Semua Bab โหดเลวดี nc35+: Bab 71 - Bab 80

“ทำไมพ่อถึงกลับมาไม่โทรบอกผมครับ ว่าแต่เพิ่งกลับมากรุงเทพเหรอครับ ผมนึกว่าพ่อจะอยู่กับพี่โหดจนหลานคลอดเสียอีก” ดิฐาไม่ตอบคำถาม แต่เลือกถามท่านกลับเพื่อเปลี่ยนเรื่องหึ!ศิวดลไม่ตอบลูกชายคนเล็ก เขาทำเพียงยกยิ้มขำแล้วเอนตัวนั่งพิงพนักโซฟายกขาขึ้นไขว่ห้างแล้ววกกลับมาถามคำถามเดิมอีกครั้ง“แน่ใจว่าไม่มีอะไรปิดบังพ่อนะ”อึก! คนที่ไม่เคยกลัวใครอย่างดิฐาถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความยากลำบากเมื่อพอจะรู้แล้วว่าตอนนี้ท่านรู้เรื่องอะไรมาแล้วแน่นอนถึงได้ถามจี้ตนเองแบบนี้“ว่าไงล่ะดี จะบอกพ่อไหมฮึ”“ผม...”“เด็กนั่นจริงจังหรือแค่ชั่วคราวเหมือนผู้หญิงพวกนั้น?” เมื่อเห็นลูกชายอึกอัก เขาเลยพูดออกมาซะเองพร้อมถามด้วย ปกติลูกชายจะไม่ติดผู้หญิงคนไหนนานแบบนี้ มากสุดก็แค่หนึ่งอาทิตย์“พ่อถามเหมือนไม่รู้จักผมงั้นแหละครับ”“เพราะรู้จักไงถึงถาม และไม่กลับบ้านกลับช่อง พ่อว่าไม่น่าจะเหมือนเดิมแล้วนะดี ลูกคงไม่ ‘รัก’ เด็กนั่นแล้วนะ พ่อไม่ติดหรอกนะเรื่องฐานะของเด็กนั่น ขอแค่ลูกรัก พ่อก็พร้อมจะรับเป็นสะใภ้ เพราะเงินทองของเรามีมากมายแล้ว พ่อไม่ต้องการ พ่อต้องการแค่ลูกๆ ของพ่อมีความสุข ดูอย่างไอ้โหด พี่ชายเร

ดิฐาไม่อาจทนความอยากรู้ของตนเองได้ เพราะวันนี้ตลอดทั้งวันแทบไม่มีสมาธิกับการทำงานเลยสักนิด ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงความเย็นชา ห่างเหิน เฉยเมยจากสายตาของจันทร์เจ้า รับรู้ได้ว่ามันไม่เหมือนเดิม ก่อนจะไปซื้อข้าวราดแกงยังดูสนใจ ใส่ใจตน แต่พอกลับขึ้นมาอีกครั้งเหมือนกับว่าเป็นคนละคนอย่างนั้นแหละซ่า!เสียงน้ำจากฝักบัวไหลอาบชโลมร่างเปลือยสูงใหญ่ที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินแหงนเงยหน้าขึ้นรับสายน้ำจากฝักบัวที่อยู่เหนือหัวของตนเอง“อ่า...ให้ตายสิวะไอ้ดี”ดิฐายกมือขึ้นเสยผมของตัวเองที่สั้นพร้อมสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความคิดของตัวเองออกจากหัวไปตามสายน้ำที่ไหลลงท่อระบายน้ำ“ไปถามดีกว่าว่าตอนกลางวันได้ร้องไห้ไหม” แล้วเขาก็ปิดฝักบัวพาร่างเปลือยเปียกน้ำของตนเองเดินไปยังประตูแล้วกระชากเปิดออกเต็มแรง“จันทร์เจ้า!”คนที่กำลังนั่งหวีผมที่หน้ากระจกหน้าโต๊ะเครื่องแป้งหันไปหาต้นเสียงเมื่อถูกเรียกชื่อเสียงดัง“คะ...คุณดี” เธอยังคงเสียงอ่อนนุ่มเหมือนเดิม แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บร้าวเมื่อได้มองสบตาคนตัวโต“ตอนกลางวันได้ร้องไห้ไหม แล้วร้องไห้ทำไม” ร่างเปลือยที่เปียกน้ำเดินก้าวอาดๆ มาหาเธอพร้อมกับจับไหล่เล็กแล้วฉุดกระชากดึงให้ลุกขึ้นย

