Semua Bab โหดเลวดี nc35+: Bab 61 - Bab 70

ความเหนื่อยทำให้เธออ่อนเพลียหลับไปสนิทหลังจากส่งงานให้อาจารย์ตรวจทันเวลาที่นัดไว้ จันทร์เจ้าไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีผู้บุกรุกเข้ามาในห้องพักของตัวเอง และจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากดิฐาที่เพิ่งเดินทางมาจากกรุงเทพฯ มาถึงไซต์งาน พอมาถึงเขาก็เดินหลบซ่อนแอบคนงานที่ตั้งวงดื่มเหล้ากันมาหาจันทร์เจ้า และเหมือนเดิมประตูล็อกแน่นหนายังไง เขาก็สะเดาะกุญแจออกได้เหมือนเดิม แสงจากไฟด้านนอกส่องเข้ามาทำให้เห็นจันทร์เจ้านอนหลับสนิทบนฟูกนอน เขาจึงล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสแล็คออกมาดูเวลา เพราะดูนาฬิกาที่ข้อมือไม่ชัด “สามทุ่มเองทำไมหลับแล้วล่ะ ช่างแม่งหลับกูก็จะจะเอา หิวเป็นบ้า!”เขาพึมพำกับตัวเองแล้วปิดประตูห้องเบามือที่สุดแล้วก็จัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองออกด้วยความรำคาญและร้อนรุ่มร่างกายกำยำ เมื่อปลดเปลื้องชุดที่แสนจะน่ารำคาญของตัวเองออกทิ้งก็ก้าวเดินเร็วๆ ไปโถมตัวคร่อมทับร่างน้อยที่นอนหลับสนิทบนฟูกนอนพร้อมทิ้งน้ำหนักตัวไปที่จันทร์เจ้าหมด จนเธอที่หลับสนิทอยู่รู้สึกอึดอัดขยับพลิกตัวไม่สะดวกจนต้องฝืนความง่วงตื่นขึ้นมาในความมืด รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย จันทร์เจ้าก็ไม่อาจนอนนิ่งเฉยได้ต่อไ

“ฉันเลวได้ยิ่งกว่านี้อีกถ้าเธอดื้อ โอว์...ตอดรัดดีเหลือเกิน ซี้ด...ชูว์” สองแขนแข็งแรงตวัดกอดร่างน้อยที่บิดเร่าครางเสียวบนฟูกนอนบางๆ ยกขึ้นหาตัวเองจนสองเต้าบดเบียดแทบกลืนกินเป็นเนื้อเดียวกับตัวเขา ส่วนเอวสอบก็เคลื่อนไหวหนักหน่วงเร่าร้อนและอ่อนโยนสลับกัน “อะ...อื้อ ไม่ไหวแล้ว อะ...ร้อน ไม่ไหวแล้ว อ่า...ได้โปรด ยะ...หยุด” ทั้งๆ ที่ความจริงไม่ได้ต้องการให้คนโอหังหยุดแม้แต่น้อย เธอต้องการให้เขาเคลื่อนไหวซอยถี่ขึ้นกว่าที่ทำต่างหากล่ะ “อ่า...เหรอ หยุดแบบนี้ไหม โอว์...เสียว แน่น อ่า...” พั่บ! พั่บ! พั่บ! ดิฐารู้ว่าหล่อนต้องการตรงข้ามเสมอ ก็เด็กชอบพูดสวนทางกับร่างกายตลอด ตอนนี้ร่างน้อยในวงแขนแอ่นโยกไหวตอบสนองทุกครั้งที่เขากระแทกตัวลึกผ่านมดลูกของหล่อน ดิฐาใช้แขนอีกข้างมาจับเรียวขาเล็กยกขึ้นเกี่ยวเอวหนาตัวเอง อีกแขนยังคงตระกองกอดรัดร่างน้อยแน่นที่กระเด็นกระดอนเคลื่อนไหวตามแรงกระแทกเสียวของตนเอง พั่บ! พั่บ! พั่บ! จันทร์เจ้าตกสู่ห้วงราคะอีกครั้งโดยดิฐาเป็นผู้ควบคุมและชักนำให้ติดบ่วง ส่วนเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์หนุ่มนั้นก็หลงลืมเหมือนครั้งแรกที่ได้แหวกว่ายใ

