All Chapters of พลาดรักวิศวะลวง: Chapter 101 - Chapter 110

“ทำไมพี่ไม่รับโทรศัพท์ของฉัน!” เสียงของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธ “แล้วทำไมต้องทำแบบนี้กับฉันอีก พี่รู้ไหมว่าฉันต้องการอะไร? ฉันบอกพี่ไปแล้วไงว่าฉันต้องการอิสระ หนี้สินทุกอย่างที่ฉันมีต่อพี่ ฉันก็จ่ายไปจนหมดแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมรักษาคำพูดที่ให้ไว้สักที!” เลโอฟังเสียงตวาดที่แสบแก้วหูนั้นอย่างคาดไม่ถึง เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน มันทำให้เขารู้สึกปวดหนึบไปทั้งร่างกาย ราวกับมีอะไรบางอย่างในใจสั่นคลอน แต่ทว่าเขากลับเก็บอาการนั้นไว้อย่างมิดชิด แทนที่จะแสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาให้เธอเห็น นอกจากมุมปากของเขาที่กระตุกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์และยากจะคาดเดาอารมณ์ เขาขยับเท้าเข้ามาใกล้ จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเธอและเขาเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น นิ้วมือเรียวยาวของเขายกขึ้นลูบไล้ลงบนแก้มเนียนนุ่มที่ยังมีร่องรอยความชื้นแห้งตึง แต่ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสถึงผิวหนังได้เต็มที่ นาราก็ปัดมือเขาออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง การกระทำนั้นทำเอาเลโอตกใจอีกครั้ง “รังเกียจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?” เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนทำให้ขนลุกซู่ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงอยู่ แต่กลับว่างเปล่าและน่ากลัวยิ่งขึ้น

เลโอกลืนน้ำลายลงคอดังอึกใหญ่ แม้จะเคยเห็นร่างกายนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ทว่าในค่ำคืนนี้ มันแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ความกล้าที่เธอแสดงออก ทำให้เขารู้สึกถึงความเกลียดชังที่เธอมีต่อเขา เธอถึงยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ออกไปจากที่นี่ โดยยอมเลือกทำทุกอย่างให้เขาพอใจ แค่คิดความเดือดดาลภายในกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกมากนอกอก แวบหนึ่งความน้อยใจพุ่งขึ้นมา ทว่าเขาก็รีบปัดออกไปจากความรู้สึกอย่างรวดเร็ว ให้หลงเหลือเพียงความรู้สึกไม่พอใจ แต่ถึงจะรู้สึกมากแค่ไหน การได้นอนมองร่างกายของเธอที่เขาปรารถนาและหลงใหลมาตลอด ในขณะที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์กำลังไหลเวียนในร่างกาย ก็ทำเอาท่อนเนื้อกลางกาย แข็งคัดบวมเป่งขึ้นมาทันที นาราขยับตัวขึ้นไปบนเตียงช้า ๆ ผิวเนื้อร้อนผ่าวของเธอสัมผัสกับผิวกายของเขาเป็นครั้งแรกในค่ำคืนนี้ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอใช้มือจับชายเสื้อยืดของเขา ดึงขึ้นอย่างแรง โดยคนตัวสูงยกแขนขึ้นช่วยเหลืออย่างเต็มที่ พอเสื้อถูกดึงออก ก็เผยให้เห็นแผงอกกำยำ กล้ามเนื้อที่แน่นตึง ผิวสีขาวผ่องไม่ต่างจากเธอ ก่อนมือเล็กจะตะปบลงไปที่กระดุมกางเกงยีนส์

เลโอยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ มือหนาจับต้นขาเนียนทั้งสองข้างดึงแยกออกให้กว้างยิ่งขึ้น ก่อนจะก้มตัวทาบทับลงมาบนร่างเล็กอย่างเต็มตัว ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบลงที่อกอวบอิ่มทันที ร่างเล็กเงยหน้าหลุดเสียงครางออกมา เมื่อรู้สึกถึงปลายลิ้นร้อนผ่าว ตวัดเลียวนรอบจุกนมสีหวานที่ตั้งชันขึ้นสู้สัมผัส “อ๊ะ...” เขาดูดจุกยอดข้างหนึ่งเข้าไปในปากแรงขึ้น ลิ้นหมุนวนดูดดึงจนเธอรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว ขณะเดียวกัน มืออีกข้างก็บีบเคล้นอกอวบอีกข้างเพื่อเพิ่มความกระสันไปด้วย ในขณะที่ปากยังคงปรนเปรอเต้าอวบของเธอ มือหนาอีกข้างก็จับท่อนเอ็นร้อนที่ยังคงแข็งคัดเต็มลำ จ่อเข้าหาร่องรักที่บวมเป่งและชุ่มฉ่ำจนลื่นไหล เขาใช้ส่วนหัวบานถูไถไปมาตามรอยแยกกลีบแคมทั้งสองข้าง เพื่อยั่วเย้าความรู้สึกให้ลุกโชนยิ่งขึ้น “ร่องเธอแฉะขนาดนี้เลยเหรอ อยากให้ฉันกลับเข้าไปอีกแล้วใช่ไหมนารา” เขากระซิบเสียงแหบพร่า ก่อนจะดันสะโพกเข้าช้า ๆ รับรู้ถึงผนังอ่อนนุ่มด้านในที่ขมิบตอดรัดแน่น “อ๊าสสส เข้ามาเลยพี่” นาราร้องขอเสียงสั่นอย่างไม่อาย รู้สึกถึงท่อนเนื้อร้อนที่กำลังสอดแทรกเข้าไปจนลึกสุดโคน ชนเข้ากับจุดอ่อนไหวภายใน ผนังตอดรัดรอบลำเขาแน่น ร

