคลุมท้อง ท้องที่เคยเล็กตอนนี้ป่องโตอย่างเห็นได้ชัด “ยี่สิบเอ็ดสัปดาห์แล้วสินะลูกพ่อ”เขาพึมพำกับรูปถ่ายในหน้าจอพร้อมยกมือขึ้นมาลูบไล้ไปมาแล้วยกขึ้นมากดปากแนบจูบหน้าจอเบาๆ “คิดถึง...” ดิฐาเพิ่งรู้ซึ้งก็ตอนนี้เองว่าความรักมันทรมานเช่นนี้ เขาอยากกลับเข้าไปหาเธอ อยากเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของสองแม่ลูก แต่ตอนนี้จันทร์เจ้ากับลูกไม่ต้องการเขา หรืออาจจะไม่เคยต้องการเขาตั้งแต่แรกก็ได้ เขามันก็แค่คนเลวที่ไปเป็นข้อผิดพลาดในชีวิตของจันทร์เจ้าเท่านั้น “เธอคงสบายดีนะตั้งแต่ไม่มีฉัน”เขาผละหน้าที่จูบหน้าจอออกมาเอ่ยกับคนในรูป แม้จะไม่ได้คำตอบกลับมา แต่เขาก็ยังเลือกจะถามและพูดคุยต่อ “ลูกของเราเขาแข็งแรงดีไหม อีกไม่นานแล้วใช่ไหมที่เขาจะคลอด”ดิฐาเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกขณะจิต ทุกวันเขาจะนั่งพูดคุยกับรูปถ่ายของจันทร์เจ้าในชุดคลุมท้อง และทุกว

หลังจากตรวจครรภ์และรอรับยาเหมือนปกติก็นั่งรอเพียงภพ เพราะเพียงภพบอกว่ามาแถวนี้จะแวะมาหาและกลับห้องพักด้วยกัน เธอยังคงพักกับชายหนุ่มเหมือนเดิม แม้คนภายนอกจะมองว่าไม่เหมาะสม แต่สำหรับเธอและชายหนุ่มแล้วรู้ดีว่าระหว่างพวกเขานั้นเป็นยังไง บอกใครไปอธิบายไปก็เสียเวลา แล้วแต่จะคิดกันไป แถมตอนนี้เธอก็ท้องแก่ใกล้คลอด ทุกคนก็เข้าใจว่าเพียงภพเป็นพ่อของเด็ก เธอเคยบอกเพียงภพให้อธิบาย แต่ชายหนุ่มบอกว่าปล่อยไป เพราะพูดไปใครจะเชื่อ ในเมื่อเขาและเธอพักอยู่ห้องเช่าราคาถูกด้วยกันระหว่างนั่งรอเพียงภพนั้นก็ต้องสะดุดลมหายใจตัวเองเมื่อมองเห็นชายร่างสูงใหญ่ที่แสนคุ้นเคย แม้ไม่ได้เจอกันมาเป็นเดือน แต่ทุกอิริยาบถท่าทางของดิฐายังคงตราตรึงในใจและความทรงจำของเธอ ปากน้อยเม้มแน่นเข้าหากันมองจ้องไปทางร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้าห้องตรวจ“เขาเป็นอะไร?” เธอพึมพำกับตัวเองแล้วพูดต่อ“ช่างเขาสิ เขากับเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันสักหน่อย” แล้วเธอก็สลัดความนึกคิดเป็นห่วงทิ้งไปแล้วเปิดกระเป๋าสะพายล้วงโทรศัพท์ออกมากดต่อสายหาเพียงภพ รอไม่นานปลายสายก็กดรับสาย“อาร์ตไม่ต้องมารับจันทร์เจ้านะ เจอกันที่ห้องเลยนะ” แล้วเธอก็กดตัดวางสาย ลุกขึ

“ฉันรบกวนเวลาเธอไม่นานหรอกจันทร์เจ้า”เมื่อสาวเจ้าเงียบไม่พูดตอบ ดิฐาจึงพูดอีกครั้งพร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟาสำหรับรับแขกของปุรินทร์ จันทร์เจ้าขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เดินตามจอมบงการไปนั่งที่โซฟาตัวเล็กอีกตัว ไม่นั่งตัวยาวตัวเดียวกับดิฐา พอนั่งลงเรียบร้อยเสียงทุ้มเข้มก็ดังถามขึ้น “ลูกแข็งแรงดีไหม?” มันคือคำถามก่อนหน้านี้ที่เธอไม่ตอบเขา “ค่ะ” คำตอบสั้นๆ ห้วนๆ ของจันทร์เจ้าทำให้ดิฐาจุกในอกด้วยไม่รู้จะชวนสาวเจ้าคุยเรื่องอะไรต่อดี แต่ก็ยังอยากชวนคุยต่อ ดีแค่ไหนแล้วที่เจอกันแล้วจันทร์เจ้าไม่โถมเข้ามาฟาดตบหน้าและด่าแช่งเขา “แพ้ท้องไหม?” “ไม่” เป็นคำตอบที่สั้นห้วนเหมือนเดิมทำเอาดิฐากลืนน้ำลายลงคอด้วยความฝืดเคือง “แล้วลูกเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง” “ยังไม่รู้ค่ะ รอลุ้นตอนคลอด” ครั้งนี้ตอบยาวกว่าทุกครั้งและมันก็ทำให้ดิฐาใจพองขึ้นมาหน่อย แต่แล้วก็ต้องหยุดหัวใจที่กำลังพองโตนั้นเมื่อเสียงเล็กดังขึ้นอีกครั้งว่า... “ถ้าหมดคำถามแล้วฉันขอตัวนะคะ ถึงเขาจะเป็นชายหรือหญิงก็ไม่เกี่ยวกับคุณ เพราะคุณไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเราสองคนแม่ลูก จำไม่ได้เหรอคะ คุณเก

ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงวอร์มขายาวยางยืดดังขึ้นทำให้เธอต้องหยุดมือที่กำลังจะหยิบเสื้อผ้าในตะกร้ามาใส่ไม้แขวนตากไว้แล้วล้วงโทรศัพท์ที่สั่นในกระเป๋ากางเกงออกมาดูว่าใครโทรมา พอเห็นว่าเป็นเบอร์โทรของแม่ก็ยิ้มและกดรับสายทันที “จ๋า แม่จวง” “จันทร์เจ้าลูก” “คะ แม่จวง” “หนูมีแฟนแล้วเหรอลูกถึงมีผู้ใหญ่มาสู่ขอหนู” จันทร์เจ้าถึงกับมึนงงขมวดคิ้วชนกันกับคำถามปลายสายที่ส่งมา “ฮะ! แม่จวงว่าไงนะคะ แฟน ผู้ใหญ่สู่ขออะไรคะ” “ก็มีคนแต่งตัวดี ท่าทางรวยมาสู่ขอลูกให้ลูกชายเขาน่ะวันนี้ ตอนนี้ก็รออยู่ที่แคร่หน้าบ้านเรา” จวงบอกอธิบาย “เขาชื่ออะไรจ๊ะแม่ ได้บอกไหมลูกชายเขาชื่ออะไร”หัวใจของสาวเจ้าพองโตเมื่อคิดถึงพ่อของลูกน้อยในท้อง อีกมือที่ว่างจากการจับโทรศัพท์ก็ลูบท้องกลมโตตัวเองไปด้วย “มาแม่ พ่อพูดเอง” เสียงพ่อเธอดังแทรกเข้ามาในสายพร้อมกับเสียงพ่อพูดอีกครั้ง “จันทร์เจ้าลูก” “จ๋า พ่อเนตร เขาชื่ออะไรคะคนที่มา” เธอถามพ่อเมื่อแม่ยังไม่ได้ให้คำตอบ “เขาบอกว่าชื่อศิวดล กำเนิดกุลน่ะลูก” เนตรบอกลูกสาว

“ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็น ‘นางบำเรอหรือของเล่น’ เลยสักครั้ง ไม่เคยเลย แต่ปากของฉันมันก็ห้าวหาญเกินไป ฉันมันปากไม่ดี นิสัยไม่ดี ฉันขอโทษนะจันทร์เจ้า ให้ฉันได้เริ่มต้นใหม่ได้ไหม ให้ฉันได้รู้จักเธออีกครั้งและ ‘รัก’ เธอไปตลอดชีวิตได้ไหมจันทร์เจ้า” มือหนายื่นไปคว้าจับมือเล็กบนท้องกลมมากุมแน่นพร้อมกับโน้มหน้าที่เปียกชื้นน้ำตาลงไปแนบกับหลังมือน้อยของหญิงสาว ความเข้มแข็งที่มีถูกคำว่า ‘รัก’ ของคนพาลทำลายลงจนไม่เหลือ เธอก้มมองคนที่แนบหน้าซบหลังมือตัวเองแล้วแหงนเงยหน้าขึ้นมองบนเพื่อหักห้ามน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหล แต่สุดท้ายแล้วก็ห้ามไม่ได้เมื่อความรู้สึกมากมายในอกมันตีตื้นขึ้นมาจนทำให้น้ำตาไหลทะลักออกมา “อึก! ฮือๆๆ” เสียงสะอื้นไห้และหยาดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตากลมโตคลอเศร้าของจันทร์เจ้าอย่างห้ามไม่ได้ สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องการผู้ชายต่ำทรามที่นั่งคุกเข่าซบหน้ากับหลังมือตัวเอง สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่เคยเกลียดชิงชังและแค้นเขาได้จริงๆ เพราะแท้จริงแล้วลึกๆ ในหัวใจของเธอยังคงปลื้มและคลั่งไคล้เขาตั้งแต่ก่อนจะมาเจอกันเสียอีก ยอมรับว่าแอบชื่นชมและแอบรักตั้งแต่ได้ยินแค่ชื่อและเห็นรูปถ่าย ก่อนจะได้มาเจอและสัม