ตั้งแต่บังคับลากขึ้นรถจนตอนนี้เหมือนจันทร์เจ้าจะเป็นห่วงท้องตัวเองเหลือเกิน ลูบท้องตลอดและตอนนี้ก็เหมือนกัน เธอป่วยไม่สบายเจ็บท้องรึเปล่า แต่ก็ไม่น่าจะทนได้นานขนาดนี้ถ้าเจ็บปวดท้อง แล้วทำไมต้องลูบท้อง คนที่ชอบสังเกตได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วเอ่ยถามคนตัวเล็กอีกครั้ง “ว่าไง เตียงนุ่มๆ โซฟา หรือพื้นพรมดีล่ะ” เงียบ! เหมือนเดิม เหมือนพูดคนเดียวอีกครั้ง เขาจึงตัดสินใจเอง “งั้นก็เอากันที่โซฟาเนี่ยแหละจะได้ไม่ต้องเสียเวลาดึงกระชากลากกันไปที่ห้องนอน” “มะ...ไม่ ไปที่เตียง” เธอรีบบอกเขาทันทีเมื่อรู้แล้วว่ายังไงก็ต้องเลือกและเธอก็ต้องยอมรับว่าเธอหนีไปไม่ได้แล้วตอนนี้ จันทร์เจ้าจึงใช้สิทธิ์ที่เขาเสนอให้เลือกสิ่งที่จะไม่เป็นอันตรายต่อลูกน้อยในท้องของตนเอง หากที่โซฟาแล้วเขารุนแรงล่ะ และมันก็เล็กแบบนี้เกิดลูกเป็นอะไรขึ้นมา เธอจะทำยังไง หากเกิดปวดท้องแท้งล่ะจะทำยังไง เธอไม่ต้องการแบบนั้น แม้ว่าพ่อของเขาจะเป็นคนที่เกลียดชังมากแค่ไหน แต่เด็กน้อยก็คือผ้าขาวที่เธออยากรักและทะนุถนอมเขา เพราะเขาคือ ‘ลูก’ ของเธอคนเดียว “นึกว่าเป็นใบ้ซะอีก”แล้วดิฐาก็โน้มตัวลงไปอ

“อ่า...อื้อ” เสียงครางกระเส่ายังคงดังลอดออกมาจากริมฝีปากที่บดเคล้าคลึงกันหนักหน่วง ปากน้อยของจันทร์เจ้าจูบตอบสนองเงอะงะไร้เดียงสาทำให้มุมปากหนาของดิฐายกยิ้มพึงพอใจพร้อมกับบดคลึงกลีบปากอ่อนนุ่มหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม สองมือสากกร้านเคลื่อนไล้ลูบไล้ตามผิวกายสาวนุ่มนิ่มด้วยความคิดถึง เอวหนากดแนบคลึงท่อนเนื้ออวบใหญ่ตัวเองไปกับเนินสวาทอวบอูมที่เคยได้ชอนไช และวันนี้เขาก็จะชอนไชกระแทกกายเคลื่อนไหวเร่าร้อนเข้าออกในความคับแน่นที่แสนรัดตรึง “อ่า...ไม่ไหวแล้ว จะ ‘เอา’ แล้วนะ อื้ม...”เขาผละปากหนาออกมาจากปากอ่อนนุ่มแล้วก็โน้มลงไปซุกซบซอกคอระหงชื้นเหงื่อที่บิดเร่าเสียวไปมาใต้ร่างตนเอง ความสวยงามของจันทร์เจ้าทำให้ดิฐาไม่อาจใจเย็นได้อีกต่อไปจึงดุนดันกรีดกรายท่อนเนื้ออวบใหญ่กลางหว่างขาตนเองเข้าไปในความเป็นสาวอุ่นร้อนฉ่ำแฉะของสาวน้อย “อะ...อื้อ” ทันทีที่ความใหญ่โตอัดแน่นบดเบียดเข้ามากลางกายจนอึดอัดร้อนรุ่มทรมาน เอวเล็กของจันทร์เจ้าก็แอ่นเด้งบิดไหวจังหวะตอบสนอง สองแขนตวัดโอบกอดลำคอหนาแน่น แอ่นเด้งทรวงโตอวบหยุ่นตนเองขึ้นหาไออุ่นร้อนของร่างใหญ่ชื้นเหงื่อ “อ่า...แน่นดีเหลือเกิน อ่า...ไม่

“อือ...เขานั่นแหละ” “แล้วจะบอกเขาไหมจันทร์เจ้า” “ไม่อาร์ต เขาต้องไม่รู้เรื่องนี้” “อาร์ตไม่รู้หรอกนะว่าจันทร์เจ้าคิดอะไรอยู่ แต่อาร์ตก็เชื่อว่าจันทร์เจ้าคิดมาดีแล้ว แล้วทำไมไม่มาฝึกงานเนี่ยสายแล้วนะ พี่ๆ เขาถามเราด้วยว่าทำไมจันทร์เจ้าถึงยังไม่มา เราเลยบอกว่าจันทร์เจ้าไม่สบายน่ะ”“ขอบใจนะอาร์ต อาร์ตเป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ที่ดีที่สุดของเราเลย” “อือ...ก็น้าจวงกับน้าเนตรฝากเราดูแลจันทร์เจ้านี่” เพียงภพตอบกลับมา “ขอบใจนะอาร์ต งั้นแค่นี้ก่อนนะอาร์ต อ้อ...อาร์ต คือจันทร์เจ้าจะย้ายที่ฝึกงานนะ” “ย้าย?” “ใช่ ย้ายกลับมาที่จักรวาลกำเนิดกุล” “เขาบังคับเหรอจันทร์” “อือ” เธอครางตอบกลับ “จันทร์เจ้าไม่เห็นต้องยอมขนาดนี้เลยนี่ อาร์ตว่า...” “เราทนได้ พอฝึกงานจบและเรียนจบ จันทร์เจ้าก็จะไปจากเขา และถึงตอนนี้เจ้าตัวเล็ก...” เธอยังไม่ทันได้พูดจบ เสียงทุ้มห้าวก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “คุยกับใคร?” จันทร์เจ้ารีบกดตัดวางสายแล้วหันมาหาเจ้าของเสียงทุ้มเข้มห้วนด้านหลังทันที “กับเพื่อนค่ะ” “คนเมื่อคืนใช่ไหม”