All Chapters of พลาดรักวิศวะลวง: Chapter 111 - Chapter 120

คำพูดนั้นทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของน้ำชาชะงักค้างไปทันที หน้าเธอเปลี่ยนเป็นตึงเครียด เธอรีบยื่นมือจับข้อมือเขาไว้แน่น ก่อนที่เขาจะเดินจากไป “เพิ่งจะห้าทุ่มเอง ยังดื่มได้ไม่กี่แก้วเลยนะคะ พี่จะรีบไปไหนคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงพยายามอ้อนเขาเต็มที่ พลางกระพริบตาปริบ ๆ ให้ดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้น “ก็บอกแล้วไงว่ามีธุระ” เลโอตอบกลับอย่างตัดบท ไม่ขยายความอะไรอีก แต่ทว่าน้ำชาก็ไม่ยอมแพ้ ยังคงเซ้าซี้ต่อไปด้วยความคับข้องใจ ในใจเธอคิดไปเองแล้วว่าธุระที่ว่านี้ คงไม่พ้นการต้องไปหาผู้หญิงคนใดคนหนึ่งแน่นอน และก็อาจจะเป็นคนเดียวที่เธอคิดไว้ จึงเอ่ยถามออกไปตรง ๆ “หรือว่า… พี่จะไปหานาราใช่ไหมคะ” ทันทีที่ชื่อนั้นหลุดออกจากปากของน้ำชา เลโอก็สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเธออย่างแรงจนเธอเกือบล้มก้นกระแทกพื้น ท่าทีเปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน ดวงตาคมกริบฉายแววโกรธเคืองอย่างชัดเจน “ฉันเตือนเธอแล้วไงว่าอย่ายุ่งเรื่องของฉัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่ “ถ้าฉันจะไปไหน ฉันไม่จำเป็นต้องรายงานให้เธอรู้ทุกเรื่อง" "ฉันก็แค่ถามเองนะ" "อีกอย่างนะ... จะบอกให้เข้าใจไว้เลยว่า การที่ฉันยอมออกมาดื่มกับเธอ

เลโอชะงักนิ่งทันที เขาไม่อาจโต้แย้งคำพูดของเวกัสได้เลย ซึ่งการที่เขาเงียบ ก็ยิ่งทำให้เพื่อนมั่นใจว่าตัวเองคิดถูก จึงเอ่ยต่อคล้ายกำลังเตือนสติเขาอย่างจริงจัง “กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าอย่าประมาทผู้หญิง ตอนนั้นกูเตือนมึงแต่มึงไม่เชื่อ" "....." "กูบอกแล้วไงว่าผู้หญิงมีพลังบางอย่างที่มึงคาดไม่ถึง ส่วนใหญ่คนที่ชอบพูดว่าคนนี้กูก็แค่เล่น ๆ คนนี้กูไม่จริงจังหรอก คนนี้ไม่ใช่สเปก สุดท้ายก็มีจุดจบแบบมึงทุกรายแหละ” “จุดจบเหี้ยไรของมึง?” เลโอถามกลับด้วยใบหน้าเครียดขรึม "อย่ามาทำเป็นทันกูไอ้เว" ทว่าเวกัสกลับยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ ทั้งความรู้สึกและความเจ็บปวดของเพื่อน “ก็จุดจบแบบที่มึงกำลังเป็นไงล่ะ คิดถึงเขาตลอดเวลา ทำอะไรก็เห็นแต่หน้าเขา อาการนี้กูไม่ได้ไม่เคยเป็นนะ มึงเองก็เคยเห็นกูเป็นแบบนี้มาก่อนตอนที่มุกดาทิ้งกูไป กูน่าจะหนักกว่ามึงด้วยซ้ำ ถึงขั้นไปนอนโรงพยาบาลเลย จำไม่ได้เหรอวะ” เลโอพ่นลมหายใจยาวออกมา เมื่อนึกถึงภาพนั้น เขาเคยเห็นเพื่อนรักทรมานเพราะความรักจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล และในใจก็แอบภาวนาว่าตัวเองคงไม่ถึงขั้นนั้น แต่ความจริงที่กำลังพยายามหลีกเลี่ยง กลับทำให้ความมั่นใจของเขาสั่นคลอ

