تسجيل الدخولSebastian’s POVMas binilisan ko pa ang pagpapatakbo ng sasakyan kaysa dati. Sumingit ako sa traffic. Hindi ko na pinansin ang mga traffic light. Wala na akong pakialam kung matiketan man ako o maaksidente.Sinabunutan ko ang sarili ko at sunod-sunod na hinampas ang manibela.Kailangan kong makarating sa airport.Kailangan ko siyang maabutan.Kailangan kong ayusin ang lahat.Pagdating ko sa airport, halos takbuhin ko ang buong terminal. Nilibot ko ang bawat gate, bawat waiting area, at bawat restaurant.Tinawagan ko ang isang cellphone ni Vanessa.Diretso sa voicemail.Tinawagan ko naman ang cellphone ni Conrad.Naka-off.Unti-unti akong nilamon ng takot.Paano kung huli na ang lahat?Paano kung nakasakay na sila sa eroplano?Paano kung nasa himpapawid na sila?Paano kung hindi na pala sila babalik?Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.Napahinto ako sa pagtakbo at napasandal sa pader.Hindi ako makahinga.Iniiwan na niya ako.Tuluyan na niya akong iiwan.At wala akong
Sebastian's POVMahigit isang buwan na kaming nagpapanggap sa harap ng pamilya ko na maayos lang kami ni Vanessa. Pero ang totoo, hanggang ngayon ay hindi pa rin kami nagkakaayos.Ang bawat dinner kasama ang pamilya ko ay parang parusa. Nakapalibot kaming lahat sa mesa, nagtatawanan at nagkukuwentuhan ang iba, habang magkalayo naman kaming dalawa ni Vanessa. Ngumingiti kami kapag kailangan, tumatango kapag may nagtatanong, at nagpapanggap na maayos ang lahat.Pero hindi naman talaga.Napapansin kong palihim akong tinitingnan ni Mommy na puno ng pag-aalala. Sinusubukan naman ni Daddy na buhayin ang usapan. Si Kimberly, panay ang tanong na ayokong sagutin. Si Conrad naman, tahimik lang habang nilalaro ang pagkain niya.At si Vanessa...Ni minsan, hindi niya ako nilingon.Patuloy niya akong iniiwasan. Nakakapag-usap lang kami sa kompanya kapag may meeting o kailangang pag-usapan dahil COO siya at ako naman ang CEO.Sa opisina, sobrang propesyonal namin.Efficient. Professional. Distant.
Sebastian's POVMabilis siyang naglalakad. Halos nagmamadali ang bawat hakbang niya. Hindi man lang siya lumingon o bumagal.Sinundan ko siya paakyat ng hagdan. Sinundan ko siya hanggang sa silid namin. Sinundan ko siya hanggang sa makapasok kami sa loob.Nang makapasok na kami sa kwarto, ni hindi niya pa rin ako magawang tingnan."Vanessa," tawag ko.Hindi siya sumagot."Please, look at me."Hindi pa rin siya sumagot."Vanessa—"Tumunog ang cellphone niyang nakapatong sa kama at nakita ko sa screen ang pangalang Lester Santos.Napatitig ako sa pangalan sa phone niya. Lester Santos. Ang lalaking nakasabay niyang mag-lunch. Ang lalaking kilala niya pa noong college.Parang biglang nanlamig ang buo kong katawan. Kasabay no'n ang pag-usbong ng selos sa dibdib ko.Sino ba talaga siya? Bakit siya tumatawag? Ano ang kailangan niya kay Vanessa?Pinagmasdan ko siyang pulutin ang phone. Nabasa niya ang mensahe at bigla siyang ngumiti.Hindi ko mapigilang makaramdam ng selos lalo na nang makita
Sebastian's POVKapansin-pansin ang pag-iwas ni Vanessa sa akin kahit napag-usapan na namin ang tungkol sa relasyon namin at sa nakababata kong kaibigang si Edith.The hacienda was supposed to be a place of peace. A place where we could escape from the noise of the city. A place where we could reconnect.Pero wala akong maramdamang kapayapaan. Hindi para sa akin. At lalong hindi para sa aming dalawa.Ilang araw na akong iniiwasan ni Vanessa. Sa tuwing pumapasok ako sa isang silid, lumalabas naman siya. Kapag sinusubukan kong kausapin siya, lagi siyang may dahilan para umalis. At sa tuwing inaabot ko ang kamay niya, agad siyang lumalayo.Pinagmasdan ko siya mula sa kabilang dulo ng hapag-kainan. Katabi niya si Kimberly at may pinag-uusapan silang dalawa. Hindi ko man marinig ang usapan nila, kitang-kita ko ang pagod at lungkot sa maganda niyang mukha.Ni isang beses, hindi niya ako nilingon simula nang dumating kami rito.Sumasakit na ang ulo ko kaiisip kung paano ako makakabawi sa asa
