Todos os capítulos de Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Capítulo 141 - Capítulo 150

Vanessa's POV They were sitting at a large table in the corner. Sebastian was at the head. The partners were on either side. And Edith was right next to him. So close that her shoulder was touching his.She was serving him food. Placing it on his plate. Smiling at him. Laughing at something he said.Parang uminit ang batok ko nang nakitang nilalagyan ng ulam ni Edith ang plato ng asawa ko.I stood in the entrance of the restaurant. I could not move. I could not speak.Lester was behind me. He put his hand on my shoulder."Are you okay?" he asked."I'm fine.""Your face is—""I said I'm fine."We sat down at a table far from them. I excused myself para mag-retouch. I walked to the bathroom. I needed to breathe. I needed to think.I stood in front of the mirror. I looked at my reflection. My face was pale. My eyes were red. My hands were shaking.I took a deep breath. Then another.Patapos na akong mag-retouch nang bumukas ang CR at pumasok si Edith. She was smiling. That fake, sweet s

Vanessa's POVMadaling-araw na nang makauwi si Sebastian sa bahay. Pagtingin ko sa wall clock, alas-tres na pala ng madaling-araw.Nakahiga lang ako sa kama, nakatalikod sa pinto. Nakapikit ang mga mata ko at pinapantay ko ang paghinga ko. Ilang oras na akong nagpapanggap na tulog. Naghihintay. Nakikinig. Iniisip kung anong oras siya uuwi.Narinig kong bumukas ang front door. Sunod ay ang marahan niyang mga yabag sa hallway. Maingat siyang maglakad, parang ayaw niya akong magising.Pumasok siya sa kuwarto. Bahagyang umingit ang sahig sa bawat hakbang niya. Naramdaman kong huminto siya sa paanan ng kama. Ramdam ko rin ang titig niya sa akin.Nagkunwari akong tulog.Naramdaman kong niyakap niya ako at marahan akong hinalikan sa pisngi."I'm sorry, Wife," mahina niyang bulong sa akin.Mainit ang hininga niya sa balat ko. Mahigpit niya akong niyakap at idinikit ang katawan niya sa akin.Pero wala akong naramdaman.Kundi lamig.Kundi distansya.Parang may kutsilyong unti-unting tumarak sa

Vanessa's POVPansamantala muna akong nanatili sa rest house namin ni Sebastian para makapagpahinga roon nang ilang araw.Ang rest house namin ay isang maliit na property na binili namin ilang taon na ang nakalipas. Napapalibutan ito ng mga puno, malalawak na bukirin, at bukas na kalangitan. Walang maiingay na kapitbahay. Walang anumang istorbo. Tahimik lang ang paligid.Ilang buwan na rin mula nang huli akong makapunta rito. Maayos pa ring inaalagaan ng mga staff ang buong lugar. Namumulaklak pa rin ang mga hardin. Malulusog pa rin ang mga alagang hayop. Halos walang nagbago.Pero ako...Hindi na ako katulad ng dati.Araw-araw, nagigising ako sa huni ng mga ibon. Mag-isa akong nag-aalmusal. Mag-isa akong naglalakad sa hardin. Mag-isa akong nakaupo sa veranda habang pinapanood ang paglubog ng araw.Tatlong araw na kaming hindi nag-uusap ni Sebastian.Hindi ko sinasagot ang mga tawag niya.Hindi ko binabasa ang mga mensahe niya.Hindi ako nagre-reply sa kahit ano.Kailangan ko ng space

Sebastian's POVKapansin-pansin ang pag-iwas ni Vanessa sa akin kahit napag-usapan na namin ang tungkol sa relasyon namin at sa nakababata kong kaibigang si Edith.The hacienda was supposed to be a place of peace. A place where we could escape from the noise of the city. A place where we could reconnect.Pero wala akong maramdamang kapayapaan. Hindi para sa akin. At lalong hindi para sa aming dalawa.Ilang araw na akong iniiwasan ni Vanessa. Sa tuwing pumapasok ako sa isang silid, lumalabas naman siya. Kapag sinusubukan kong kausapin siya, lagi siyang may dahilan para umalis. At sa tuwing inaabot ko ang kamay niya, agad siyang lumalayo.Pinagmasdan ko siya mula sa kabilang dulo ng hapag-kainan. Katabi niya si Kimberly at may pinag-uusapan silang dalawa. Hindi ko man marinig ang usapan nila, kitang-kita ko ang pagod at lungkot sa maganda niyang mukha.Ni isang beses, hindi niya ako nilingon simula nang dumating kami rito.Sumasakit na ang ulo ko kaiisip kung paano ako makakabawi sa asa

Sebastian's POVMahigit isang buwan na kaming nagpapanggap sa harap ng pamilya ko na maayos lang kami ni Vanessa. Pero ang totoo, hanggang ngayon ay hindi pa rin kami nagkakaayos.Ang bawat dinner kasama ang pamilya ko ay parang parusa. Nakapalibot kaming lahat sa mesa, nagtatawanan at nagkukuwentuhan ang iba, habang magkalayo naman kaming dalawa ni Vanessa. Ngumingiti kami kapag kailangan, tumatango kapag may nagtatanong, at nagpapanggap na maayos ang lahat.Pero hindi naman talaga.Napapansin kong palihim akong tinitingnan ni Mommy na puno ng pag-aalala. Sinusubukan naman ni Daddy na buhayin ang usapan. Si Kimberly, panay ang tanong na ayokong sagutin. Si Conrad naman, tahimik lang habang nilalaro ang pagkain niya.At si Vanessa...Ni minsan, hindi niya ako nilingon.Patuloy niya akong iniiwasan. Nakakapag-usap lang kami sa kompanya kapag may meeting o kailangang pag-usapan dahil COO siya at ako naman ang CEO.Sa opisina, sobrang propesyonal namin.Efficient. Professional. Distant.