เลโอที่ยังไม่รู้เลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เพียงแค่พยักหน้าเห็นด้วย เพราะเริ่มรู้สึกมึนจากฤทธิ์เหล้าที่ดื่มไปหลายแก้ว ก่อนจะเดินตามเจ้าของผับลงไปถึงชั้นล่าง เมื่อก้าวลงมาถึงเคาน์เตอร์บาร์ด้านล่าง เลโอก็นั่งลงทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก มือยกแก้วเหล้าขึ้นจิบต่อเนื่องราวกับต้องการกลบความคิดทั้งหมดที่กัดกินใจ ส่วนเฮียเก้าก็นั่งมองอยู่ข้าง ๆ สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความเข้าใจในอาการของรุ่นน้อง ไม่ถึงชั่วโมงเสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ดังใกล้เข้ามา ก่อนจะหยุดนิ่งตรงที่ทั้งสองคนนั่งอยู่ เป็นลุลากับนาราที่เดินคู่กันมา ก่อนที่นาราจะเบี่ยงตัวหลบไปยืนซ่อนอยู่ด้านหลังของเพื่อนสนิท ทันทีที่สายตาเธอเหลือบเห็นเลโอนั่งอยู่ตรงนั้น หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันที แต่เธอก็พยายามบังคับสีหน้าให้ปกติ เหมือนเป็นคนไม่รู้จักกัน ลุลาเองเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ก็หันมาถลึงตาใส่เฮียเก้า แสดงออกชัดเจนถึงความไม่พอใจ ที่รู้ทั้งรู้ว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้จบกันไปแล้ว ก็ยังหาเรื่องให้มาเจอหน้ากันได้ จึงเอ่ยเสียงห้วนกับคนตรงหน้าทันที "ทำไมเฮียไม่บอกก่อนว่ามีแขกอยู่ด้วยล่ะ" เสียงนั้นดังพอให้คนที่นั่งก้มหน้าอยู่อย่างเลโอเงยหน้าขึ้น

เสียงเพลงบีทหนัก ๆ ของดนตรีEDMดังลั่นไปทั่วบริเวณผับ ท่ามกลางกลุ่มฝูงชนที่กำลังขยับตัวไปตามจังหวะ ลุลาเดินคู่กันกับนาราออกมาจากประตูหลัง เตรียมจะให้เพื่อนขึ้นรถที่เฮียเก้าจัดไว้ให้ “เดี๋ยวกูกลับเองก็ได้ ไม่ต้องลำบากหรอก” นาราพูดขณะมองไปทางที่จอดรถ “รถตู้ก็จอดได้แค่หน้าซอยบ้านกูอยู่แล้ว” “ไม่เอา ดึกแล้วนะ ให้กูไปส่งเถอะ” ลุลายืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “กูอยากกลับเองจริง ๆ นะ เวลาเลิกงานดึกกูก็เดินกลับเองประจำ ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก” นาราตอบกลับด้วยความที่ไม่อยากให้เพื่อนลำบาก จนในที่สุดลุลาก็ต้องยอมแพ้ตามนิสัยดื้อของเพื่อน "เออก็ได้ แต่กูเดินไปส่งขึ้นรถนะ" ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินผ่านมุมกำแพงด้านหลัง ก็พบกลุ่มผู้ชายสามคนกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ พอเห็นสองสาวหน้าตาดีและแต่งตัวเรียบร้อยในชุดนักศึกษา สายตาก็เริ่มเป็นประกายวาววับ และก็มีเสียงแซวดังขึ้นทันที “จะรีบไปไหนครับน้องคนสวย… มานั่งคุยกันหน่อยไหม?” ลุลาหยุดยืน ปลายจมูกย่นด้วยความรำคาญ ตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ต้องมายุ่ง” ประโยคนั้นดูเหมือนยิ่งไปกระตุ้นความต้องการของพวกเขา ทั้งสามคนจึงขยับตัวมาขวางทางเดิน สายตาไล่กวาดมองล

มันใกล้กันจนได้กลิ่นเหล้าอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่ และกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่คุ้นเคยลอยเข้ามาแตะจมูกของเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา นาราพยายามรวบรวมสติ ปรับอารมณ์ให้กลับมาปกติเหมือนเดิม แต่ทว่าเมื่อเขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแตะกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่กระทบผิวหน้า เธอก็รีบเอ่ยขึ้นมาทันที “ขยับออกไปหน่อยสิ จะใกล้อะไรขนาดนี้” เธอรีบหยิบสำลีขึ้นมาจัดการ ชุบน้ำเกลือจนชุ่ม ก่อนจะค่อย ๆ ถูไถไปตามแผลถลอกที่ข้างแก้มของเขาด้วยความระมัดระวังและเบามือที่สุด ทว่าทุกครั้งที่สำลีแตะผิวของเขา ร่างสูงตรงหน้าก็จะสะดุ้งเล็กน้อย และสายตาคมกริบก็ไม่เคยมองไปไหน นอกจากมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอตลอดเวลา อันที่จริงการทำแผลมันไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้น แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือการต้านทานความรู้สึกเมื่อถูกจ้องมองอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ จนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัดหายใจแทบไม่ออก เธอพยายามกลั้นหายใจไว้มากที่สุด เพื่อไม่ให้เสียงลมหายใจดังจนเขาได้ยินความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ พยายามรีบทำทุกขั้นตอนให้จบลงเร็วที่สุด ทว่าพบว่ามือเล็กของตัวเองกลับสั่นเทาไม่หยุด จนแทบถืออุปกรณ์ไม่มั่นคง ทุกการเคลื่อน