Vanessa's POVMas inilapit niya ang kabayo niya. Sinubukan niyang abutin ang renda ko. Pero mabilis akong umiwas."Vanessa, please.""Wala na tayong dapat pag-usapan, Sebastian.""So, gano'n na lang ba 'yon? After everything? Makikipaghiwalay ka na lang sa akin?""Oo."Matalim ang pagkakasabi ko.Hindi ko talaga iyon gustong sabihin. Pero gusto kong maramdaman niya kung gaano niya ako nasaktan.Bigla siyang napahinto.Huminto rin ang kabayo niya.Nakatitig lang siya sa akin.Namumutla ang mukha niya.Nanlalaki ang mga mata niya."Seryoso ka ba talaga?"Binilisan ko ang pagpapatakbo hanggang sa marating namin ang taniman ng mga niyog.Mas lalo kong pinatakbo si Bella hanggang sa makarating ako sa taniman ng mga niyog.Bumaba ako sa kabayo at itinali si Bella sa isang poste, pero mabilis akong hinabol ni Sebastian at niyakap.Bigla niya akong niyakap mula sa likuran.Dumampi ang dibdib niya sa likod ko.Ipinatong niya ang baba niya sa balikat ko."Don't leave me, Vanessa..."Pumikit ako
Vanessa's POVPansamantala muna akong nanatili sa rest house namin ni Sebastian para makapagpahinga roon nang ilang araw.Ang rest house namin ay isang maliit na property na binili namin ilang taon na ang nakalipas. Napapalibutan ito ng mga puno, malalawak na bukirin, at bukas na kalangitan. Walang maiingay na kapitbahay. Walang anumang istorbo. Tahimik lang ang paligid.Ilang buwan na rin mula nang huli akong makapunta rito. Maayos pa ring inaalagaan ng mga staff ang buong lugar. Namumulaklak pa rin ang mga hardin. Malulusog pa rin ang mga alagang hayop. Halos walang nagbago.Pero ako...Hindi na ako katulad ng dati.Araw-araw, nagigising ako sa huni ng mga ibon. Mag-isa akong nag-aalmusal. Mag-isa akong naglalakad sa hardin. Mag-isa akong nakaupo sa veranda habang pinapanood ang paglubog ng araw.Tatlong araw na kaming hindi nag-uusap ni Sebastian.Hindi ko sinasagot ang mga tawag niya.Hindi ko binabasa ang mga mensahe niya.Hindi ako nagre-reply sa kahit ano.Kailangan ko ng space
Third Person’s POV Malakas ang tawa ni Gerald habang binabasa ang sunod-sunod na backlash ng mga tao laban kay Sebastian. Mas lalong nag-iingay online ang issue. At habang mas nasisira ang pangalan ng mga Montefalco, mas lalo siyang nasisiyahan. Nakasandal siya sa couch habang nakapatong ang lapt
Vanessa’s POV Papasok na sana kami ni Sebastian sa ospital para sa scheduled check-up ko nang bahagya akong napahinto sa paglalakad. May babaeng palabas ng elevator sa lobby ng hospital. Nakayuko ito habang may kausap sa cellphone, pero nang tuluyan siyang mag-angat ng mukha, para akong biglang na
Vanessa’s POV Napalingon ako sa kusina. Nandoon pa rin si Sebastian, abala sa niluluto niya. Nakatalikod siya sa amin habang may hinahalo sa kawali. Hindi pa niya alam na gising na ako. “Okay lang naman po ako sa work ko ngayon, Mom,” sabi ko habang inaayos ko ang pagkakaupo ko sa sofa. Napabunto
Vanessa's POV Napailing na lang ako habang nakangiti. Ang corny talaga niya minsan. Sobrang OA. Pero ganoon talaga si Sebastian. Hindi siya marunong gumawa ng bagay nang kalahati lang. Kapag may ginawa siya, all in palagi. Muli kong ibinalik ang tingin ko sa tattoo niya. Sobrang ganda talaga ng







