LOGINStay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Vanessa’s POV Sebastian picked her up. He carried her toward the exit. She was still crying. Still talking."Sir, please don't be mad at her. She's your wife. She loves you.""Babalikan kita, Vanessa. I need to take her to the hospital. Her face is swelling.""Seb, wala akong ginawa. She's lying—"He did not look back."Seb!" I called out. "Please! You have to believe me!"He kept walking. He pushed the door open. He carried her outside. He put her in his car. He drove away.And I was left standing there. Alone. Humiliated. Betrayed.His voice echoed in my head. Cold. Dismissive. Unbelieving."We'll talk later, Vanessa."Nanigas sa kinatatayuan ko nang iwan ako ng asawa ko at piliing paniwalaan ang executive assistant niya.I felt the tears coming. I blinked them back. I would not cry. Not here. Not now.Sinubukan ko silang habulin, pero huli na.Through the window. In the passenger seat. Edith turned around. Nakita ko si Edith na nakangisi habang nakatingin sa akin. A cold. Victorio
Vanessa's POV They were sitting at a large table in the corner. Sebastian was at the head. The partners were on either side. And Edith was right next to him. So close that her shoulder was touching his.She was serving him food. Placing it on his plate. Smiling at him. Laughing at something he said.Parang uminit ang batok ko nang nakitang nilalagyan ng ulam ni Edith ang plato ng asawa ko.I stood in the entrance of the restaurant. I could not move. I could not speak.Lester was behind me. He put his hand on my shoulder."Are you okay?" he asked."I'm fine.""Your face is—""I said I'm fine."We sat down at a table far from them. I excused myself para mag-retouch. I walked to the bathroom. I needed to breathe. I needed to think.I stood in front of the mirror. I looked at my reflection. My face was pale. My eyes were red. My hands were shaking.I took a deep breath. Then another.Patapos na akong mag-retouch nang bumukas ang CR at pumasok si Edith. She was smiling. That fake, sweet s
Vanessa's POV"Ma'am, dumating na po si Mr. Santos," sabi ng executive assistant kong si Anna nang pumasok siya sa opisina ko.I looked up from my laptop. Anna was standing in the doorway, holding a tablet. Behind her, I could see a tall man in a dark suit. He was looking around the office with an expression of mild curiosity."Send him in," I said.Anna stepped aside. The man walked in. He was older than I remembered. His hair was grayer. His face was more lined. But his eyes were the same. Warm. Friendly. Familiar."Have a seat, Mr. Santos," nakangiting sabi ko at inayos ang kontrata na kailangan ng signature niya ngayong araw.Lester Santos sat down across from me. He smiled. A wide, easy smile."Vanessa," he said. "You look exactly the same.""I look older.""We all look older. But you still have that same spark."I laughed. "I don't know about that.""I do. I remember you in college. Always the smartest one in the room. Always the most determined."I felt my face get warm. "You'r
Vanessa's POV"I'm sorry, Sir. Nadulas po kasi ako at hindi ko napigilang mapakapit sa inyo."Namumula ang mukha ni Edith habang nanginginig ang boses niya. Halatang natataranta siya sa nangyari."I tripped on the rug. Napasubsob po ako. Nagkataon lang na kayo ang pinakamalapit. I didn't mean to..." Mabilis siyang napatingin sa akin. Punong-puno ng takot ang mga mata niya. "I'm so sorry, Ma'am. It was an accident. I would never..."Itinaas ko ang kamay ko upang pigilan siya.Hindi ko na hinayaang tapusin pa niya ang paliwanag.Tahimik kong pinagmamasdan ang dalawa.Nahuli ko ang mabilis na pagsulyap ni Edith sa akin habang inaalalayan pa rin siya ni Sebastian.Maliit na bagay lang iyon para sa ibang tao.Pero nakita ko.Nakita ko kung paano siya tumingin sa asawa ko.Nakita ko kung paano siya tila nag-atubiling kumalas sa pagkakahawak dito.Nakita ko rin kung paano niya siniguradong nakaalalay pa rin si Sebastian sa kaniya.Lahat iyon ay nakita ko.Pinilit kong maging mahinahon.Pinil
