All Chapters of พลาดรักวิศวะลวง: Chapter 91 - Chapter 100

แรงกระแทกที่รัวเร็วและหนักหน่วง จนทำให้น้ำในสระกระเพื่อมซัดสาดไปมาจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่ทว่าคนตัวสูงกลับไม่ได้ใส่ใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย สายตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาของเธออย่างพึงพอใจ ยังคงเคลื่อนไหวสะบัดร่างกายกระแทกเข้าออกไปมาอย่างไม่ยอมหยุดยั้ง จนกระทั่งความสุขสุดขีดมาถึง เขาก็เร่งจังหวะแรงสุดชีวิตพร้อมกับส่งเสียงคำรามก้องกังวานออกมาอย่างสุดแรง "อึก อ๊าสสส" ก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักร้อนผ่าวพวยพุ่งทะลักเข้าไปยังข้างในร่องรักจนล้น ทิ้งไว้เพียงความอ่อนระโหยโรยแรงและความอิ่มเอมที่ส่งผ่านไปยังร่างเล็กที่ทิ้งตัวฟุบลงบนแผงอกเขาทันที เวลาต่อมา เวลานาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มตรง รถยนต์คันหรูจึงแล่นเข้ามาจอดเทียบที่บริเวณลานจอดรถภายในอาคารคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ในขณะที่บรรยากาศภายนอกเริ่มมืดครึ้มและแสงไฟตามถนนสาดส่องสว่างเข้ามา แต่สำหรับนาราแล้ว โลกทั้งใบของเธอกลับดูมืดมนและอึดอัดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก สาเหตุที่ทำให้ต้องกลับมาถึงบ้านช้ากว่ากำหนดเดิม ก็เพราะผู้ชายร่างสูงข้างกายเอาแต่รังแกเธอไม่หยุด เขาเอาแต่ทำตามอำเภอใจ โดยที่เธอไม่มีโอกาสปฏิเสธ ไม่ว่าจะเป็นในสระน้ำหลังอาหารเช้า ที่เธอควรจะ

ร่างสูงยิ่งสงสัยหนักขึ้นไปอีก ว่าเธออยากช่วยเหลือใคร เพื่อนคนไหนกันที่เธอยอม ถึงขั้นมาเอ่ยปากขอเงินจากเขาถึงห้าแสนบาทแบบนี้ แต่ก่อนที่เขาจะได้ใช้ความคิดหรือเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองสงสัย เธอก็เป็นคนเฉลยทุกอย่างออกมาด้วยตัวเองเสียก่อน “ล่าอยากช่วยนารา… เพื่อนสนิทของล่าเอง ล่าไม่อยากเห็นเพื่อนทุกข์ใจ อยากให้หลุดพ้นจากผู้ชายใจร้าย และส่วนหนึ่งคิดว่ามันเป็นเพราะล่าด้วย ที่แนะนำงานนั้นให้เพื่อน” ประโยคนั้นทำเอาเฮียเก้าถึงกับอึ้งและรู้สึกแน่นในอกขึ้นมาทันที เพราะผู้ชายใจร้ายที่ว่านั้นไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือเลโอรุ่นน้องที่เขาสนิทและไว้ใจที่สุดนั่นเอง ทำให้มือหนาที่กำลังจะยื่นไปหยิบโทรศัพท์เพื่อกดโอนเงินให้เธอ ชะงักค้างอยู่กลางอากาศด้วยความลำบากใจ “รู้ไหมล่า… ว่าการทำแบบนี้มันทำให้เฮียลำบากใจขนาดไหน” เขาถอนหายใจ พลางเอ่ยด้วยสีหน้าครุ่นคิดยากจะตัดสินใจ "ทำไมล่าไม่ปล่อยให้เป็นเรื่องของเขาสองคนไปล่ะ เฮียเชื่อว่าไอ้เลโอมันคงไม่ได้ร้ายขนาดนั้นหรอก" ลุลายิ้มออกมาอย่างเข้าใจ แต่ก็ยังยืนกรานในจุดยืนของตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบที่แขนแกร่งของเขาเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีเหตุผล ทว่าแฝงไปด้วยความ

