All Chapters of โหดเลวดี nc35+: Chapter 51 - Chapter 60

“โอว์...เสียวมากเด็กน้อยของผัว อ่า...ไม่ไหวแล้ว ใช้ปากกับไอ้โหดเลยหนูไอซ์ อ่า...พร้อมแล้ว อ่า...” เขาบอกคนที่เคลื่อนไล้จูบมาหยุดที่โคนเนื้อของเขาที่เริ่มชี้ตั้งอวดความสูงใหญ่ยาวของตัวเอง “อืม...ได้สิคะ ไอซ์จะทำให้ยักษ์วัดแจ้งของไอซ์เสียวครางลั่นห้องเลยค่ะ” มือน้อยทั้งสองจับคลึงเคล้นท่อนเนื้อที่ชี้ตั้งอวดความใหญ่ยาวของมัน เธอลูบไล้ท่อนเนื้ออวบใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยขดตัวตามลำกายแล้วเคลื่อนหน้าไปชิดแล้วตวัดลิ้นเลียโคนเนื้อลากถูไถไปมาขึ้นลงตามเสาเนื้อของบุรุษ และมือน้อยทั้งสองก็ลูบไล้คลึงเร่าหนักหน่วงพวงไข่สวรรค์ที่ขนาบอยู่ฐานของท่อนเนื้อด้วย “โอว์...ดีเหลือเกินทูนหัวของไอ้โหด อ่า...นั่นแหละ อ่า...ดูดปลายให้ผัวทีไอซ์ อ่า...นั่นแหละ เก่งมาก อ่า...” สองมือใหญ่เท้ายันตัวเองยกเอวขึ้นรับปากน้อยที่ตอนนี้ดูดกลืนกายอุ่นร้อนของเขาเข้าปากและเธอกำลังทรมานเขาด้วยลิ้นพร้อมกับผละออกมาตวัดลิ้นเลียท่อนเนื้อที่เบ่งบานสีน้ำตาลเข้มของตนเอง “อ่า...ดีเหลือเกินไอซ์...ผัวอยากได้ปากล่าง อยากให้ไอซ์ตอดรัด” เขาบอกภรรยาวัยกระเตาะตัวเองที่กำลังทรมานตัวเองด้วยปาก “อือ...ได้สิคะ ไอซ์

“พูดให้ดีนะ ไม่เจอกันนาน ไม่คิดถึง ‘ผัว’ บ้างเหรอจันทร์เจ้า” คำพูดของดิฐาทำให้หนุ่มหน้าใสที่ร่วมแชร์ห้องพักกับเธอถึงกับหน้าตื่น “มะ...ไม่ใช่นะอาร์ต”เธอหันมาส่ายหน้าปฏิเสธอธิบายกับเพื่อนสนิทคนเดียวในคณะของตนเองที่เป็นทั้งเพื่อนทั้งพี่ชาย ก็เธอกับชายหนุ่มเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็กจึงไม่แปลกที่จะพักอาศัยร่วมห้องด้วยกัน และอีกอย่างคือเธอและเพื่อนก็เป็นญาติห่างๆ กันด้วย “ไม่มีอะไรใช่ไปกว่านี้แล้วจันทร์เจ้า” “ไม่ใช่! ก็คือไม่ใช่ไงเล่า!” หึหึ ดิฐาไม่พูดตอบกลับ แต่เดินเข้าไปแทรกตัวอยู่ตรงกลางของจันทร์เจ้าและเพื่อนบนบันไดขั้นเดียวกับทั้งสองแล้วตวัดแขนโอบเกี่ยวเอวเล็กคอดรัดรั้งเข้ามาหาตัวเอง ว้าย! ด้วยความตกใจและไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำแบบนี้จึงเผลอตวัดแขนโอบกอดลำคอหนา “ไปกับฉัน”แล้วดิฐาก็ย่อตัวเล็กน้อยสอดแขนอีกข้างที่ข้อพับขาของสาวน้อยแล้วยกอุ้มขึ้นแนบอกพาเดินลงบันไดไปทันที ไม่สนใจอาการดิ้นรนขัดขืนและเสียงต่อว่าของจันทร์เจ้า “ปล่อยฉันนะ แกจะพาฉันไปไหนไอ้คนเลว! ช่วยเราด้วยอาร์ต” เธอร้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อน แต่แล้วเสียงเข้มก็ดั