Vanessa's POVMakalipas ang mahigit limang buwan na pagpapahinga ni Sebastian, tuluyan na ring bumalik ang sigla niya. Ang lalaking halos araw-araw kong binantayan noon sa ospital ay para bang unti-unting naglaho, at napalitan ng dating Sebastian Montefalco na puno ng kumpiyansa at determinasyon.Hindi man agad-agad, dahan-dahan siyang bumalik sa kompanya upang tulungan ako sa pamamahala.Maayos na ulit ang takbo ng Montefalco Group.Natuldukan na rin ang problema sa mga ghost accounts na naging dahilan ng pagkawala ng milyon-milyong piso. Matapos ang masusing imbestigasyon, natukoy namin ang mga nasa likod nito at naibalik ang malaking bahagi ng perang nawala. Unti-unti ring tumaas muli ang sales ng kompanya.Para bang bumabalik na sa normal ang lahat.Si Sebastian ay muli nang nakaupo sa dati niyang opisina.Ako naman ay bumalik sa sarili kong opisina at sa tungkulin bilang COO.Pero hindi na tulad ng dati.Marami akong natutunan sa mga nangyari nitong nakaraang buwan.Natutunan kon
Vanessa's POV"Wife," tawag niya.Hinawakan niya ang baba ko at marahang iniharap ang mukha ko sa kaniya."Tell me.""Hindi naman ako nagseselos.""Then what is it?""Sebastian, I can't...""Vanessa. Tell me."Naramdaman kong namasa ang mga mata ko.Mabilis akong kumurap upang pigilan ang mga luha."Mahal mo ba siya?" tanong ko.Lumabas ang tanong bago ko pa napigilan ang sarili ko."Ano?""Mahal mo ba si Edith?"Natigilan siya.Mula sa pagkalito ay napalitan iyon ng sakit at pagkatapos ay inis."How can you ask me that?""Sebastian...""How can you ask me if I love someone else? After everything we've been through?""I just...""Look at me, Vanessa. Look at me."Napatingin ako sa kaniya."I married you because I wanted to protect you. Nanatili ako sa tabi mo dahil nahulog ako sa 'yo. At pinakasalan kita ulit dahil hindi ko na kayang isipin ang buhay ko nang wala ka.""But you always have time for her...""She's my assistant.""You spend more time with her than with me.""Because you'
Sebastian's POV “Arturo, thank you always,” rinig kong sabi ni Vanessa. Uminit lalo ang ulo ko. Arturo. Of course it was Arturo. My brother. The doctor. The one who saved her life. The one who gave her rides when her car broke down. The one who looked at her like she was the only person in the r
Vanessa’s POV Binuksan ni Arturo ang radyo—jazz station. Malumanay lang ang tugtog. Hindi malakas. Sapat lang para hindi masyadong ramdam ang katahimikan. Isa iyon sa mga bagay na naa-appreciate ko sa kanya. Hindi niya kailangang punuin ang bawat segundo ng usapan. Komportable siya sa katahimik
Vanessa's POVPapunta na ako sa Montefalco Group nang bigla akong nasiraan ng kotse sa daan. Napamura ako at sinubukang ayusin ang kotse. Hindi ako pwedeng ma-late dahil may meeting ako ngayon. Manager ako ng finance department at kailangan ko talaga ang malaking adjustment sa posisyon na binigay n
Third Person's POV Lumapit si Sebastian sa kanya. Inilagay niya ang isang kamay sa baywang nito. “I like it too.”Saglit na natigilan si Vanessa.“I’m not asking you to trust me overnight. I’m just asking you to let me try. Let me show you that not all men are like him.”Vanessa looked into his ey



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