“อะ...อื้อ” เธอซ่านเสียวปั่นป่วนในท้องน้อยเมื่อท่อนเนื้ออวบใหญ่ของบุรุษบดเบียดเสียดสีที่หน้าท้องเธอไม่ยอมเคลื่อนไหวสอดเร่ากรีดกรายเข้าหา เรียวขาเล็กแยกกว้างเปิดทางรักคับแน่นของตัวเองให้คนตัวโตกดกายแทรกลึก แต่เหมือนว่ากำลังโดนแกล้งเมื่อปลายท่อนเนื้ออวบใหญ่เบ่งบานนั้นเสียดสีกับปากทางรักแล้วก็ขยับถอดถอนออก“อ่า...คุณดี...” สุดท้ายแล้วเธอก็นอนนิ่งเป็นขอนไม้ไม่ได้อยู่ดี เมื่อความปรารถนามันลุกโชนขึ้นจนไม่อาจหักห้ามความต้องการตัวเองได้ เรียวแขนทั้งสองตวัดโอบกอดร่างเปลือยเหนือร่างที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำแล้วเรียวขาที่แยกกว้างก็ตวัดเกี่ยวรั้งเอวสอบของบุรุษพร้อมแอ่นเด้งเอวเล็กของตัวเองขึ้นหาท่อนเนื้ออวบใหญ่ที่ดุนดันอยู่กลางหว่างขาตัวเองแต่ยังไม่สอดใส่ฝังกาย“ชูว์...ต้องการฉันมากไหมจันทร์เจ้า”เขารู้ว่าตอนนี้จันทร์เจ้าต้องการตัวเอง หากไม่ต้องการไม่กอดตอบสนอง ไม่ตวัดขาเกี่ยวรั้งเอวหนายกร่างขึ้นหาแบบนี้แน่นอน ดิฐาหยักยิ้มมุมปากทรงเสน่ห์แล้วปล่อยร่างน้อยอวบอิ่มให้นอนราบไปกับเตียงแล้วตัวเองพลิกตัวไปนอนข้างคนตัวเล็กแทน ทั้งๆ ที่ตัวเองอยากกระแทกซอยถี่รัวๆ แต่อยากรู้นักว่าแม่คนพยศจะทำยังไงกับตนหากตัวเองหย

ในตอนเช้าวันนี้ดิฐาตื่นมาไม่เห็นคนตัวเล็กนอนอยู่ข้างกายจึงลุกขึ้นลงจากเตียงไปหยิบกางเกงนอนมาใส่แล้วเดินเสยผม ปิดปากหาวออกไปข้างนอกก็เห็นจันทร์เจ้าที่เปิดตู้เย็นกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่ เท้าใหญ่ก้าวสาวยาวๆ ไปหาคนที่อยู่หน้าตู้เย็นที่กำลังก้มเงยหน้าหาของอยู่ “หาอะไร” เขาเดินมากอดเอวเล็กของเธอรัดเข้าหาตัวเอง “คุณดี...” เธอแกะมือใหญ่ออกจากเอวอวบอิ่มของตัวเองแล้วหมุนตัวหันหน้ามาเผชิญหน้ากับคนตัวโต “หาอะไร?” “หาเนยค่ะ ฉันจำได้ว่าซื้อมา แต่ค้นตู้เย็นเท่าไหร่ก็ไม่เจอ” เธอบอกเขาแล้วหมุนตัวไปสอดส่องสายตามองหากระปุกเนยที่ซื้อมาเหมือนเดิม “จะทำอะไร ทำไมถึงหาเนย และทำไมวันนี้ตื่นเช้า” เขาถามพร้อมขยับไปยืนแนบชิดบดเบียดคนตัวเล็กเข้าหาตู้เย็นที่เปิดค้างไว้แล้วมือใหญ่ก็ลูบไล้สะโพกกลมกลึงไปมาอย่างปลุกเร่า “อือ...คุณดีไม่เอานะคะ” เมื่อรู้ว่าคนหื่นกำลังต้องการอะไรก็ปัดมือใหญ่ออกจากสะโพกกลมกลึงของตัวเอง “รู้เหรอว่าจะ ‘เอา’ อะไร” เขาถามเสียงกระเส่าพร้อมกับโน้มลงไปถูไถปลายจมูกกับซอกคอระหงของคนตัวเล็กที่ยืนซ้อนอยู่ตรงหน้าตัวเอง มือหนึ่งเท้ายันขอบประตู

ในช่วงพักฟื้น ดิฐาไม่มาเยี่ยมเธอเลยสักครั้ง จันทร์เจ้าได้แต่กักเก็บความน้อยใจเสียใจไว้ในใจของตนเอง เมื่อคนใจร้ายหายไปจากชีวิต มีเพียงประภาพร เลขาของเขามาดูแลในสองวันแรก พอตอนนี้เธออาการดีขึ้น ประภาพรก็ไม่ได้มาดูแล มีเพียงเธออยู่คนเดียวและวันนี้เพียงภพก็มาเยี่ยม “โอเคไหมจันทร์เจ้า”เพียงภพที่เพิ่งแก้งานวิจัยเสร็จและผ่าน รอสอบจบกับนำเสนองานกับคณะอาจารย์ได้มาเยี่ยมหญิงสาว “อือ...ดีขึ้นแล้ว หมอบอกว่าอีกสองวันจันทร์เจ้าก็กลับบ้านได้แล้ว” “อยู่คนเดียวเหรอจันทร์เจ้า” “อือ...อยู่คนเดียว” “ผู้ชายคนนั้นล่ะ” “ไม่รู้สิ ตั้งแต่ได้สติตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเขาเลย สงสัยจะเบื่อเราแล้วมั้ง มีแต่สองวันแรกให้เลขามาดูแลเรา แต่ตอนนี้เราดีขึ้นแล้ว พี่เขาก็กลับไปทำงานปกติแล้วแหละ” เธอตอบเสียงเหนื่อยๆ “แล้วจะเอายังไงต่อเรื่องหลานของอาร์ต คือเขารู้แล้วเขาเงียบไปอย่างงี้เลยเหรอ” “ช่างเขาเถอะ ถึงยังไงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจทำให้ลูกเกิดมาแต่แรกอยู่แล้ว อีกอย่างเขาไม่คู่ควรจะเป็นพ่อของลูกเรา เพราะเขา จันทร์เจ้าเกือบจะเสียลูกไป อึก! ฮือ...” แล้วน้ำตาก็ไหลทะลักออกมาจนเพ