“มันฟาดได้ กูฟาดไปแล้ว เนี่ยแม่งอยากให้ยกมือไหว้ขอโทษ ไม่มีทางหรอกไอ้ดี มึงต้องกลับมาจัดการให้กูด้วยล่ะอาทิตย์หน้า” “อืม...แล้วบอกได้ไหม เรื่องอะไรอีกครั้งนี้” “ก็เดิมๆ นั่นแหละ เผลอไปจับนมเมียชาวบ้าน”“ให้แน่ เผลอหรือตั้งใจไอ้พี่เลว” “หึหึ...ถือว่ารู้จักพี่ดี แค่นี้แหละ ไม่กวนแล้ว อาทิตย์หน้าเจอกัน ตู๊ด! ตู๊ด!…” แล้วปลายสายก็ตัดวางไปโดยไม่รอฟังคำตอบโต้ของดิฐาแม้แต่วินาทีเดียว“ให้มันได้แบบนี้สิไอ้พี่เลว” เขาพึมพำบ่นพี่ชาย เพราะหลายต่อหลายครั้งที่ลภัชดนย์สร้างปัญหาให้ตนเองตามล้างตามเช็ดให้ ดิฐาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงละสายตาจากเด็กฝึกงานคนนี้ไม่ได้ ตั้งแต่วันแรกที่เห็นแค่ผ่านๆ วันนี้ได้มานั่งทำงานในห้องเดียวกันก็ยิ่งทำให้เขาไม่มีสมาธิในการทำงาน จากปกติเป็นคนจริงจังและไขว้เขวยากมากกับสิ่งแวดล้อม แต่กับเด็กฝึกงานหน้าตาจิ้มลิ้มจืดชืดไร้การแต่งแต้มนี้ ทำไมถึงทำให้เขาละสายตาไม่ได้ ยามหล่อนยิ้มและพึมพำขยับปากอ่านเอกสารตรงหน้ายิ่งน่ามอง จันทร์เจ้าเกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง ความรู้สึกของเธอมันบอกว่าเธอนั้นตกเป็นเป้าสา

ด้านไซต์งานที่จังหวัดระยอง จันทร์เจ้าก็กลับมาทำงานเป็นผู้ช่วยรุ่นพี่เหมือนเดิมเมื่อท่านประธานกลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว เธอทำงานเหมือนทุกวัน ช่วยรุ่นพี่ทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบและบางครั้งก็ไปช่วยคนงานที่กำลังมัดลวดผูกเหล็กสานตะแกรงเทปู ถึงจะร่างเล็กดูไม่สู้งาน แต่เธอนั้นสู้งานดีทีเดียวแหละ ทำให้เป็นที่รักของคนงานก่อสร้างและเป็นที่เอ็นดูของรุ่นพี่ อีกหนึ่งอาทิตย์ก็จะครบหนึ่งเดือนที่มาฝึกงานที่จังหวัดระยอง เธอเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ อย่างมีความฝัน แน่นอนที่บ้านไม่ได้ร่ำรวย ที่บ้านพ่อกับแม่เป็นเพียงชาวนา ทำนา ปลูกข้าวขายส่งเธอเรียนเท่านั้น จันทร์เจ้าเป็นคนจังหวัดหนองคาย แน่นอนพูดอีสานได้และคนงานที่มาทำงานก่อสร้างส่วนใหญ่ก็เป็นคนอีสานจึงทำให้เธอสนิทกับทุกคน เพราะเวลาอยู่กับคนงาน เธอจะพูดภาษาอีสานกับทุกคนเพื่อจะได้เป็นกันเองส่วนเรื่องงานหนัก งานก่อสร้างพวกนี้ ทำไมเธอเรียนรู้ไวที่หน้างาน เพราะตอนเด็กเคยไปช่วยพ่อกับแม่ที่เข้ามาทำงานเป็นคนงานก่อสร้างที่กรุงเทพฯ แถมเคยช่วยพวกท่านทำงานด้วย ไม่ต้องถามชีวิตเธอลำบากก่อนที่ท่านทั้งสองจะพาย้ายกลับไปอยู่บ้านเมื่อเธอเริ่ม

มือสากกร้านของดิฐาลูบไล้ไปตามผิวกายสาวนุ่มนิ่มของจันทร์เจ้า ปากหนาบดเร่าหนักหน่วงปากน้อยไม่ให้พ่นคำน่าโมโหออกมาให้ตัวเองหงุดหงิด เอวสอบก็กดแนบบดเบียดท่อนเนื้ออวบใหญ่ดุดันของตัวเองที่แข็งร้อนพร้อมกระแทกกายสาวไปมากับหน้าท้องแบนราบของหญิงสาว มือสากกร้านจับหัวไหล่เล็กกดแนบไปกับฟูกนอนแผ่นบางแล้วผละปากออกมายกยิ้มกระหายในความมืดสลัวแล้วกดแนบกระแทกความใหญ่โตไปกับกลางหว่างขาเรียวเล็กกระเสือกกระสนยัดเยียดตัวเองไปในร่างเล็กอย่างเอาแต่ใจ กรี๊ด!เจ็บ!ความเจ็บกลางร่างทำให้เธอดิ้นเร่าต่อต้านขัดขืนหาทางหนีเอาตัวรอดจากความอึดอัดและความเจ็บปวดที่ดิฐายัดเยียดเข้ามาในร่างตนเอง แต่ให้ตายเถอะ ยิ่งพยายามเธอก็ยิ่งหมดทางหนีเมื่อเอวหนาของชายหนุ่มคืบคลานตามติดเธอจนไม่อาจถอยหนีไปได้“จะ...เจ็บ! อึก! ได้โปรดออกไปเถอะ ฉันเจ็บ! ฮือ...”เธออ้อนวอนคนเหนือร่างเสียงสั่นเครือพร้อมน้ำตาไหลออกทางหางตาในความมืดสลัว ส่วนดิฐารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของจันทร์เจ้าดีในตอนนี้ ก็เขาคือผู้ชายคนแรกของเด็กนี่ และที่สำคัญขนาดตัวของเขาและหล่อนนั้นแตกต่างกันมากเป็นธรรมดาที่จะเจ็บมากบวกกับเขาใจร้อนจึงทำให้เธอเจ็บมาก“ให้ตายเถอะ ถ