เมื่อถึงเวลาเรียนในช่วงบ่ายของวัน เลโอก็ขับรถมาถึงมหาลัยด้วยท่าทางที่ดูหงุดหงิดและไม่สบายใจ เขาตรงดิ่งมายังใต้ตึกเรียนหลักของคณะ ทันทีที่เห็นร่างของเวกัส เพื่อนสนิทที่นั่งพิงเสาด้วยท่าทางเรียบเฉยอยู่นั้น เขาก็รีบเดินเข้าไปหาด้วยความเร็ว ก่อนจะเอ่ยเสียงห้วนอย่างรีบร้อน “ขอบุหรี่ตัวดิวะ” เวกัสทำเพียงแค่กวาดสายตามองหน้าเพื่อนสนิทอย่างนิ่งเฉย ดวงตาคมกริบฉายแววสังเกตการณ์อย่างคุ้นเคย ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นยืน เขาไม่รีบร้อนหยิบส่งให้ทันที แต่กลับทำท่าจะหันหลังเดินออกไปเสียอย่างนั้น “กูขอบุหรี่ มึงไม่ได้ยินเหรอวะ?” เลโอถามซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เริ่มดังขึ้น มุมปากบิดเบี้ยวด้วยความรำคาญที่ก่อตัวมานานตั้งแต่เช้า “ก็นี่ไง… กูจะไปสูบเป็นเพื่อนมึง” เวกัสตอบกลับอย่างสุขุมราวกับรู้ทันเพื่อน ก่อนจะก้าวนำไปยังมุมเงียบด้านหลังตึกเรียน ที่พ้นสายตาคนพลุกพล่านและมีลมพัดผ่านเบา ๆ ทั้งสองนั่งลงบนขอบกำแพงเก่า เวกัสจัดการจุดบุหรี่ส่งให้เพื่อนก่อนจะจุดให้ตัวเอง ควันสีขาวลอยฟุ้งกระจายไปในอากาศยามบ่าย ท่ามกลางความเงียบที่ดูเหมือนจะก่อตัวขึ้น จนกระทั่งเวกัสหันมองหน้าเพื่อนอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประเด็นที่เขาสงสัย ด้ว

คนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกันสองคน คือเลโอและน้ำชา เพื่อนร่วมคณะที่เธอเพิ่งเห็นเดินควงกันตอนเที่ยง ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันอย่างสนิทสนม มือเล็กของน้ำชากำลังควงแขนของเลโอ จนลำตัวด้านข้างแนบชิดติดกัน ก่อนจะไปยืนต่อแถวสั่งเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า นาราพยายามกล้ำกลืนความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้ตัวเองดูเป็นปกติที่สุด เธอชะงักมือเก็บของให้ช้าลง ยืนอ้อยอิ่งอยู่ที่โต๊ะนั้นนานกว่าปกติ เพียงเพราะไม่อยากก้าวเข้าไปใกล้ หรือต้องเผชิญหน้ากับเขา ทว่าดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง เพราะเมื่อทั้งสองคนสั่งเครื่องดื่มเสร็จและเริ่มกวาดสายตามองหาที่นั่ง ดวงตาคมกริบของเลโอก็สะดุดกับสายตาของเธอทันที เราสองคนสบตากันนิ่งนาน ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ก่อนเธอจะรีบเบือนหน้าหนี หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก เธอรวบรวมแก้วที่เหลืออยู่ใส่ถาดแล้วรีบเดินหอบหนีเข้าไปด้านหลังร้าน ราวกับกำลังหนีอะไรสักอย่าง แต่ทว่าความโชคร้ายยังไม่จบลงเพียงนั้น ในช่วงเย็นวันนี้ เธอเป็นพนักงานเสิร์ฟเพียงคนเดียวในร้าน เพราะเพื่อนร่วมงานอีกคนเกิดลาป่วยกระทันหัน ทำให้ภาระงานทั้งหมดตกอยู่ที่เธอคนเดียว รวมถึงการต้องถือเครื่อ