“โอ๊ะ… พี่เลโอ” น้ำชาเรียกเสียงใสจนคนบริเวณนั้นต้องหันมามอง ก่อนจะเดินเข้ามายืนใกล้ประตูฝั่งคนขับอย่างเป็นกันเอง “พี่มารอรับใครเหรอคะ? ชาเห็นพี่ขับรถมาจอดรอที่นี่บ่อย ๆ เลยน้า แปลกจังเลยค่ะ” เลโอยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้แสดงอาการรังเกียจ แต่ก็ไม่ได้สนใจอีกฝ่ายมากนัก สายตาของเขายังคงหันมองไปยังทางเดินเข้าออกคณะอยู่บ่อยครั้ง ราวกับไม่ได้สนใจคำถามของหญิงสาวเท่าไหร่ แต่ก็ยังตอบออกไปตามมารยาท “มารอรับนาราน่ะ” คำตอบนั้นทำเอาน้ำชาชะงักไปทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง จนควบคุมไม่อยู่ นารา… ชื่อนี้เธอรู้จักดี เพราะเป็นเพื่อนเรียนคณะเดียวกับเธอ ท่าทางดูเรียบร้อย จนเธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ผู้ชายรูปหล่อระดับหนุ่มฮอตประจำคณะวิศวะ ที่เคยเป็นของเธอมาก่อน และเธอยังคงมีความหวังอยากจะกลับไปเป็นของเขาอีกครั้ง จะมารอคอยผู้หญิงที่ดูธรรมดาแบบนารา ความรู้สึกอิจฉาแล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอจึงเผลอหลุดปากถามออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “จริงเหรอคะ? งั้นพี่กำลังคบกับนาราอยู่เหรอ” เลโอกำลังจะอ้าปากตอบคำถามนั้น แต่ทว่ายังไม่ทันได้เปล่งเสียงออกมาเลย ร่างเล็กที่เขารอคอยก็เดินเข้ามาถึงพอดี

คำพูดนั้นมันทำให้ความอดทนของนาราขาดผึงลงทันที ก่อนเธอจะตวาดกลับไปด้วยเสียงสั่นพร่า ด้วยความโกรธและเจ็บปวดจนแทบขาดใจ “ฉันในสายตาพี่ทุเรศขนาดนั้นเลยเหรอ แค่ฉันเอากับพี่คนเดียว ฉันก็รู้สึกขยะแขยงตัวเองจะแย่อยู่แล้ว แล้วฉันจะไปเอากับใครได้" "....." "พี่รู้ไหมว่าฉันเกลียดตัวเองแค่ไหน ที่ต้องมาอยู่ในสภาพนี้” เธอคิดว่าคำพูดนี้คงจะทำให้เขาสำนึกผิดหรือรู้สึกอะไรขึ้นมาบ้าง แต่กลับกลายเป็นว่ามันยิ่งไปกระตุ้นให้เขาพูดจาโหดร้ายและต่ำช้ายิ่งกว่าเดิมเสียอีก “เธอน่ะเหรอขยะแขยงฉัน" เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจ ดวงตาคมเป็นประกายวาววับ "แต่ทำไมทุกครั้งที่ฉันเสียบเข้าไป เธอถึงครางเสียงดังขนาดนั้นล่ะ ทุกครั้งที่ฉันกระแทกเธอร้องแบบไหนต้องให้ฉันบอกหรือเปล่า!!" "....." "แล้วถ้าเกลียดฉันนัก ทำไมถึงอ้าปากอมคxยผู้ชายอย่างฉันได้ล่ะ แล้วอมให้โดยที่ฉันไม่เคยขอด้วยนะ แบบนั้นเหรอที่เธอเรียกว่าขยะแขยง” เพี๊ยะ!!! นาราฟาดฝ่ามือไปที่แก้มสากของเขา ดังสนั่นไปทั้งรถด้วยความตั้งใจที่จะทำให้เขาเจ็บที่สุด นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอใช้กำลังกับใครขนาดนี้ แต่มันเป็นเพราะคำพูดที่หยาบคายเกินจะทนไหวของเขา ที่สาดเข้ามาใส่

ทันทีที่รถจอดตรงลานจอดรถ เลโอก็ก้าวเร็ว ๆ รีบเดินเข้าไปในผับของเฮียเก้าทันที ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจและไม่สบอารมณ์ จนคนรอบข้างที่เห็นก็พากันหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ บรรยากาศภายในร้านตอนนี้ยังไม่มีลูกค้า เพราะผับยังไม่ถึงเวลาเปิด แต่บรรดาลูกน้องของเฮียเก้าต่างก็ขวักไขว่กันทำงานอยู่อย่างขะมักเขม้น สายตาคมกวาดมองไปทั่ว ก่อนจะเห็นเฮียเก้าที่เคาน์เตอร์บาร์ เขาจึงพุ่งตรงไปที่นั่นทันที เจ้าของผับกำลังทำหน้าตาเคร่งเครียดขมวดคิ้วสั่งงานลูกน้องคนสนิทอยู่หลายเรื่อง ท่าทางดูจริงจังและน่าเกรงขามตามสไตล์เจ้าของธุรกิจคนใหญ่คนโต แต่ทว่าเมื่อเขาเหลือบสายตาขึ้นมาเห็นร่างสูงของเลโอที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเดือดดาลเช่นนี้ ชายหนุ่มรุ่นพี่ก็ดูเหมือนจะรู้ได้ในทันที ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้รุ่นน้องถ่อสังขารมาหาเขาถึงที่นี่ ในเวลาที่ผับยังไม่เปิด ร่างสูงจึงหันไปสั่งลูกน้องเสียงเข้ม “พวกมึงออกไปให้หมด อย่าอยู่รบกวนสายตากู” เมื่อทุกคนพากันรีบเดินออกไปจนพ้นสายตาแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ หยิบขวดเหล้าชั้นดีขึ้นมาเทใส่แก้วใบหนึ่งจนเกือบเต็ม แล้วยื่นมาให้คนที่กำลังทำหน้